Lepelaars helpen elkaar

Lepelaars besteden dagelijks veel tijd aan het verzorgen van hun veren. Want het verenpak moet voor een warme en waterdichte ‘jas’ zorgen. Verwijderen van veer- en huidparasieten is van groot belang voor hun gezondheid. 

Maar ja, er zijn van die plekken op hun lijf waar ze met hun snavel of poten maar lastig bij kunnen komen. En dan helpen ze elkaar met poetsen van de veren.  Maar ze doen het ook soms om hun onderlinge band wat te versterken. 

Dit wist je vast niet of wel?  Lees maar verder.

Want wist je dat de gelepelde snavel van een lepelaar een lichte overbeet hebt? Bij een overbeet ligt de snavel wat verder naar voren.  

Aan het eind van de licht kromgebogen bovensnavel zit namelijk een klein ‘kammetje’. Telkens wordt de snavel langs de stuitklier gehaald. Met de olie uit die klier worden de veren dan waterafstotend gemaakt. 

Alle plekken van het lijf en de veren worden zorgvuldig langsgelopen. Omdat de snaveltip en het kammetje vettig zijn van de olie blijven daar ook veel schilfertjes aan kleven. 

Daarom zie je de lepelaars met regelmaat ook hun snavel in het water dopen én heen en weer door water gaan. Soms denken vele als ze dit eens zien dat ze dan naar voedsel zoeken maar dan kunnen ze dit dus ook doen. 

Zie dit korte filmpje waar je kan zien je dat hij eerst probeert zichzelf wat te poetsen om de losse veertjes eruit te halen. En dan met snavel in water in water roert. 

Want om met hun snavel te bewegen spoelen ze zo al de schilfers er af die achter gebleven zijn. Maar wel even verder lezen want dan lees je nog wat meer mooie weetjes. En onderin zie je nog een filmpje van hen. 

Het is een bijzonder leuk gezicht om lepelaars met die toch wel forse snavel heel voorzichtig de kop of de nek van een soortgenoot te zien verzorgen. Ook rondom de ogen, op en onder kop wordt alles heel precies schoongemaakt door ze. 

Oftewel ze poetsen overal waar de ander zelf niet bij kan komen. Door de kop en de onderste snavel over de stuitklier te halen word deze vettig. En daarmee worden bijvoorbeeld de rug en nek ingewreven. 

Een weetje erbij is dat als een lepelaar die met laag gehouden kop op een ander toeloopt dat deze dan de ander uitnodigt om elkaar wederzijds te gaan poetsen.  

En daar heb ik ook een kort live filmpje van gemaakt toen ik ze zo gezellig bezig zag in Dierenpark de Paay in Beesd. Vond het ook eens leuk om nu eens het gedrag van de lepelaars te observeren. Plaats hier nog erbij een foto van een nog wat jongere lepelaar. 

Bezoek dit  park heel graag dat heb je wellicht gemerkt op mijn schrijven over dit park en de dieren die ik al eens had benoemd. Zowel hier op deze natuur website als op de andere "Gedichten en Verhalen uit het Leven" waar ik heb geschreven van de bijzondere geitenbok met horentjes die ik hier ook had gezien. 

Niet gelezen of gezien?  Dan daar maar eens gaan kijken want ik wissel tegenwoordig.

En ik bedank je ook hierbij voor de mooie reacties die ik aldaar ook weer mocht ontvangen. Maar ook hier op mijn vorige post van de rat en haar jong. (en anderen)

Maar ook hierbij wil ik een bedankje geven voor de nieuwe volgers waar ik altijd heel erg blij mee bent. Zo nu tijd om te stoppen want het is tijd om ook dit korte live filmpje te gaan kijken. Wens jou hierbij ook gezellige mooie dagen toe. Groetjes van mij hierbij. 

En voor meer mooie natuur struin dan eens door deze website  of kijk ze op mijn YT kanaal.

Fotografie, tekst, En live video's © Tine de Jong, 2025

Grauwe schildwants (Rhaphigaster nebulosa)

Ditmaal deel ik eens wat foto's met weetjes over een mooie wantsensoort. Die ook een plekje verdient op mijn natuur website. En dat is de Grauwe schildwants (Rhaphigaster nebulosa). De grauwe schildwants is slechts 1,5 centimeter groot en komt steeds vaker voor in Nederland. Dit insect wordt ook de veldwants genoemd en je kan deze herkennen aan de zwart-witte antennes op zijn kop.  

Daarnaast heeft hij een grijzige kleur en is hij aan de zijkant zwart-wit geblokt. De grauwe schildwants heeft een steeksnuit waar hij overigens niet mee steekt. Voor ons mensen dus geheel ongevaarlijk en onschuldig. En omdat ze geen natuurlijke vijanden kennen kunnen ze veel nakomelingen krijgen. 

Voor mens en dier zijn deze niet schadelijk maar enige oplettendheid is wel geboden want wanneer een grauwe schildwants bang is laat hij wel een vies geurtje vrij. Het zijn kleine stinkdiertjes. Hun geurklieren dienen meestal als bescherming tegen roofdieren. Ze zijn niet echt vliegkunstenaars want het vliegt maar traag en bij de landing komt hij vaak op de rug terecht.  En na wat gestuntel en wat gewiebel met zijn bovenkant staat deze dan weer op zijn pootjes. 

Hier nog een foto beneden waar ze aan het paren zijn. 

Zij produceren slechts een generatie per jaar en overwinteren bij voorkeur op muren die zijn bedekt met een klimop. En weetje is ook dat al zijn deze groter dan de andere soorten kunnen zij, als ze de kans krijgen misschien ook binnen eens ontmoeten want kieren en gaten zijn ook een must voor hen. Maak deze dan niet dood als je deze eens binnen ziet maar zet deze voorzichtig in de natuur buiten.

Denk je eens een onaangename geur te ruiken (met een scherpe neus) dan heb je kans hen in je huis te hebben. Ze hebben namelijk stinkkliertjes zoals ik al eerder schreef. 

En daar is wel een verschil in want bij de jonge nimfen zitten ze op de rug. En bij de volwassen wantsen zitten ze aan de onderzijde van de buik. De stof die ze uitstoten is een witachtige sapje. Dus je bent gewaarschuwd.

Deze wantsen zijn afhankelijk van de verschillende soorten plantenfamilies onder andere sierplanten. Maar je kan hen ook aan treffen op houtgewassen of op groenten en fruit. En zien aan de heldere zuigvlekken, misvormde vruchten en bladeren. 

Deze wantsen liggen hun eieren op de achterkant van de bladeren. Andere wantsen doen dit op de bladhoofdnerf.

Aan de dood van een plant merk je ook dat ze ergens zitten of al zijn geweest. Zij liften soms ook met planten of groente mee die je in een( land) winkel of op de planten die je in tuincentrum hebt gekocht. 

Want de nimfen zijn niet zo groot en die zie je dus niet snel.  Dat laatste was bij mij dus het geval en helaas heb ik eens een wants te laat ontdekt. Nu kijk ik bij aankoop wel de planten wel goed na.

