waar mijn wortels aarde zal vinden op bouwland
of bij verlaten huizen afgedankt en wat vergeten.
Verlaten wacht ik op een zorgzame hand
die mij streelt en voedt met liefde al ben
ik niet echt alleen moet je weten want,
Vele planten struiken en gewassen zijn mijn vrienden
geworden en mijn vriendinnen voeden mij vanaf de grond
en vanuit de waterplassen die de regen heeft doen ontstaan.
Er komen ook soms insecten die mij en anderen ook bezoeken
zodat wij, al zijn we door de mens vergeten toch met leven
door kunnen gaan want wij zijn sterker dan elk mens denkt.
Gedicht en fotografie bloemen © Tine de jong, 2013