Over koeien heb ik al eens geschreven maar nog niet over de koe hoorn. Daar zit ook een verhaal aan vast die ik nu even gaat schrijven. Misschien ook wel interessant voor jou om dit eens te lezen.
Heel lang geleden in 1977 hadden mijn man en ik twee adoptiekoeien. Zij stonden op een locatie waar ze voor hen geen ruimte meer hadden. En wilden hen dus naar de dierenhemel brengen en dat wilde ik dus helemaal niet.
Want koeien hebben ook het recht om oud te worden. Dus vertelde ik hen daar wat ik eigenlijk zal willen, en dat ik dan ook de kosten op mij zal nemen die er dan bij kwamen. Dat had ik over voor mijn lieve koeien. En ze vonden het een mooi gebaar van ons en vonden het goed dat we dit zouden regelen.
Dus zochten wij andere plekken voor hen, want ziek waren ze niet en waarom dan hun dood gaan maken. Wist dat er rusthuizen zijn voor koeien en na lang zoeken vonden wij er ene die we dan ook opbelde en ons verhaal aan hen vertelde. Ze hadden nog wel plaats en wilde ze dan ook graag hebben.
Een afspraak werd gemaakt en we reden er heen. We hebben er toen wat rond gekeken en alles werd besproken en geregeld. Maar we hadden toch ook wel besloten en gezegd aldaar dat we er maar ene zouden brengen die ik Koerda had genoemd, want er zat ook nog een ander plan in me koppie.
Met behulp van een veeboer die mijn man kende brachten we Koerda daar. Maar voor de ander die we Cowie hadden genoemd wilde ik wat speciaals. Dat was een echte knuffel koe en daar wilden wij dan ook iets anders mee doen.
Toen mijn man en ik nabij op een bungalowpark stonden was daar ook in omgeving een boerderij. We haalden daar altijd onze melk en eieren dus we kenden de boerin en boer ook goed. En de koeien kregen ook altijd een bezoek van mij want ik houd van alle lieve koebeesten met de kalfjes daarbij. En we hadden aldaar toen gevraagd of de koe daar mocht blijven tegen een vergoeding van onze zijde. Want ik wist dat er ook soms kinderen kwamen die ook de koeien kwamen knuffelen maar ook volwassenen.
Deze boer had ook veel andere koeien daarbij en gaf zijn toestemming dus gingen we ook vervoer zorgen zodat deze ook bij hen kwam. Wel hadden we eerst een dierenarts laten komen om te zien of Cowie niks onder de leden had. Want ik wilde niet dat de koeien bij de boerderij ziek zouden worden.
Om het verhaal kort te maken had onze koe het hier goed naar de zin en we bezochten haar ook regelmatig als we weer in omgeving waren met de vakanties. En kost en inwoning of wat de koe nog meer eens nodig had werd betaald door ons.
Er kwamen regelmatig mensen en/of kinderen die ook daar andere koeien mochten knuffelen dus Cowie was op hier op de juiste plek. Als we weer eens op visite kwamen dan herkende het dier ons want het begon dan luid te loeien. En mij gaf het ook een goed gevoel dat beiden dieren op een mooie plek was terecht gekomen.
Helaas werd de koe wat jaren later erg ziek en moest ik ook van deze afscheid nemen. Maar ik heb een mooie herinnering van de koe en dat is de koehoorn. De boerin aldaar had de hoorn voor mij schoongemaakt en ook uitgekookt. Ik heb deze op een standaard liggen die ik had gemaakt. (zie de bovenste foto)
Inmiddels zijn de boer en boerin ook niet meer in leven en de boerderij met de dieren werden verkocht. Was er onlangs weer eens langs gereden maar er staat nu een groot woonhuis met carport. Ja ook hier krijgen boeren niet veel kans meer om koeien te houden met al die wetten en regels. Er stoppen er helaas steeds meer mee.
Hier wat weetjes wat ik er eens over wilt schrijven want een koehoorn is niet zo maar iets. Daar zit ook een verhaal aan vast.
Wat zijn koehoorns?
Hoorns zijn harde gezwellen. Ze hebben een botstructuur in de kern en zijn aan de buitenkant bedekt met keratine. Keratine is het vezelachtige eiwit dat ook het primaire materiaal is waaruit hoeven, nagels, haar, veren, klauwen en de buitenste laag van de huid bij gewervelde dieren bestaan.
Hoe groeien de koehoorns?
Het grootste deel van de groei van het hoorn van een koe vindt plaats in de eerste paar jaar van zijn leven. Enkele weken na de geboorte ontwikkelt zich er een hoornknop die langzaam omhoog zal groeien. Dan gaat de ontwikkeling verder naarmate de koe wat ouder wordt.