De laatste jaren is dit soort ook wel met een opmars bezig in ons land, waar zij voorheen zelden eigenlijk werden gezien. Het dier voedt zich voornamelijk met planten, maar zuigt soms ook dode insecten leeg. En wie weet heb jij hen ook wel eens veel gezien misschien.

Het geslacht van de wantsen omvat ongeveer 40.000 verschillende soorten. Maar in Nederland hebt men zo een circa 600 al ontdekt. Dat kunnen er nu misschien wel meer wezen. En wie weet zijn er in de buurlanden er ook wel veel soorten.

En met deze woorden sluit ik dit artikel af en geef je hierbij ook nog even een natuurgroet van mij. 

Wees altijd welkom om meer te komen lezen en kijken. Een reactie over mijn schrijven stel ik altijd zeer op prijs maar is niet verplicht. En delen is altijd toegestaan maar wel via de originele link.

https://catherinetine.blogspot.com/2024/04/grauwe-schildwants-rhaphigaster-nebulosa.html

Dank je wel dat je gezellig even op visite kwam. 

Fotografie en Artikel geschreven © Tine de Jong, 07-05- 2024

En als je op de labels zal zoeken dan ontvang je gewis de andere artikels met veel informatieve weetjes daarbij over de soorten die ik al eens had gedeeld. 

Want ik heb al eens eerder artikels/blogs over hen geschreven zoals de Malvawantsen, Bladpootwants ook wel de Leptoglossus occidentalis, Bladpootrandwants genoemd en ook over de Vuurwantsen. Wellicht ook een leuk om te lezen. Er komen er later meer.

Een mooie video van een YT vriend waar je dit insect goed kan zien plaats ik hierbij. Want die ik zag zaten stil en was niet echt mooi om het te filmen.

De wonderlijke wereld van de bladgallen

Vreemde kronkelingen kwam ik onlangs tegen en wilde hier toch eens meer over weten wat dit nu weer was. Zo blijf je wel bezig in de natuur hoor, want er komt altijd wel iets op mijn pad wat ik niet kent. En ik leer dan ook steeds weer meer wat er zoal in de natuur leeft en is te zien. 

Het is dan ook de beste leerschool die er is zeg ik altijd. En de gallenwereld zit ook best ingewikkeld in elkaar.  En wat ik nu had ontmoet was dus de spiraalgal van de bladluis die je op populieren bladeren zal kunnen zien. 

De mooie benaming is Pemphigus spyrothecae - spiraalgal bladluis. Zoals foto 1 die je boven ziet.

En valt dus ook onder de categorie plantenparasieten. Maar is ook wel een vorm van een schimmel te noemen. En deze waren op een populier blad en de levenswijze van deze bladluizen zijn ook wel wonderlijk te noemen. 

Nu is geheel de natuur soms wel wonderlijk te noemen maar de blad gallenwereld is toch wel een uitspringer als je ziet hoe insecten zoiets maken. Mijn kennis is hierbij niet groot dus ik moest wel enige naslagwerk verrichten zodat ik er wat over te schrijven had.

De gevleugelde luisjes uit de spiraalgallen (dus de Pemphigus spirothecae) vliegen altijd naar de boom terug en uit de eieren die ze er leggen, komen dan weer de mannetjes en vrouwtjes, die dan na bevruchting de zogenaamde wintereieren leggen.

In het volgende voorjaar leveren die weer vele nieuwe galvormers en eigelijk ook wel vormsters genoemd want hier zijn het allemaal de vrouwtjes die zonder bevrucht te zijn levende jongen ter wereld brengen. 

Ik heb altijd wel een loep bij mij maar hier kon ik niet inkijken.Wel van dichtbij hoe zo een vervorming er nu uitzag van dichtbij. het is mij niet gelukt om dan zo een foto van dichtbij te maken helaas. En ze meenemen had een optie kunnen zijn maar wat in de natuur ligt moet je gewoon daar laten. Al zijn er wel mensen die ze meenemen om ze dan thuis te onderzoeken maar mij gaat het altijd om de waarneming en dat is voor mij voldoende. 

Een galmaker gebruikt dus de gal als schuilplaats maar ook als voedselbron en vaak ook voor de voortplanting. Wel jammer dat ik de bewoners niet kon zien maar wellicht vind je daar op internet ook wel afbeeldingen van.

De cellen vergroten en vermeerderen zich plaatselijk soms echt buitengewoon. De galmaker heeft meestal dus wel een sterke relatie met de gal en de gastheer. En de gal maakt vaak een belangrijk deel uit van de levenscyclus van de galmaker.

Je komt ze soms tegen in vele vormen zoals een balletje op een gevallen blad maar in een spiraalvorm had ik hen nog niet gezien. De vergalde bladeren kunnen in grote aantallen vallen als de herfst aanvangt maar je kan ze ook aan menige steel van blad tegenkomen die nog aan de boom zitten en namate de herfst aanvangt vallen ze dus ook op de grond met blad en al. 

En als ze met rust gelaten worden gaan ze overwinteren en dan...

als het voorjaar komt dan vliegen ze uit.

Deel nog enkele foto's van die ik eens had ontmoet. Deze  knikkergal was wel heel groot. Kon niet goed achter de naam komen want google lens gaf mij teveel verschillende namen.

Welke soort hieronder is, daar weet ik ook de naam niet van maar ze lijken wat op tepelgallen, maar kunnen ook wel lensgallen zijn.  Ik bedoel dus de gewone lensgalwesp (Neuroterus quercusbaccarum) 

Wellicht weet jij de namen wel en kan je dat als een reactie onder het schrijven plaatsen. Er zijn vele websites die al over deze wonderlijke wereld van de bladgallen hebben geschreven maar ook aldaar kwam ik niet aan de naam. En ook in de vele natuurboeken die ik heb vond ik deze niet. 

En over de rozengal had ik al eens geschreven want die kwam ik ook eens tegen en dat zijn ook wel bijzondere gallen. Als je hier eens meer over zal willen lezen dan klik je gewoon op deze link  Rozengallen  waar je gelijk in mijn blogpost komt. 

En hiermee sluit dit schrijven weer af en ik dank je voor het lezen en je bezoek en kom hier nog eens terug want als ik weer een galsoort zal zien dan zal ik deze ook hieronder plaatsen gaan. Maar wil je eens meer komen lezen dan ben je altijd welkom.

En reacties zijn altijd welkom maar niet anoniem, dus vermeld wel je naam in je reactie daarbij.  Reacties zonder naam worden NIET meer geplaatst!  

Fotografie en tekst  © Tine de Jong, 04/01/2023

Wil je eens meer weten wat nu plantengallen zijn dan kan je dat lezen op de externe link  die ik vond en ook wel interessant is.  

