Mijn hele leven al ben ik gefascineerd door de natuur. Ik ben vooral geïnteresseerd door haar overlevingskracht en expansiedrift. Maar bovenal door haar aanpassingsvermogen. Respect voor alles wat groeit en bloeit. Ondanks dat, of nee, juist daardoor erger ik mij de laatste jaren erg aan al die belerende groene betweters die menen dat zij het wiel hebben uitgevonden.
Met niets ontziend fanatisme bestrijden zij roekeloos alles waarvan zij menen dat de natuur wel eens hinder zou kunnen ondervinden. Geen zee te hoog geen stap te ver. Het doel heiligt de middelen tot aan bio terrorisme en bio criminaliteit toe.
Men wilt koste wat het kost Moeder Natuur vernietigen maar o wee wanneer je hun regels durft te negeren en te overtreden. In alle lagen van de samenleving hebben ze weten door te dringen, o.a. de weilanden, bossen en duingebieden, maar ook terreinen waar eerst mooie natuur was en toch gingen ze deze beschadigen.
Men wil wel natuur maar wat doen ze nu? Men bouwde er kantoren die nog steeds te koop en/of te huur staan. Kijk zelf maar eens in jouw omgeving. Waarom bouwden ze dan? De natuur had beter daar op zijn plek geweest.
Men wilt koste wat het kost Moeder Natuur vernietigen maar o wee wanneer je hun regels durft te negeren en te overtreden. In alle lagen van de samenleving hebben ze weten door te dringen, o.a. de weilanden, bossen en duingebieden, maar ook terreinen waar eerst mooie natuur was en toch gingen ze deze beschadigen.
Men wil wel natuur maar wat doen ze nu? Men bouwde er kantoren die nog steeds te koop en/of te huur staan. Kijk zelf maar eens in jouw omgeving. Waarom bouwden ze dan? De natuur had beter daar op zijn plek geweest.
Wij moeten dit tegenhouden, maar hoe? Nog even en er is geen natuur meer. Geen dieren die ons verwelkomen bij een wandeling, geen natuurgebieden want alles moet maar wijken voor meer fabrieken, huizen, kantoren, et cetera. En ik word er verdrietig van maar het maakt mij ook heel boos. Laat de natuur leven én genieten zodat iedereen kan genieten van moeder natuur. Daar gaat het om! Ja toch, niet dan?
Waar ik eerst genoot van bomen was nu een kale plek ontstaan. De vogels hielden opeens op met zingen en vele dieren die in het gras leefden of onder de grond werden verjaagd of gedood door deze natuurkillers. Gezonde bomen werden niet verplaatst, nee zij werden gekapt door hakbijlen, bulldozers en zaagmachines. Weer minder ruimte voor onze vogels, die het toch al zo moeilijk hebben om een plek te vinden.
Maar al bouwen zij de boel vol en dekken zij de grond af met stenen en asfalt, de natuur zorgt ervoor dat er toch insecten komen die leven in plassen die wel blijven staan. ( maar voor hoelang? ) Grote zilvermeeuwen die vroeger in de duinen zaten te nestelen, leven nu op de daken. De merels zingen gewoon wat harder om boven het verkeerslawaai uit te komen en kleinere vogeltjes komen op de insecten af en nestelen in kieren en spleten. Voor hen maakt het geen bal uit of het een rots is of een muur. De natuur vecht terug en zal ook terug proberen te komen.
Tussen de straatstenen gaat vegetatie groeien, mossen en schimmels op schaduwrijke plekken, paddenstoelen groeien op vochtige muren en in donkere kelders en in no time is de nieuw geschapen biotoop er. Een biodiversiteit die veel groter is dan het braakliggende stukje terrein, wat er lag vóór het werd dicht gebouwd. Andere flora en fauna dan voorheen, dat wel, maar daarom niet minder natuur. En daar zit nu juist het probleem, de natuur heeft helemaal geen moeite met veranderingen, dat heeft ze nooit gehad. Het is de mens die daar een probleem van maakt.