Als het kalf zo een twee tot drie maanden oud is, ontwikkelt het voorhoofdsbeen zich en groeit het uit tot de hoornschede. Aanvankelijk is het bot slechts nog een skelet van kraakbeen, maar wordt later vaster en hecht zich aan de schedel.
Bij aanvang is de hoornknop nog een kleine, donkere en haarloze plek bedekt met een rozet van haar. Maar als het kalf dan gras of hooi begint te eten, wordt de hoornige knop langzaam groter en begint naar boven te groeien.
Na 12 maanden maakt de frontale sinus die, onder de schedel rond de hoornknop ligt verbinding met het omringende deel van de hoorn. De sinussen verspreiden zich naar de kern van de hoorn terwijl de koe groeit, waardoor het holle deel van de hoorn ontstaat.
De hoornpit bestaat uit luchtig, bros botweefsel vol met kamers (sinuses)
Hier een foto van de buitenkant en binnen-hoorn en dat ziet er toch best indrukwekkend uit toch? De foto er naast laat je een klein gedeelte van de kamers zien. Je kan er op klikken om het in het groot te zien en dan met kruisje links kom je weer op dit blog dacht ik.
Het holle bot van de hoorn is het enige bot dat gedurende het hele leven van een koe groeit , wat dus betekent dat de hoorns continu door groeien. Het zal wel vertragen naarmate de koeien ouder worden. In tegenstelling tot dieren die een gewei hebben en deze seizoensgebonden afwerpen, werpen koeien nooit het hoornbot en de schede af.
Soms worden koeien ook onthoornd omdat ze (zoals men veel overal schrijft) een gevaar kunnen zijn voor andere koeien. Maar als je een ruime stal hebt dan vormen ze echt geen gevaar. Als koe vriendin ben ik dan ook tegen het onthoorning.
Want de hoorns horen bij een koe. Het geeft ze daarbij ook een bijzondere uitstraling. En zij hebben ook een belangrijke functie bij de vertering van voedsel en ze dienen tevens als mineralenopslag.
Koeien met hoorns zijn ook veel gelukkiger en de koehoorns zijn soms ook nuttig. Want de hoornpunten worden ook gebruikt als een koe eens jeuk hebt. Dan zijn ze zeer praktisch voor het gericht krabben van de vacht op afgelegen delen van het lichaam die niet met de tong kunnen worden bereikt.
Daarbij is het ook zo dat onthoorning zowel acute als chronische pijn en overgevoeligheid in de kop kunnen veroorzaken, ondanks optimale verdoving en pijneliminatie. Daarom ben ik erop tegen maar helaas zie je steeds meer onthoornde koeien in de weide of in een stal staan. De adoptie koeien die ik eens had waren dus ook met hoorns.
En hiermee sluit ik dit blog af en ik dank je voor het lezen en (eventueel kijken filmpje beneden)
Fotografie en tekst © Tine de Jong, 10/12/2023
Heb al meer over koeien geschreven en ook een mooie verhaal of gedicht daarbij. Vele heb je vast nog niet gelezen, dus probeer de labels onder video eens later hierbij.
Maar ook staan er mooie filmpjes van mij op mijn Yt kanaal en ook in een afspeellijst wat Koeien filmpjes uit Nederland heet. Kom maar eens kijken als je van koeien houdt . Alvast bedankt. Zoek gewoon op Tine de Jong en je hebt ze allemaal. Vele heb ik niet op de 2 websites geplaatst.
Van mijn adoptie koeien heb ik helaas geen foto's of filmpjes want deed toen daar niet zoveel veel mee. Het fotograferen kwam pas later al had ik wel een passie voor de natuur en de dieren.
Maar de herinneringen die ik heb aan hen beiden en de mooie hoorn zijn voor mij al een geschenk. En zeker dat ze mochten blijven leven tot hun dood.
Later had ik ook nog een koe geadopteerd genaamd Hanneke die woonde in een kinderboerderij en was ook de oudste koe van Gorinchem maar ook deze is ook niet meer in leven en nu heb ik geen adoptie koeien meer.
En van haar heb ik wel enkele filmpjes gemaakt en foto's en ene ervan deel ik hieronder. Daar staan wel de reacties van uit dus je kan daar niet reageren maar wel een duimpje omhoog geven als je een account zal hebben. Alvast bedankt mocht je dit doen.
Ze is 17/09/2016 overleden op 18 jarige leeftijd en dat is best oud voor een koe.