Want er zijn veel verschillende soorten die jij wellicht ook weleens had gezien. Aldaar kan je ook op de foto klikken en dan zie je hoe die er dan uit ziet.  

informatieve link:   

Wat zijn plantengallen

Wil je eens reageren en heb je geen url dan kan je ook slechts je naam invullen en de andere regel openlaten mocht je niet eens kunnen reageren. Zet altijd ook je naam in de beschrijving want anonieme plaats ik niet meer. Heb je een Yt kanaal dan kan je ook een reactie achterlaten. Bij vorbaat dank.

Stokstaartjes zijn prachtige dieren

Vind jij de Stokstaartjes ( Suricata suricatta) ook van die grappige dieren? Ik kan soms best heel lang na ze kijken als ik hen ergens ziet in een dierenpark. Deze kleine roofdieren zorgen er wel voor dat ze belangstelling krijgen met hun gedrag. En wellicht weet je dit wat ik nu gaat schrijven maar er kunnen altijd weetjes erbij zitten die je niet wist.

Graven kunnen ze ook als de beste en maken veel van die grote ingewikkelde gangenstelsels. Met hun scherpe klauwtjes hebben ze in een paar minuten flink wat zand weggedaan voor hun burcht zoals men dit noemt. Elke gang heeft zijn eigen doel van leefruimte, slaap of kraamkamer.

Soms vertoeven ze daar een tijdje maar ook verhuizen vaak en graven dan weer andere gangen. Hierin schuilen zij ook in als er eens gevaar zal zijn. Ik vraag mij alleen af wat ze doen met hun uitwerpselen, want in de vrije natuur hebben zij schoonmakers die ze niet eten of kwaad doen. En dat zijn de mestkevers die hun holen schoonhouden.

Maar hoe het in een dierenpark is dat weet ik niet. Jij misschien wel en dat hoor ik dan graag als reactie onder mijn filmpje. Maar wel je naam erbij zetten als je anoniem vermelden want wil graag weten wie je bent. Anonieme kan ik helaas niet meer plaatsen!

Ze zijn ook zeer waakzaam (zie foto boven) en staan op hun achterpootjes en rekken zich zo hoog mogelijk om heel ver te kijken. Dan links dan rechts of recht naar voren. ze worden dan wachters genoemd en dreigt er gevaar dan waarschuwen ze de anderen met een blaffend of fluitend signaal en allen vluchten dan snel in hun veilige burcht.

Als een groep wordt geconfronteerd met een aanvaller, gaan de stokstaartjes allemaal bij elkaar staan. Dan maken ze hun rug krom en steken hun haartjes op en gaan sissen. Dit houdt een aanvaller soms voor de gek door te denken dat ze een enkel groot en wreed dier zijn.

Waar ik ze had ontmoet zal er niet zo snel echt gevaar zijn, maar het is heel goed dat ze zo alert zijn. Want in de vrije natuur waar ze leven gebeurd het vast weleens, dat er net ene niet zo snel is en dan gegrepen zal worden door een roofvogel.

Ze houden heel veel van de zon en komen dan graag buiten. Je ziet ze dan liggen of wel rechtop hun achterste zitten met hun kop in de zon als echte zonneaanbidders. Wel blijven ze dichtbij hun holen zodat als het nodig is dat gelijk daar in kunnen gaan.

Maar bij regen of bewolking blijven de stokstaartjes wel lekker binnen. Je hebt vast ook wel eens gezien dat ze van die zwarte kringen onder de ogen hebben. Dat komt niet door een slaaptekort maar die werken voor hen allemaal als een soort van een zonnebril.

Hierdoor kunnen zij tegen de zon inkijken om te zien of er geen roofvogel is die hen in de gaten houdt. En hier in het park waar ik ze filmde zijn ze allen veilig en worden ook goed verzorgd door menige vrijwilligers en de eigenaar van dit park.

Ze graven ook veel in het zand en dan kijken ze ook onder stenen. En dat doen ze dus weer om te zien of daar ook soms wat lekkers is te vinden. Hun neus speelt dan ook een belangrijke rol bij het vinden van voedsel. Ze houden veel van meelwormen, sprinkhanen maar ook fruit zijn ze gek op zoals stukjes appel, meloen en ook druiven vinden ze wel lekker.

Drinken doen stokstaartjes bijna niet want zij halen al het vocht uit hun voedsel. En hun lange nagels zijn ook wel handig want die gebruiken ze soms om etensresten uit hun tanden te halen.

Bij stokstaartjes krijgt alleen het alfavrouwtje jongen. Een alfavrouwtje is de leidster van de groep. En het dominante mannetje mag dan met haar paren.

Zwanger zijn ze ook niet zo lang want een zwangerschap duurt bij de stokstaarten zo ongeveer 2,5 maand. Bij de geboorte zijn de jongen eerst nog blind, doof en kaal. Na ongeveer tien dagen gaan hun ogen en oren open en verkennen zij de wereld. Als moeder op zoek gaat naar voedsel gaan de anderen op de kleintjes letten en dit laat dan ook weer zien dat ze dus ook zorgzaam voor elkander zijn.

Stokstaartjes leven in de woestijnen en graslanden van de zuidpunt van Afrika maar in vele dierenparken kan je hen ook zien dus hoef je niet zo ver te gaan. Ze hebben het de laatste jaren door de klimaatverandering ook niet gemakkelijk in de Afrikaanse woestijn want ze worden constant bedreigd door hongerige roofdieren, droogte en holenoverstromende regenbuien. En dan zijn ze in een dierenpark soms wel beter af en ook hier worden hun habitat gebouwd zodat ze ook heerlijk kunnen spelen en tunnels kunnen graven.

Verder zijn ze heel sociaal. Daarbij houden ze ook van spelen en stoeien graag met elkaar. Vooral de jongere zijn nog erg speels. Daar wordt ook weleens gebeten maar ze bijten niet echt door en doen elkaar dus geen pijn. En dat heb ik ook eens gefilmd en..

Dit korte filmpje heb ik gemaakt in het mooie Uilen- en Dierenpark te Beesd waar nog veel meer dieren te zien zijn.

Maar die filmpjes heb je vast al gezien want die had ik al gedeeld zowel hier als op de andere website. Maar deze nog niet en die zet ik er nu onder. Mijn eigen video's gaan altijd voor.

Heb er een vrolijk deuntje bijgezet want er stonden wat mensen die hard praatte en dat vond ik niet zo leuk om het dan het filmpje te gaan monteren.

Weer bedankt voor je bezoek en groetjes ontvang je weer van mij erbij. En je weet het nu wel dat ik zowel hier als op de andere website ook natuur deelt en nog veel meer. Die heb ik al zo vaak genoemd dat je het nu wel wist en zo niet dan wat blogs terug gaan en dan zie je de website ook staan.

Tekst, fotografie en kort filmpje © Tine de Jong , 31/07/24

en filmpje delen mag altijd zoals je vast al weet.

