Alzheimer

Wegglijdend in hun slaap 

ver van de werkelijkheid 

gaan zij langzaam het 

vergetel-pad betreden 

Even terug en dan 

weer in de verleden tijd 

en steeds verder wordt 

men afgegleden

Zij ontkennen hun 

herinneringen en 

sommige raken ook 

hun geheugen kwijt

Men wordt dus soms 

geheel roerloos en

 bevindt zich in het land 

van vreemdelingen 

omdat men nu aan de eerste 

tekenen van Alzheimer lijdt.

Geruisloos gaat dit 

leven voort en je gaat dan 

ook op de kleine gebaren letten 

Gedachtengang wordt 

steeds stroever en je 

helpt een klein beetje 

zoals het koffiezetten.

Men vergeet bijvoorbeeld 

het water op te gieten 

als men het op de 

oude manier is gewend 

Men laat het de persoon 

toch nog zelf even proberen 

om dan ook te bezien 

wat men zelf nog wel kent.

Maar als de stemming verandert 

bij het dagelijkse functioneren 

en er ongeïnteresseerdheid bij komt 

zoals een vorm van apathie 

Dan moet men toch wel verder 

even gaan kijken of dit toch niet

is zo als een ernstige 

vorm van dementie 

Want op een dag kan het zijn 

dat het helemaal niet meer gaat 

Men kent jou dan niet meer en 

kijkt je opeens vreemd aan 

Men is dan daarbij ook angstig 

als je plots voor hen staat 

en is dan ook erg bang dat hen 

wat wordt aan gedaan.

Jouw moeder of vader is niet 

meer wie zij vroeger waren 

doch wel een deel van jou en 

dat zullen zij ook blijven 

Mocht je het zelf dus 

ook eens zo gaan ervaren 

blijf dan ook van hen houden 

ook al zouden zij voor  altijd 

op de vergetel-boot van

de levensrivier drijven.

Gedicht © 2014 Tine de Jong  Alle rechten voorbehouden 

Moeder lachte

De dag is zonder wind vandaag en ik fiets naar huis
heerlijke geuren komen mij al tegemoet bij de deur
verse koffie is al in pot op tafel gezet en de zuster
zit al naast mij moeder bij de tafel, daar staat haar bed.

"Hoe gaat het vandaag" komen over mijn lippen
terwijl ik zacht moeders bleke wangen kust,

De zuster zegt; Ach er is niet zoveel veranderd en je

moeder lachte heel even maar, tot haar mond weer was gerust.

Zacht begin ik voor moeder te zingen van die
mooie vrolijke versjes uit mijn jonge kindertijd
Haar starende ogen kregen heel even maar die glans
ja, zegt de zuster het komt nu veel voor dat ze wegglijdt.

Koffie opgedronken en moeder toen nog wat gestreeld
klopte haar kussen op en trok de lakens wat recht
het was weer heel stil in haar kamer en in haar leven
En toch weet ik het zeker, dat ze voor haar leven vecht.

Gedicht © 2014 Tine de Jong-Alle rechten voorbehouden.

Lied voor jou : Mother i love you.

Moeders lege pagina's

Niet alle herinneringen zijn zoek in mijn moeders geheugen Ook al dwaalt zij nu vaker af Haar leven en dat van ons is als een spannend levensboek.
Al wordt haar weten weggedrevenToch heeft het weer wat pagina's gevuld in het boek wat moeders nu aan het maken is Terwijl zij gelijktijdig ook wat wis uit haar zo mooie gelukkig leven.
Alles wat zij nu sneller vergeten gaat is eigenlijk wat toch al in haar levensboek staat. En dit kunnen wij altijd nalezen alshaar gedachten voorgoed weg zal wezen.
Nu komen er lege pagina's aan het einde en wordt er geen woorden bij geschreven Maar wij zijn er om het te vullen Tot het einde van haar leven.

Gedicht © 2014 Tine de Jong alle rechten voorbehouden.

Bedankt dat je gezellig op visite kwam om mijn gedicht te lezen.
Bovenstaande gedicht schreef ik omdat mijn moeder langzaam haar geheugen kwijt raakt omdat ze  nu erg lijdt aan dementie. En in haar beleving maakt ze nog steeds een levensreis in haar kind zijn. En al haar woorden schrijven we dan op in haar levensboek als een herinnering aan haar.  Nu is zij het kind en ik de moeder en dat is wel heel erg wennen. 
Op dit gedicht kunt u niet reageren. 
Maar er staat hier nog genoeg te lezen en wees ook van harte welkom mijn andere websitehttps://tinedejong.blogspot.com

waar ook dit gedicht van mij staat geschreven. Maar ook vele andere gedichten en verhalen uit het leven. Met daarin ook soms een boodschap hier in geweven.