Na lang zoeken heb ik dan uiteindelijk toch wat gevonden wat ik ook op deze pagina met jou wil gaan delen. Wellicht wist jij het al wel, maar voor diegene die het nog niet wisten geef ik wat informatie omtrent mijn ontmoeting.
Het is vermoedelijk de verpopte larve van een kleine sluipwesp genaamd Dinocampus coccinellae.
Het is vermoedelijk de verpopte larve van een kleine sluipwesp genaamd Dinocampus coccinellae.
Deze sluipwesp heeft een zeer interessante manier van voortplanten. De wesp legt door middel van haar legboor een eitje in een lieveheersbeestje. Het eitje ontwikkelt zich tot larve en gaat een bepaalde chemische stof afscheiden. Deze stof gaat cellen van het lieveheersbeestje veranderen waarmee de larve zich voedt.
Nadat de wesp een eitje met het virus in het lieveheersbeestje heeft ingebracht, vermeerdert het virus zich in de groeiende wespenlarve, die zich voedt met de lichaamssappen van het lieveheersbeestje. Als de larve klaar is om naar buiten te komen en zich te verpoppen, infecteert het virus het lieveheersbeestje, waardoor het verlamd raakt. Wanneer het lieveheersbeestje eenmaal is verlamd, gaat het op wacht staan boven de zijdecocon die de voormalige indringer tussen zijn poten heeft gesponnen.
Het lieveheersbeestje wordt dus niet van binnen opgegeten en blijft ‘gewoon’ leven. Voor de meeste lieveheersbeestjes is dit dus alles niet het einde van de wereld. Want hoewel ze van binnenuit worden opgegeten en in zombies worden omgetoverd, blijkt opmerkelijk genoeg (dat zijn er circa een derde van de schattige insecten) die toch dit lugubere avontuur overleeft.
Nadat de wesp een eitje met het virus in het lieveheersbeestje heeft ingebracht, vermeerdert het virus zich in de groeiende wespenlarve, die zich voedt met de lichaamssappen van het lieveheersbeestje. Als de larve klaar is om naar buiten te komen en zich te verpoppen, infecteert het virus het lieveheersbeestje, waardoor het verlamd raakt. Wanneer het lieveheersbeestje eenmaal is verlamd, gaat het op wacht staan boven de zijdecocon die de voormalige indringer tussen zijn poten heeft gesponnen.
Het lieveheersbeestje wordt dus niet van binnen opgegeten en blijft ‘gewoon’ leven. Voor de meeste lieveheersbeestjes is dit dus alles niet het einde van de wereld. Want hoewel ze van binnenuit worden opgegeten en in zombies worden omgetoverd, blijkt opmerkelijk genoeg (dat zijn er circa een derde van de schattige insecten) die toch dit lugubere avontuur overleeft.
Nadat de larve een week of drie, vier in de kever geleefd heeft bijt het de zenuwen van de pootjes van zijn gastheer door zodat deze niet meer kan lopen. Hierna verlaat de larve het lieveheersbeestje en maakt een cocon tussen de pootjes van de arme nog steeds levende kever. En in de cocon ontwikkelt zich in een dag of negen een nieuwe sluipwesp.
Nog wat info wat ik vond op internet wat ook vast leerzaam zal zijn om te lezen
De Dinocampus coccinellae parasiteert allerhande soorten lieveheersbeestjes. Vooral vrouwtjes van het Zevenstippelige, Elfstippelige en ook het Harlekijnlieveheersbeestje moeten eraan geloven. Voorlopig blijven algemene soorten als het Tweestippelige en Tienstippelige lieveheersbeestje nog wel gespaard.
De sluipwesp injecteert een eitje in de weke buikzone van haar gastheer. Daarna ontwikkelt de larve zich binnenin het lieveheersbeestje en eet er de eieren, de geslachtsdelen en andere voedingsstoffen in de lichaamsvloeistof op. De vitale organen blijven echter intact en het lieveheersbeestje wordt niet gedood.
Na een aantal vervellingen zal de volgroeide larve uit het lieveheersbeestje kruipen en een cocon spinnen tussen haar poten. (zie bovenstaande foto) Het lieveheersbeestje wordt verlamd en gaat fungeren als een bodyguard: het zal de cocon beschermen. De sluipwesp heeft hier alle belang bij dat het lieveheersbeestje nog leeft.
Na een aantal vervellingen zal de volgroeide larve uit het lieveheersbeestje kruipen en een cocon spinnen tussen haar poten. (zie bovenstaande foto) Het lieveheersbeestje wordt verlamd en gaat fungeren als een bodyguard: het zal de cocon beschermen. De sluipwesp heeft hier alle belang bij dat het lieveheersbeestje nog leeft.
Met zijn felle kleuren, bewegende pootjes en het reflexbloeden (waarbij een stinkende vloeistof van tussen de hals schilden tevoorschijn komt) houdt deze bodyguard immers elke mogelijke vijand op een afstand, wat de overlevingskansen van de sluipwesp gevoelig verhoogt. Zo'n 25% van de geïnfecteerde lieveheersbeestjes overleeft het bezoek van de parasiet, de rest bezwijkt door uithongering of door infecties met schimmels.
Ja beste lezer, de wereld van de natuur zit maar vreemd in elkaar. Eigenlijk best zielig maar zo lees je toch ook eens hoe sommige dieren zich voortplanten. En ja ik hoor het je al zeggen zo is onze natuur nu eenmaal. Vond het toch even leuk en zeker interessant want nu weet jij en ik wat die spinsel dus in kan houden. Sluipwespen zijn dus echte sluipmoordenaars.
Tekst, fotografie © 2016 Tine de Jong -Alle rechten voorbehouden.
(uit mijn verhalen archief 2015)
Ja beste lezer, de wereld van de natuur zit maar vreemd in elkaar. Eigenlijk best zielig maar zo lees je toch ook eens hoe sommige dieren zich voortplanten. En ja ik hoor het je al zeggen zo is onze natuur nu eenmaal. Vond het toch even leuk en zeker interessant want nu weet jij en ik wat die spinsel dus in kan houden. Sluipwespen zijn dus echte sluipmoordenaars.
Tekst, fotografie © 2016 Tine de Jong -Alle rechten voorbehouden.
(uit mijn verhalen archief 2015)
Bedankt dat je gezellig op bezoek kwam om te lezen.
Kon er helaas geen filmpje over vinden maar geef je een geboorte en het leven ervan.
En dat vind je vast ook erg mooi.
Vond een mooie timelapse voor jou: Time Lapse of Lady Beetle Life Cycle
Kon er helaas geen filmpje over vinden maar geef je een geboorte en het leven ervan.
En dat vind je vast ook erg mooi.
Vond een mooie timelapse voor jou: Time Lapse of Lady Beetle Life Cycle