Een Bij met meelifters

Onlangs kwam ik een bij tegen die er wel wat vreemd uitzag. Ging wat dichterbij om te zien wat het was wat het op de rug had. En ik dacht eerst dat het eitjes waren op zijn rug maar het bleken dus mijten te zijn die meeliften. Mannelijke bijen hebben dikwijls mijten op zich als ze voor het eerst tevoorschijn komen maar ook andere bijen kunnen van die gratis meelifters bij zich hebben.  

Mijten zijn kleine spinnetjes die de bij niet dood maken, maar wel van zijn lichaamssappen zuigen en hem dus  uitputten. Ze proberen wel met poetsen de mijten kwijt te raken maar dat lukt ook niet altijd. 

Ik had er verschillende foto's van gemaakt maar helaas waren die niet zo goed maar deze hier beneden is wel aardig gelukt. Deze had er  ook best veel en enkele kon ik er voorzichtig af halen maar de bij vloog weg dus heeft deze er nog een paar zoals je kan zien. Het zijn geen goede parasieten voor hen. Bijen maar ook hommels hebben het toch al zo moeilijk door al die virussen die hen belagen.

Ik weet alleen niet welk soort mijten dit waren, want ze zijn er namelijk in vele soorten en maten. 

Wat heel schadelijk is voor de bijen zijn  ook de Varroamijt (Varroa destructor) want deze draagt virussen met zich mee en kan veel bijen dood doen gaan. Varroamijten klampen zich ook vast aan volwassen bijen. Als een besmette bij dan vliegt of in ander nest komt dan kunnen mijten zich verspreiden naar een andere kolonie en zo kan er dus wel bijensterfte voorkomen. 

Er is nog een mijt die de naam Chaetodactylus osmiae heeft en deze  kunnen ook in beheerde en bijenkolonies nieuwe nesten infecteren door de verspreiding.  Deze mijten doden meestal de jonge bijenlarven en voeden zich met bevoorraad stuifmeel en nectar. Hele nesten kunnen schade oplopen door deze mijt. Vooral bij vochtig weer en matige temperaturen kan C. osmiae zich ontwikkelen en zich vermenigvuldigen. 

Zij kunnen in de nestholte overleven om nieuwe generaties bijen te besmetten, als hetzelfde nest wordt hergebruikt. Het zal dus heel goed kunnen dat deze het zijn maar wellicht is er een lezer/ bezoeker die mij de naam van de mijten kan vertellen. En dat kan je doen met een reactie zodat andere dit dan ook kunnen lezen. Heb je geen website dan kan het anoniem maar zet dan wel je naam in de beschrijving daarbij.  Natuurgroetjes, Tine

Foto en tekst © Tine de Jong, 2022

Dit filmpje toont een rosse metselbij en laat je zien dat deze probeert van zijn lifters af te komen. Maar dat lukt niet altijd want zover reiken de pootjes helaas niet. 

Zwanenfamilie foerageren samen

Deel ditmaal eens een kort filmpje over een mooie zwanenfamilie die gezamelijk aan het foerageren waren. Want ik heb hier op deze website al veel over de zwaan geschreven en deze vind je als je eens op de labels/tags zal drukken/klikken of zwanen in zoekhoek zal typen. Dan ontvang je veel informatie over hen met ook leerzame weetjes daarbij.

Buiten het foegareren gaan ze ook soms grondelend zoeken zij naar bladeren, stengels en wortels van ondergedoken waterplanten. Soms eten ze ook kroos omdat hier ook enige waterdiertjes en vitaminerijke ingrediënten in zitten voor hen.

Zwanen zijn met hun lange hals ook wel gespecialiseerd in het grondelen (mat hun kop diep naar beneden te gaan) naar waterplanten op diepten waar eenden weer niet bij kunnen. En zo ontvangen zij ook vele lekkernijen daarbij. Een knobbelzwaan eet wel vier kilo planten per dag en dit over de dag dan verdeeld. Ze kunnen ongeveer 40 tot 60 seconden onder water blijven.

Zie je eens zwanen dan houden zij ook van groenvoer zoals sla of andijvie en af en toe brood. Maar brood mogen ze niet teveel daar hier niet de voedingstoffen in zitten die ze allen nodig hebben. Deze zwaan beneden had zin in vers gras want het zijn echte graseters daarbij.

Zwanen hebben, net als andere Anatidae, snavels met gekartelde randen die eruitzien als kleine gekartelde 'tanden' als onderdeel van hun snavels die worden gebruikt bij het grondelen maar ook bij het gras eten.

Als er geen planten voor hen zijn dan eet een zwaan ook soms wel kleine vissen zoals enige voorns. Jonge zwanen hebben minstens 4 maanden zorg nodig. Meestal zorgen de ouders ook wel nog 10 maanden voor hen. Pas als ze echt goed kunnen vliegen moeten ze weg. Dan verjagen de ouders hen allen voordat ze weer een nieuw nest gaan maken.

Niet altijd leuk want dat gaat er soms hard aan toe, maar je kan nu eenmaal niet altijd onder moeders vleugels blijven en dan is het ook tijd om zelf een eigen leven op te gaan bouwen toch?

Mooi extra weetje voor jou:

Je hebt vast ook wel eens gezien dat knobbelzwanen zo boven de de snavel een bobbel hebben die vooral dient als ornament. Die knobbel bestaat uit vetweefsel en zegtdaarbij ook iets over de leeftijd en de conditie van een zwaan. En hoe ouder de zwaan is des te groter is dan de knobbel. Door die knobbel kan je ook de mannetjes onderscheiden want bij vrouwtjes ontbreekt die.

Ik heb er wat muziek bij gezet want er waren teveel bijgeluiden. En ik wilde ook nog doorfilmen maar mijn sd kaartje in camera liet het afweten en vandaar dus een korte video.

Deze Zwanenfamilie heb ik ontmoet nabij het Alblasserbos waar ik hen tegenkwam toen ze net allen de sloot ingingen.

Bedankt voor je bezoek en ik wens je hierbij voor elke dag ook gezellige momenten toe.

Foto en live filmpje © Tine de Jong, 2022

Weetjes over de Kogelhoutskoolzwam- Daldinia concentrica

Vandaag had ik een kleine wandeling gemaakt in het kortland bos wat ook een perceel is van het Alblasserbos. En daar kwam ik op een oude boomstronk een rare zwam tegen, welke dit nu weer was wist ik niet. Eenmaal thuis heb ik in mijn paddenstoelen en zwammen boeken gekeken en het bleek dus te gaan om de kogelhoutskoolzwam - Daldinia concentrica te wezen. Ik had er even op getikt en deze was dus echt hard. Dus wellicht al heel wat ouder exemplaar en het leek wel zo een kleine tulband taart zoals ik deze tegenkwam. 

