Posts tonen met het label Spreeuwen - Sturnus vulgaris. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Spreeuwen - Sturnus vulgaris. Alle posts tonen

zaterdag 22 april 2017

Spreeuwen weetjes

Spreeuwen weetjes   ,catherinetine.blogspot.com

De spreeuw – Sturnus vulgaris is een zangvogel uit de familie der spreeuwachtige (Sturnidae). De wetenschappelijke benaming is Sturnus vulgaris, gewone spreeuw. Het is een middelgrote vogel met een lengte van 19 tot 23 centimeter en een gewicht van 70 tot 100 gram.

Deze bekende zangvogel heeft een gele snavel en een zwart met wit bespikkeld verenkleed. Het zwart heeft een groene en paarse metaalglans. Het wit bestaat uit de veertoppen die afslijten waardoor de spikkels steeds minder duidelijk worden. Als de spreeuw weer nieuwe veren krijgt, zit hij weer mooi in zijn spikkel-pak. Op de grond hipt de spreeuw niet zoals onder andere de merel, maar hij stapt.

Het is een prachtige vogel met een glanzende zwarte grondkleur met iriserende groene, paarse en oranjebruine accenten. In de winter heeft de vogel bovendien talloze witte stippen. Mannelijke exemplaren hebben kleinere stippen dan de vrouwtjes, waarvan de buik soms wel wit lijkt. 

De pootjes zijn oranjebruin. De bek is voor mannetjes en vrouwtjes donker in de winter en kan ook in de zomer geel zijn voor de vrouwtjes en geel met een donkere basis bij de mannelijke spreeuwen.

De spreeuw broedt in de buurt van mensen: bij boerderijen en in steden. Maar ook in bossen waar voldoende holen te vinden zijn. Na de broedtijd verzamelen ze zich soms in zwermen van honderdduizenden op weg naar hun slaapplaatsen in rietvelden of in bomen van menige dorp of stad. En dat is altijd een prachtig gezicht als je hen ziet gaan in de lucht.

De spreeuw is wat je noemt een doodgewone vogel. Op wereldschaal behoort hij tot de meest talrijke vogels. En ook in Nederland komt ie overal voor, in groten getale. Steden zijn voor hem juist heel aantrekkelijk, als er maar voldoende tuinen en parken zijn om voedsel te zoeken. In sommige steden komt de vogel daarom meer voor dan in anderen.

De spreeuw is ook een bijzondere vogel die de geluiden van veel andere vogels en zelfs van andere dieren kan nabootsen. Want de zang van de spreeuw mag er best wezen. Die is een aaneengeschakeld geheel van klikkende, rollende en slissende geluiden, onderbroken door een hard, in toon dalend gefluit. 

De spreeuw is een geweldige imitator. Hij imiteert niet alleen de zang van andere vogels, maar ook sirenes, autoalarmen, computerspelletjes, wekkers en gekwaak van kikkers, kan hij feilloos ook nadoen.

Spreeuwen weetjes, catherinetine.blogspot.com

De spreeuw is ook een enorme eter die alles pakt wat maar eetbaar is. Allerlei insecten en larven, wormen, fruit, graan, zaden, bessen en nootjes. De bek van de spreeuw wordt gebruikt om in fruit te pikken of in de grond. Soms pikt de spreeuw met een dichte snavel in de grond, om het daar te openen en zo voedsel te vinden. Ze tasten de bodem van weilanden en grasvelden af op zoek naar insectenlarven, zoals van de langpootmug (emelten).

De zang is niet belangrijk bij de paarvorming en de voortplanting. Want een spreeuwenman verleidt een vrouw niet door liefdesliederen, maar met een huis. De spreeuw is een holenbroeder en zoekt dan ook geschikte holle bomen, schoorsteenpijpen, dakpannen, zelfs lege blikjes. In maart gaat hij zelf de oude nesten schoonmaken. Daarna legt hij op de bodem wat takjes, stro en hooi. 

Als hij de kans krijgt, maakt het mannetje vaak zelfs meerdere nesten, die hij verdedigt tegen andere mannetjes-spreeuwen. Dan gaat hij zingen in de buurt van een van de nesten. 

Met opgezette veren en geflapper met vleugels probeert hij de aandacht te trekken van de vrouwtjes. Als dat lukt inspecteert het vrouwtje de woning en kiest al of niet voor het nest, en daarmee voor de man. Zelf maakt ze het nest af door er veertjes, draadjes en andere zachte materialen in te leggen.

Verder is de spreeuw een holenbroeder, die nestelt in holle bomen, nestkasten en allerlei gaten kieren in gebouwen. Het nest bestaat meestal uit twijgjes, mos, haren en veren. De man begint het nest te bouwen maar het is het vrouwtje die het afmaakt. 

Een nest bestaat meestal uit 4 tot 7 (licht)blauwe eieren, welke afwisselend door het mannetje en het vrouwtje worden bebroed. Na dik twee weken komen ze uit, waarna ze drie weken later het nest verlaten. Daarna worden ze nog een tijdje gevoerd.

Op hun broedplekken in het noorden is het het komend half jaar te koud en te bar om te overleven, dus zoeken ze de relatieve warmte van de lage landen op. En dat geeft in de avond veel spectaculaire beelden op. 

Ga hen maar eens volgen dan zie je echt mooie kunstwerken in de lucht. Dit fenomeen zie je als ze allen aankomen boven hun gezamenlijke slaapplaatsen. 

Deze bevinden zich vaak in rietvelden (zowel uitgestrekt als smalle rietranden), maar ook in groenblijvende heesters en bomen; zowel in dorpen en steden als in het buitengebied. Het is echt een prachtig schouwspel om mee te maken.

Het is ook best wel een mooie vogel, die je zeker een heel groot plezier doet met vetbollen en nootjes.

En, zoals het oude gezegde luidt: 
Spreeuwen willen wel kersen eten, maar geen bomen planten.

Betekenis is: Er zijn altijd mensen die willen profiteren van het werk dat door anderen is gedaan. En zo is de spreeuw eigenlijk ook. 

Laat anderen het werk doen, en wil zelf geen bijdrage leveren.

Wil je nog eens een mooi gedicht lezen die ik had gemaakt op mijn persoonlijke blog: waar je ook een mooie spreeuwendans zal ontmoeten.

Tekst, fotografie © 2017 Tine de Jong 

En zie ook de labels onder de video want die brengen je ook naar andere verhalen en gedichten over de spreeuwen zoals deze
 https://tinedejong.blogspot.com/2018/02/spreeuwen-dansen-in-de-lucht.html

Voor jou een mooie live filmpje die ik eens had gemaakt van 
spreeuwen die samen met de merels druiven eten ut tuin van buurman.
  Wens je veel plezier.