Tekst en gedicht beneden © 2014 Tine de Jong
Deel met jou nog dit natuurgedicht wat ik eens schreef.
Jij landschap
Waar ik eerst genoot van bomen was nu een kale plek ontstaan. De vogels hielden opeens op met zingen en vele dieren die in het gras leefden of onder de grond werden verjaagd of gedood door deze natuurkillers. Gezonde bomen werden niet verplaatst, nee zij werden gekapt door hakbijlen, bulldozers en zaagmachines. Weer minder ruimte voor onze vogels, die het toch al zo moeilijk hebben om een plek te vinden.
Maar al bouwen zij de boel vol en dekken zij de grond af met stenen en asfalt, de natuur zorgt ervoor dat er toch insecten komen die leven in plassen die wel blijven staan. ( maar voor hoelang? ) Grote zilvermeeuwen die vroeger in de duinen zaten te nestelen, leven nu op de daken. De merels zingen gewoon wat harder om boven het verkeerslawaai uit te komen en kleinere vogeltjes komen op de insecten af en nestelen in kieren en spleten. Voor hen maakt het geen bal uit of het een rots is of een muur. De natuur vecht terug en zal ook terug proberen te komen.
Tussen de straatstenen gaat vegetatie groeien, mossen en schimmels op schaduwrijke plekken, paddenstoelen groeien op vochtige muren en in donkere kelders en in no time is de nieuw geschapen biotoop er. Een biodiversiteit die veel groter is dan het braakliggende stukje terrein, wat er lag vóór het werd dicht gebouwd. Andere flora en fauna dan voorheen, dat wel, maar daarom niet minder natuur. En daar zit nu juist het probleem, de natuur heeft helemaal geen moeite met veranderingen, dat heeft ze nooit gehad. Het is de mens die daar een probleem van maakt.
De natuur is namelijk onverwoestbaar, maar diegene die het zo nodig beter willen weten, wil dat de natuur naar hen gaan luisteren. Zij worden niet gehoord die erin leven, maar uitgemoord door hen die maar meer scheepsbouw, kantoren, industrie of huizen willen. Grote bedrijven, terreinen waar de lucht vervuild wordt en niet gezuiverd wordt door onze natuurlijke giften van Moeder Natuur. En ik schreef een gedicht over mijn bevindingen die ik onder mijn woorden zal plaatsen. Wat zijn jouw bevindingen?
Laten we samen de natuur redden, want samen staan we toch sterk?
Tekst en gedicht beneden © 2014 Tine de Jong
Deel met jou nog dit natuurgedicht wat ik eens schreef.
Jij landschap
Jij landschap je lijdt in heimelijke stilte
zie jou verheven kalmte in avondschijn
Voel soms jouw warmte doch meer de kilte
waar veel schaduwzijde van jou stil heden zijn
Zoekend naar ruimte, rust, water en zuurstofrijke grond
dwaal jij steeds verder in dit aardse onderdanig bestaan
En jij blijft maar dwalen, je hebt heimwee, je bent niet gezond
je denkt steeds terug naar het verleden en hoe je door moet gaan
Levend landschap, treurt en blikt toch elke morgen steeds vooruit
zoekend naar hulp maar krijgt maar geen blik of luisterende oren
Waarom is het toch zo, dat dit lage landschap zo veel op onbegrip stuit
Is er dan niemand die echt wil luisteren en haar roep om hulp wilt horen!
Gedicht. foto en videoslide © 2014 Tine de Jong
Dank je wel voor je bezoek en wees altijd welkom om meer te komen lezen en kijken. Ook in het Alblasserbos zag ik verdriet want vele bomen waren hier ook niet. (video later erbij gezet) En men deed voor het vergroten van biodiversiteit en het creëren van ruimte voor sterkere bomen zoals mij werd verteld.