De zwam is een op dood hout levende schimmel waarvan het vruchtlichaam zich aanvankelijk manifesteert als een zachte donkerbruine zwam en na verloop van tijd word deze dus hard en wordt dan zo zwart als kool. Ze groeien op dode of stervende essenbomen, zoals de Fraxinus excelsior maar ook soms op andere oude bomen kan je hen tegenkomen. Je kunt ze ook in kleine groepjes in loofbossen spotten op dood en rottend hout. Vooral op omgevallen beuken- en essentakken kan je hen tegenkomen en ze hadden in dit bos wat bomen weggehaald die ziek waren en op een boomstronk zag ik deze ook bij toeval. Vond deze dus echt een mooie uitstraling hebben. En zeg nu zelf.... het gelijkt toch wel op een tulband verbrand gebakje?

De grijze zwarte binnenkant van de zwam hebben een duidelijk gelaagde 'buisjes’ structuur en een op het oog ook een glad oppervlak. Helaas is deze foto mislukt. Vlak onder het oppervlak van de zwam ontwikkelen zich dan de sporen. En deze komen vrij van het buitenoppervlak van de schimmel via perithecia (dat zijn kleine snavelachtige gaatjes), waardoor een donkerder gebied op het omringende hout achterblijft. Cellen in het vruchtlichaam stoten de sporen uit tot voorbij de rand van het stroma, waardoor een zwarte sporenafdruk tot 3 cm breed rond de schimmel achterblijft. Van binnen is het vlees hard en kan ook een dwarsdoorsnede vertonen met concentrische zones van grijs en zwart. De hoed is rond of kussen-vormig, 2–10 cm breed. En als ze nog jong zijn dan zijn ze mat en Rose-bruin en ze worden dus zwart en glanzend met een 'verbrand' uiterlijk naarmate ze weer ouder worden. 

Soms verwart men deze ook met de Kretzschmaria deusta en enige andere korstachtige schimmels met een vergelijkbare kleur. Maar er is wel een verschil, want de Kretzschmaria vormt geen bal of een kussenvormige gezwel met twee (of meer) cirkelringen in het vruchtlichaam. De Kretzschmaria produceert sporen in de lucht van vruchtlichamen die zich kunnen vestigen op omringende beuken of esdoorn met basale kankers.

Wellicht als je dit ook zal interesseren zal ik ook eens over deze schimmel een andermaal wat schrijven want anders wordt dit blog te lang. En er is nog een soort die op diegene lijkt waar ik over schreef hier en dat is de glanzende houtskoolzwam (Daldinia vernicosa) maar schijnt bedreigt te zijn en deze is ook kussen en kogelvormig. Dat stond in mijn schimmel/ zwammen boekjes. Wellicht heb jij deze wel eens ontmoet.

De algemene namen zijn de cakes van koning Alfred, steenkoolschimmel en krampballen, oftewel in het Engels heten zij dan: King Alfred’s cakes, Coal fungus and Cramp balls want daar is een legende over. Ken je die al? Nee? Dan hieronder het verhaal.

Het is een verhaal uit de klassieke oudheid over deze schimmel ook wel de cakes van koning Alfred genoemd- King Alfred’s cakes. Koning Alfred leefde in de 9e eeuw toen enkele delen van Groot-Brittannië door de Vikingen waren overspoeld. Hij probeerde te ontsnappen en zocht zijn toevlucht in het huis van een boerin die hem vroeg om over haar taarten te waken die zij bakte op het vuur. Hij liet ze verbranden en werd door de vrouw flink uitgescholden vanwege zijn nalatigheid. 

Er wordt gezegd dat hij beschaamd de taarten toen verspreidde om van het bewijsmateriaal af te komen. Omdat de schimmel eruitziet als kleine, verbrande taarten, vooral als ze ouder worden, werd de naam van koning Alfred's taarten algemeen gebruikt. De cakes van koning Alfred staan ​​ook bekend als 'krampballen', omdat men dacht dat het dragen ervan de mensen zouden beschermen tegen aanvallen van kramp.

Maar wist jij ook dat je ook zo een zwam in zijn volwassenheid (dus de rijpe exemplaren ) kan gebruiken als houtskool. Want ze branden langzaam net als dat jij een houtskoolbriket zal gebruiken. Maar let wel op want deze heeft wel een scherpe rook. Vandaar dus ook de benaming zoals ik in de titel het al had geschreven. Zelf heb ik deze niet mee genomen want ik neem nooit paddenstoelen of zwammen of andere schimmels mee naar huis uit de natuur. 

Voor mij zijn ze allen slechts heel mooi om alleen te fotograferen. Bedankt voor je bezoek en het lezen van mijn verhaal over de mooie Daldinia concentrica. En op deze website zal je nog meer verschillend zwammen en/of schimmels ontmoeten die ik ook al eens had ontmoet. Probeer hiervoor de labels maar eens uit die onder een filmpje staan.

Ditmaal heb ik er geen filmpje erbij want er staan er genoeg op het internet hierover en ik ben ook helemaal geen voorstander ervan dat men vuur maakt in een bos want zo zijn helaas wel de meeste branden ontstaan. 

En alle filmpjes die ik had bekeken waren helaas ook in het bos waar men deze zwam uittestte met vuur maken hiervan en in het bos moet je heerlijk genieten van de omgeving en er wandelen en er zeer gewis geen vuur maken. Een klein ongelukje kan grote gevolgen hebben.

Tekst en fotografie © Tine de Jong, 12-09-2020

Alvast heel erg bedankt voor je bezoek. Want ik vind het altijd erg fijn als je mijn woorden en blogs zal lezen. En vermeld ik eens wat fout dan houd ik ook van goede feedback hoor. Want gelukkig ben ik niet perfect. En jij vast ook niet.

Fraaie schijnboktor (Oedemera nobilis)

Onlangs hadden wij bij een mooie natuurwandeling weer een bijzondere boktor ontmoet en dat was De fraaie schijnboktor-Oedemera nobilis. Het is een slanke, middelgrote kever en ongeveer 8 a 9 mm lang. En deze boktor behoort tot de familie schijnboktorren (Oedemeridae). 

De dekschilden aan de achterzijde zijn versmald en de achtervleugels zijn daardoor voor een deel onbedekt. Het Nekschild is wat bolvormig, aan de voorkant verhoogd en twee deuken aan de achterkant. Het is een slanke kever met mooie lange, fijne antennes.

Volgens Wikipedia zijn er meer dan 33.000 soorten boktorren, die een grote variatie kennen aan kleuren en patronen. En er zijn ook zo een 1500 soorten schijnboktorren. Enige boktorren had ik al eens ontmoet en heb daar ook al eens over geschreven.  De fraaie schijnboktorren worden ook wel eens "dik-benige kevers" genoemd vanwege hun gezwollen ogende achterpoten, waardoor ze er ook inderdaad wat stoer en gespierd eruit zien. Maar het zijn alleen de mannetjes die deze bijzondere eigenschap hebben. En zo zie je dan ook het verschil van een vrouw of een mannetje. 

De sterke verdikking die ze bezitten heeft echter geen invloed op het vliegvermogen. Onze insectenwereld is soms best wel wonderbaarlijk te noemen want sommige hebben echt van die mooie uitstralingen. En neem ook eens een vergrootglas mee op je wandeling waarmee je dan vast nog veel meer mooie kenmerken zal zien van een insect.

Deze boktorren zijn ook heel herkenbaar aan hun levendige metallic groene kleur die zij hebben en ook aan de spleet die ze hebben in de elytra (vleugelkast). De dekschilden of elytra zijn bij kevers die verdikte en verharde voorvleugels, die zijn veranderd tot schilden die de ook de onder liggende achtervleugels en het achterlichaam (abdomen) beschermen. Deze opening in de elytra is niet altijd zo duidelijk te zien maar geeft over het algemeen aan dat de vleugels niet goed sluiten over de rug.

De kleur kan ook soms variëren van blauw tot violet. De dekschilden zijn sterk versmald aan de achterzijde, waardoor de achtervleugels voor een deel onbedekt zijn. Hun vleugels-elytra vormen een harde schaal die hun vliegende vleugels ook gedeeltelijk beschermt. Hun metaalachtige kleur zit in de elytra. Om te kunnen vliegen moeten de kevers de dekschilden omhoog brengen om zo hun vliegende vleugels vrij te maken.


Er zijn heel veel soorten bloemkevers en ze hebben vast ook deze naam ontvangen door het feit dat ze in het voorjaar en in de zomer meestal veel worden gespot op bloemen en omdat zij zich ook voeden met het stuifmeel en soms ook met wat nectar. En dus worden ze ook veel stuifmeelkevers genoemd. Zij zijn tevens allen ook harde werkers daar ze ook veel bestuivende werkzaamheden doen. Leven doen ze ongeveer maar een jaar dus zorgen ze ook veel voor het nageslacht. En welk vrouwtje schijnboktor wil nu niet met zo een mooi mannetje paren die van die prachtige gespierde poten heeft.

Het vrouwtje legt in de vroege zomer eieren op de voedselplant. De larven dringen dan later het plantenweefsel binnen en leven daar tot verpopping. De larven leven op de grond, soms ook in rottend hout, in dode stengels of in de wortels van kruidachtige planten. De larven voeden en ontwikkelen zich ook binnen de plantstelen.

Zij voeden zich uitsluitend met plantaardig materiaal. De larve groeit in de zomer en verpopt zich in de herfst in vorm van een soort poppenwieg in de grond. Hoewel zij dan al in de herfst volledig ontwikkeld zijn, overwinteren ze in de pop-wieg en komt hij pas het volgende voorjaar uit. Net als elk dier hebben de larven net als de kevers ook hun vijanden en dat zijn vogels, padden en de insecteneters.

De bloemen waar je hen eens op kan tegen komen zijn onder andere die van de Asteraceae- Composietenfamilie , Cyperaceae- Cypergrassenfamilie , Convolvulaceae- Windefamilie, Cruciferae- Kruisbloemenfamilie, Dipsacaceae- Kaardebolfamilie, Papaveraceae,- Papaverfamilie, Plantaginaceae- Weegbreefamilie, Rosaceae- Rozenfamilie. Op schermbloemige zoals Wilde peen en Duizendblad zijn ze ook al eens veel gezien. Nu heb je ook beetje info waar je hen dus ook kan ontmoeten. En wie ook eens een boktor zal ontmoeten en niet weet welke het zal wezen dan is deze link wat voor jou-: https://determineren.nederlandsesoorten.nl/

De wetenschappelijke naam is Oedemera nobilis en dit werd in 1763 door de entomoloog Giovanni Antonio Scopoli beschreven onder de oorspronkelijke naam Cantharis nobilis. Synoniem van Oedemera nobilis (Scopoli, 1763) In tegenstelling tot zijn voorgangers Carl Linnaeus en Johan Christian Fabricius, die respectievelijk de structuur van de insectenvleugel en de structuur van de insecten monddelen hadden gebruikt als het belangrijkste middel om geleedpotigen te classificeren.

En was Scopoli meer een voorstander van een uitgebreidere holistische benadering. Het woord holistisch betekent wanneer er naar het geheel wordt gekeken en niet naar de som van de verschillende onderdelen waarvan iets is opgebouwd. En dat maakt het toch wat interessanter waardoor vele er dan ook meer van kan leren.

De Engelse benaming vond ik ook wel leuk hoe hen ze soms ook noemen en dat is de naam "swollen beetle" of the beetle with swollen thigh maar er zijn vast nog meer mooie namen bekend van hen.

Ze leven wijdverbreid in heel Europa. En wellicht heb jij deze fraaie schijnboktor - Oedemera nobilis) ook weleens ontmoet. Leuk dat je even gezellig op bezoek kwam om te lezen en/of te kijken. Natuurgroetjes van mij, Tine

Wees ook welkom op mijn andere website: Gedichten en Verhalen uit het leven waar ook vele weetjes staan uit de mooie natuur en kleine insectenwereld en waar ook de mens, natuur, liefde is samen geweven in woord en beeld met muziek en veel meer.

Tekst, Fotografie © Tine de Jong, 2020, alle rechten voorbehouden

Info bronnen zijn uit enkele insectengidsen en natuurboeken uit mijn privé bibliotheek.

Mooie video erbij die ik ontmoette op YT  waar je goed de dekschilden kan zien van zijn mooie gespierde poten. en deel deze graag met jou.

Het verhaal van een regenworm - Lumbricus terrestris

Ditmaal ben ik eens in de huid van een regenworm gekropen en deze regenworm vertelt dit schrijven aan jou. 

Hallo lezer wat fijn dat je op bezoek komt om te lezen. Maar je moet er wel even de tijd voor nemen als je mij en mijn familie wat beter wilt leren kennen. En dat je meer wilt weten en ik ben dus wat  titel zegt. 

Ik ben een regenworm ook wel eens aardworm genoemd - lumbricus terrestris en jij hebt vast geen hoge dunk van mij. 

Maar als jij mijn verhaal leest ga je mij vast en zeker misschien wel met andere ogen eens bekijken. Want ik ben net als jij ook een schepsel en geschapen en heb alleen maar andere taken dan jij. Dat was de reden dat de schepper mij ook een andere vorm gaf. En bovendien ben ik ook wel heel belangrijk en ook voor jou en veel meer dan jij nu zal denken hoor.

Als je de moeite neemt om dit verhaal te lezen dan zal je echt verbaasd staan en mij wellicht dan eens wat meer gaan respecteren. Diegene die mij hebt geobserveerd zal in opdracht van mij het verhaal schrijven wat ik nu aan jou zal vertellen. 

Eigenlijk is mijn naam als regenworm ook een verzamelnaam waaronder je dit als drie types kan onderscheiden: strooiselwormen, bodemwoelers en diepgravers dat laatste kan ik trouwens heel goed. Maar later hier meer over. Ik liet mij voorzichtig oppakken zodat ik mooi op de foto kon voor jou:


Ik ben ook tweeslachtig en kan dus een mannetje maar ook een vrouwtje wezen tegelijkertijd. En dat noem je met het moeilijke woord: hermafrodiet. 

Dat heb je vast ook weleens gehoord in de mensenwereld want daar komt het ook voor. Maar mijn lichaam is wel wat anders want mijn lichaam is opgebouwd uit ringen. Vooraan heb ik ook een soort van bovenlip. 

Dat is het begin van een lange darm. Nu wil jij vast ook wel weten hoe wij wormen een paring doen. Maar net als jij praat ik niet graag over mijn seks leven want dat is wel wat privé maar je wil vast dan ook wel weten hoe wij gemeenschap hebben, want ook dat gaat op een manier wat jij vast niet wist. 

Wil je het echt weten? Nou vooruit dan maar...

Maar ik laat geen fotografie zien hoor want dat gaat mij wel een beetje te ver. Maar goed ..waar zal ik beginnen.....Als het donker wordt dan gaan wij meestal wel op vrijer pad om te paren want ons geslacht moet wel doorgaan toch? En in de nacht is onze pakkans ook heel klein.

In de nacht is het heel druk soms onder de grond en er kruipen ook kleintjes rond die nog niet geslachtsrijp zijn. En om pedofilie te vermijden scheiden wij altijd een paarlust lokkende eiwitten (fenomenen) af en voor het geval je dit ook niet weet ..dit is een stofje dat belangrijk is in de jacht van mannen op vrouwen. 

Een man scheidt via zijn lichaam een stofje af dus feromonen dat een vrouw in zijn omgeving onbewust dan registreert. Zij functioneren dus als een vorm van een boodschapper. En deze kunnen dus de seksuele communicatie beïnvloeden.
Nou waar was ik ook al weer....

En wij doen niet aan een voorspel en vlijen als de stof heeft gewerkt dan in lengte richting tegen elkaar. Dus kop bij staart en andersom. De zaadproductie van ons liggen in het zadel, en dat is het verdikke gedeelte voor bij mij. En wij klitten ons dan aan elkaar en met de borstels (dus de poten) steken we dan een stukje in de huid. 

De zadels zetten dan een hoeveel slijm af om te glijden en dan stoten we het sperma van ons via dat gootje onder het lijf naar de voorkant van de kop en daar wordt dan het sperma opgeborgen want daar zitten niet alleen maar de eierstokken. 

Nu weet je wat je krijgt toch even een kleine foto want uitleggen is soms best wel moeilijk. en dan zie je een beetje hoe het gaat maar dit is bovengronds van een familie van mij. Ik doe het in het donker want dat is veel gezelliger.

En na het paren slaat een worm dus het zaad van de partner op en dan is het voor ons weer gedaan voor even. En na een paar dagen geschied dan pas de eigenlijke samensmelting en dat kan een worm meestal wel alleen af hoor. 

Eerst omhult een worm zich weer met wat slijm wat deze maakt en dan laat men pas de eieren los en het zaad van de partner in het slijm. Soms wel een vieze smurrie maar je moet er wat voor over hebben in onze wereld om zich voort te planten. En in de smurrie vinden dan ook eieren en zaad weer elkaar. 

En als ik dan weer gaat kronkelen dan stroop ik ook die slijm er weer af. En dat gaat dan weer verharden tot een soort van cocon waarin de eieren weer veilig zijn. Wel heel anders gaat het als jij vast dacht. 

Maar nu genoeg erover hoor want heb nog meer te doen om van alles via mijn waarneemster het aan haar en dan weer aan jou uit te leggen. 

Maar ik zal je wel vertellen dat ik al aardig wat kleine kindjes heb gemaakt hoor en die zitten vast ergens onder de bodem verstopt. 

Even een pauze met wat fotografie want ik ben best wel mooi voor een regenworm of pier zoals jij me soms ook noemt. En zo kan jij mijn familie ook even bekijken. En op de linkse foto zie je ook het zadeltje.


Maar we gaan nog even verder met andere belangrijke informatie wat je ook vast wel wilt weten.

Kijken dat kan ik niet maar ik kan wel heel goed voelen. En net als jij moet ik ook ademen maar ook dit doe ik op een aparte manier namelijk door mijn huid. Maar die moet wel vochtig blijven en daar zorgen mijn slijmklieren weer voor. 

En op elk segment (ring) staan vier paar borstels. Die gebruik ik om over en door de grond te kruipen. Kijk maar eens even naar deze tekening waar er naast staat hoe ik in elkaar steekt. Best wel interessant dacht ik.

Ik ben ook wel best lenig te noemen want ik kan mijn lichaam bij het kruipen voortdurend langer en korter maken. De grootte kan dan soms verschillen tussen de 10 en de 25 cm. Maar ik heb ook familie die nog veel langer kunnen worden, maar voor mij is het wel lang genoeg wat ik aan grootte bezit. 

Ik ben er best tevreden mee. Ik heb net als andere ongewervelde dieren geen hersenen maar een aantal knooppunten waar de zenuwen samenkomen. Maar dom ben ik absoluut niet te noemen als je leest wat ik allemaal doet of kan.

Waar woon ik?

Waar mijn verblijfplaats is, dat weet je vast wel want het is dezelfde plek waar jij je bloemetjes, planten of gras heeft geplant of heeft gezaaid. Want daar is het zo dat ik daar ook graaf en mijn woonplaats is ongeveer de eerste anderhalve meter onder de grond maar ik kan ook nog veel dieper zitten en zelfs ook heel dichtbij. Ik hou namelijk veel van graven als de zuurgraad van de grond maar goed is want daar houd ik het liefste van. Planten gebruiken ook die kleine gangetjes die ik maak omdat zij met hun wortels dan makkelijker aan water te komen. En op deze manier help ik jou met al je mooie bloemen en/of planten die jij heeft.

Tweemaal per jaar ga ik helemaal nergens heen en dat is in de koude winter waar ik helemaal niet van houdt maar ook de warmte in de zomer is niet mijn favoriet en blijf dan ook maar thuis. Want zonlicht is namelijk heel gevaarlijk voor mij en kan mij zelfs doden al kan ik wel 70 procent van mijn lichaamsgewicht aan uitdroging verdragen. Dat hebben menige wetenschappers eens geschreven maar uitgetest heb ik dit maar niet want je weet maar nooit wat er zal gebeuren als ik mij in het zonlicht zal begeven.

Voor jou als mens is teveel zonlicht ook niet goed en kan je ook verbranden en ik heb helemaal geen zin of een behoefte om te verbranden. Nee, ik blijf met de warmte liever lekker onder de grond en ver weg van de warmte of zon vandaan. Ik krul mij dan heerlijk op en wacht op betere tijden. 

Maar als het regent dan ben ik echt in mijn element want dan is de grond heerlijk zacht en kom ik graag naar de oppervlakte en dat is dan ook de reden dat ik de naam regenworm draagt. Wij komen ook soms bovengronds bij regenachtig weer om te paren maar in de nacht ben ik het meeste actief. 

Hier in de bodem beneden is ook een vijand die ons als vitamine bom ziet maar ik moet zowel overdag als in nacht ook wel uitkijken voor mijn vijanden en daar ben jij als mens er niet alleen 1 van want ik heb er nog veel meer.

Jij vangt mij en mijn familie ook soms om vissen mee te voeren als jij eens gaat vissen. Maar dat is helemaal niet de bedoeling hoor van mijn leven om dan te worden opgeslokt te worden door een vis. Jij vind het vast ook niet fijn om in je werk gestoord te worden en om dan gevangen te worden genomen. 

Slakken zijn mijn ergste vijanden want als die je pakt is er geen ontsnapping meer mogelijk. Ondanks dat wij als regenworm onszelf door de midden kan breken lukt het soms niet om van een slak af te komen. En als ik die slak zal voelen dan is het voor mij dus al veel te laat. 

Maar voor de mol ben ik ook reuze bang en zeker ook de egel en andere dieren zoals de vogels dus ik ben mijn leven nooit zeker en moet altijd op mijn hoede zijn. En dat geeft soms best wel stress maar ik probeer toch wel mijn werk te dien waar ik ook voor geschapen bent.


Mijn graaftechniek

Weet jij trouwens hoe mijn graaftechniek eigenlijk werkt? Nou dat zal ik je ook even vertellen want ik gebruik namelijk geen spade of een graafmachine zoals jij. Ik gebruik slechts mijn krachtige sterke kop en die is heel fijn gevormd dat het zelfs in de kleine spleetjes kan binnen gaan. Ik zet dan mijn kop in de spleet en span dan al mijn spieren die de schepper mij ook heeft gegeven en druk dan de grond als een wig uit elkaar.

En ik ben er best handig in geworden. Maar ik heb wel een punt nodig om mij dan af te zetten en jij hebt vast ook wel op school geleerd -bij de natuurkunde lessen of eens gelezen- dat druk altijd tegendruk opwekt. Mijn schepper heeft mij in elk segment om mijn midden darm met twee druk kussens uitgerust. Had je niet gedacht hé dat ik zo sterk zou wezen. Ik heb daarbij ook een hoog ontwikkeld zenuwstelsel, al zie je dat niet altijd. Ben je er nog? Of vind je het wat teveel om te lezen??? Tja ik ben een heel bijzonder dier en dan ben je er met een kort schrijven helemaal niet goed van op de hoogte. Dus wil ik dit wel even wat uitgebreider gaan doen zodat jij mij eens anders gaat bekijken mocht je mij eens tegenkomen of zien.

Wat is mijn taak

Dat is een vraag die je vast al gesteld heeft in gedachten wanneer ik hierover zal beginnen maar alles op zijn tijd hoor. Er is veel over mij te vertellen wat jij vast ook helemaal niet wist. En ben je moe van het lezen neem dan maar even een pauze en lees dan weer verder want je weet de helft nog niet van mij.

Maar ik zal je nu vertellen wat mijn opdracht is zolang ik en andere familieleden op de wereld mogen wezen. Mijn taak is om de aardbodem los te maken en dan te gaan bemesten. Daarom lopen er vele gangen onder de grond en als de grond soms veel te hard is voor mijn kop, dan spuug ik eenvoudig tegen de aarde wat voor mij is, zodat deze wat weker wordt. 

Jullie gebruiken als mens en boer een brandstof slurpende en zware tractor en wij als regenwormen doen het uit zichzelf met organische stof als brandstof. alleen moeten wij met heel veel zijn om dan de bodem om te zetten met onze natuurlijke ploegcapaciteit. En heb jij eens last van overvloedig veel regenwater? dan help ik met mijn familie ook met de afvoer via al mijn gangen in de grond.

En ja soms eet ik ook de grond op want dat is ook mijn methode om door diepere aardlagen heen te komen. Het gaat er met de ontlasting toch ook vanzelf er weer uit. Maar ik eet ook gebladerte en andere organische stoffen en mijn voedsel wordt opgenomen -dus ook net als jij door mijn mond, waarna het langs verschillende organen wordt gevoerd en het afval wordt dan ook aan de achterzijde weer afgescheiden. 

Net als jij doet alleen jij hebt 2 poten maar ik moet glijdend mijn wereld verkennen. En dat gaat heel goed met de spieren die ik dan hebt.

En nu weet je dus ook dat wij best heel erg nuttig zijn. En daarbij zijn er ook enkele familie leden van mij wereldwijd uitgezet om de bodemstructuur te verbeteren. We zijn er wereldwijd met ongeveer 670 soorten. Wij als regenwormen hebben door het graven van tunnels en het afbreken van plantaardig materiaal een grote invloed op de bodemstructuur.

Wellicht heb je ook wat aan de onderstaande informatie mocht jij mij of mijn familie ook eens tegenkomen want daar zit veel verschil in hoor. De ene worm is de ander dus helemaal niet. Wellicht heb je wat aan deze foto's zodat je beetje verschil ziet.

En dan heb je ook nog de andere familie van mij die ik ook even wilt noemen en dat zijn de Compostwormen -De Eisenia fetida en deze zijn doorgaans maar kleine rode wormen en soms zelfs ook oranje gestreept. 

 De compostworm is een inlandse strooiselworm die je van nature ook terug vinden in de strooisellaag van het bos en ook in parken en tuinen komen ze soms in de bovenste laag van de bodem voor. 

Het zijn oppervlaktewormen met onvoldoende spierkracht voor het graven van diepe tunnels in de bodem. Maar ze zijn wel uitstekend aangepast aan het leven in de composthoop en houden van het vochtig en voedselrijk klimaat.

Zo zie je maar dat er veel familieleden van mij zijn en dat je vaak kan vergissen als jij er eens ene zal zien.

Bekijk jij mij en mijn familie ons nu anders? 

Of is je denkwijze over ons onveranderd gebleven.

Maar nu weet je in elk geval al meer wat je vast niet wist en voor meer mooie weetjes kom je maar eens vaker op deze website op visite want wie mij geobserveerd heeft heeft hier vele mooie weetjes geschreven waar je vast ook veel van kan leren. Er is nog veel meer over mij te vertellen maar dat houd ik voor mijzelf.  

Want jij als bezoeker heeft al voldoende te lezen gehad. In elk geval wil ik je bedanken dat je de moeite nam om mijn verhaal te lezen. Ik ga weer onder de grond wroeten en maak mij dus zoals de mens zegt: Uit de voeten. Want ik heb morgen weer een drukke dag voor de boeg.

Tekst, Verhaal en natuurfotografie © Tine de Jong -2020 Alle rechten voorbehouden.

Update 17/09/ 2024 Ik had dit verhaal ook gelinkt aan een ander schrijven met foto's daarbij en wellicht vind je de foto's ook wel mooi met die video die er onder staat. 

Merelman en zijn ontbijtmaal

Heb jij trouwens weleens een geboorte van ons gezien? Vast niet, dus kijk dan ook echt even naar dit filmpje want dan leer je nog meer van mij en mijn familie:

Met toestemming heb ik dit filmpje mogen gebruiken van hen: