Onlangs kwam ik een bij tegen die er wel wat vreemd uitzag. Ging wat dichterbij om te zien wat het was wat het op de rug had. En ik dacht eerst dat het eitjes waren op zijn rug maar het bleken dus mijten te zijn die meeliften. Mannelijke bijen hebben dikwijls mijten op zich als ze voor het eerst tevoorschijn komen maar ook andere bijen kunnen van die gratis meelifters bij zich hebben.
Mijten zijn kleine spinnetjes die de bij niet dood maken, maar wel van zijn lichaamssappen zuigen en hem dus uitputten. Ze proberen wel met poetsen de mijten kwijt te raken maar dat lukt ook niet altijd.
Ik had er verschillende foto's van gemaakt maar helaas waren die niet zo goed maar deze hier beneden is wel aardig gelukt. Deze had er ook best veel en enkele kon ik er voorzichtig af halen maar de bij vloog weg dus heeft deze er nog een paar zoals je kan zien. Het zijn geen goede parasieten voor hen. Bijen maar ook hommels hebben het toch al zo moeilijk door al die virussen die hen belagen.
Ik weet alleen niet welk soort mijten dit waren, want ze zijn er namelijk in vele soorten en maten.
Wat heel schadelijk is voor de bijen zijn ook de Varroamijt (Varroa destructor) want deze draagt virussen met zich mee en kan veel bijen dood doen gaan. Varroamijten klampen zich ook vast aan volwassen bijen. Als een besmette bij dan vliegt of in ander nest komt dan kunnen mijten zich verspreiden naar een andere kolonie en zo kan er dus wel bijensterfte voorkomen.
Er is nog een mijt die de naam Chaetodactylus osmiae heeft en deze kunnen ook in beheerde en bijenkolonies nieuwe nesten infecteren door de verspreiding. Deze mijten doden meestal de jonge bijenlarven en voeden zich met bevoorraad stuifmeel en nectar. Hele nesten kunnen schade oplopen door deze mijt. Vooral bij vochtig weer en matige temperaturen kan C. osmiae zich ontwikkelen en zich vermenigvuldigen.
Zij kunnen in de nestholte overleven om nieuwe generaties bijen te besmetten, als hetzelfde nest wordt hergebruikt. Het zal dus heel goed kunnen dat deze het zijn maar wellicht is er een lezer/ bezoeker die mij de naam van de mijten kan vertellen. En dat kan je doen met een reactie zodat andere dit dan ook kunnen lezen. Heb je geen website dan kan het anoniem maar zet dan wel je naam in de beschrijving daarbij. Natuurgroetjes, Tine
Dit filmpje toont een rosse metselbij en laat je zien dat deze probeert van zijn lifters af te komen. Maar dat lukt niet altijd want zover reiken de pootjes helaas niet.
Onlangs had ik enige stipjes of bultjes ontmoet op een blad. En ja, wat ik ontmoet wil ik dan ook graag wat over schrijven. En de weetjes erom heen zijn vast ook wel interessant voor wie eens meer wilt weten. Maar wat had ik ditmaal nu ontmoet?
De bultjes op bovenstaande foto worden veroorzaakt door de esdoornmijt en waren zo ongeveer maar 2 tot 3 mm groot. Ik had een vergrootglas bij me en hierdoor heb ik het kunnen zien. Deze esdoornmijten zijn te zien in de zomer en in de herfst en ik ontdekte deze gewoon bij toeval bij een wandeling in het Alblasserbos. En dat was in mei van dit jaar. Helaas waren de meeste foto's mislukt omdat het heel moeilijk is om met mijn kleine camera zo dichtbij te fotograferen.
Ik wandel hier heel graag want de natuur hier is volop in beweging. En steeds als ik het bos bezoek kom ik ook andere mooie natuur tegen die mijn ogen nog niet hadden ontmoet. Zo ook deze vreemde bultjes op het blad en ik vroeg mij af wat het was. Bij onderzoek thuis in mijn natuurboeken ontdekte ik dat het hier om een soort van een mijt ging.
Er bestaan namelijk niet alleen allerlei tussenvormen, maar er zijn bijvoorbeeld ook grote harige gallen die weer door de Esdoornknobbelmijten veroorzaakt kunnen worden. Dus is het soms best wel goed opletten welke je hebt gezien. En ook ik kan mij soms ook wel lelijk vergissen. Hoewel bladschimmels bijzonder spectaculaire symptomen laten zien, veroorzaken ze echter toch zelden ernstige schade aan de bomen. Het insect dat die rode bobbeltjes (gallen) op de bladeren van deze esdoorn maakt heet de Aceria macrorhyncha(Nalepa, 1889).
Bij esdoorns zitten er soms veel van deze mijten bij elkaar op de bovenkant van een blad, (soms een enkeling aan de onderkant), en zit de opening aan de andere kant van het blad. Die opening wijkt een beetje terug en is afgedekt met eencellige haren. Daar ik soms ook op de bladeren kijk of er een insect op zal zitten ontdekte ik dus bij toeval deze Esdoornhoornmijten in een vervroegd stadia.
Als de waardplant de Gewone esdoorn is, dan komen er zoals ik las in 2 van mijn boeken dat er 2 soorten galmijten in aanmerking komen als gal veroorzaker. En dat is de Esdoornknobbelmijt (Aceria cephalonea) en de Esdoornhoornmijt (Aceria macrorhyncha).
Ook is er nog de Hoorngalmijt en deze gal komt voor in Nederland op de Gewone esdoorn en Noorse esdoorn, en ook op purperen kweekvormen. Op de gewone esdoorn en Noorse esdoorn leidt galvormingen meestal tot hoorntjes en soms tot knobbels van 1-3 mm hoog, vaak wijnrood, soms gelig van kleur. Bij de Noorse is de kleur rood soms lichter rood.
Mijten vallen onder de spinachtigen (Arachnica) die spinnen en mijten omvat. Maar een groot verschil met echte spinnen en mijten is, dat spinnen een lichaam hebben dat duidelijk in twee delen is gedeeld. Het lichaam van een mijt bestaat maar uit 1 segment. Onthoud dus wel dat het geen spinnen zijn. En ze zijn klein genoeg om individuele plantencellen te doorboren en te voeden waardoor de omliggende cellen groter worden en zich vermenigvuldigen om de gal te vormen. Een veelvoorkomende ziekte bij de esdoorn is ook de inktvlekkenziekte. Deze ziekte is gemakkelijk te herkennen aan zwarte (op inkt lijkende) vlekken op het blad. De gewone esdoorn is net zoals veel andere soorten ook gevoelig voor de bladluis.
Andere mijtensoorten
Er zijn ook veel andere mijtensoorten waar ik wellicht in een ander schrijven eens de aandacht aan zal geven.
Heb je zelf eens last van andere soorten mijten op je eigen planten of bomen
dan is deze tip wellicht wat voor jou:
Mijten zijn geen insecten en dus niet te bestrijden met een insecticide. Mijt aantastingen kunt u preventief bestrijden door in het voorjaar vanaf de eerste bladeren te spuiten met de biologische spuitzwavel. Deze bespuitingen minimaal 3 maal om de 10 à 14 dagen herhalen. Heb jij andere tips voor de lezers en bezoekers, dan kan je dit als reactie onder de woorden zetten maar vermeld dan wel je naam graag want anonieme reacties plaats ik niet meer. En heb je geen url-website dan kan je ook alleen je naam invullen en de andere regel openlaten en ook je reactie/ tips plaatsen.
* Druiven, linde en walnoot worden soms aangetast door de galmijten en dat is de viltmijt.
* Linde, eik, iep,wilg, appel etc. worden aangetast door galmijten en die wordt bladgal genoemd.
* Beuk, linde, fruitbomen, buxus, bonen en vele soorten andere planten worden aangetast door de spinmijt.
De spinmijt is een kleine mijt die vooral gek zijn op planten. De rode spinmijt is knalrood en leeft van tal van planten waar ze stippels en bruine vlekken op de bladeren kunnen veroorzaken. En je kan ze ook in warme broeikassen ontdekken.
Zou je eens meer willen weten over andere soorten gallen en ziektes, dan is deze website echt wat voor jou want je vindt hier vast veel informatie over menige gallen en nog veel meer leerzame informatie. Klik hiervoor of druk dan op deze rode link: Wat zijn plantengallen?
Maar deze link in het groen is ook wat voor jou want hier komen de meeste plantenziektes en foto's met meer informatie erbij wat zeker ook vast wel interessant voor je zal wezen, mocht jij eens iets ontdekken wat je niet thuis kan brengen: Ziektes & plagen van Struiken, bomen en houtige gewassen
Verschillende soorten gal insecten veroorzaken geen gallen, maar leven soms wel in de gallen van die galvormende galmijten om zich te voeden.
Maar over deze gallen zal ik vast en zeker ook eens een andere keer over schrijven als ik de foto's heb verzameld uit onze mooie natuurwereld.
Informatie uit mijn vele natuurboeken en van het internet.
Ik vond geen filmpje van de Esdoornhoornmijten zelf (die ook zijn veel te klein om te filmen ) maar wel van een ander soort die ik graag erbij wilt zetten en hier kan je heel goed de structuren zien en de mijt komt ook voorbij....
Gall Mites and a Sunny Environment met heerlijke vogelgeluiden erbij en echt een aanrader voor jou:
Nu het mooie weer weer aanvangt en er al is, en jij nu ook vast veel in de buitenlucht zal wezen, wil ik het eens over een ander gemeen diertje schrijven die wellicht nog niet zo bekend bij jou zal zijn. De teken kennen wij allemaal wel, maar daar ga ik niet over schrijven maar ken jij deze ook? Want van dit insect krijg je echt de kriebels. En dat is de Oogstmijt- Trombiculidae autumnalis.
En dan heb ik het over de fluweelmijten en de oogstmijten. De naam danken ze wellicht er aan dat zij ook veel voor kunnen komen in stro, hooi en ander gedroogde grassen maar ook in je tuin of gazon kunnen zij zitten.
De oogstmijt zoals ik deze nu zal beschrijven met de Latijnse naam Trombiculidae autumnalis, wordt ook wel de rode fluweelmijt genoemd. (synoniemen trombidiosis of trombiculosis,)
Deze heeft een andere benaming in het latijns -Entrombidium rostratus dus zal het wel een ander soort mijt wezen die erop lijkt. Of dit de juiste benaming is weet ik niet want de meningen zijn hierover erg verdeeld wat ik zoal las over deze mijten. Er zijn vele soorten mijten die ook nog eens een beetje op deze lijken, dus een vergissing is dan ook zo gemaakt.
Hij wordt ook wel vleesetende fluweelmijt genoemd. Deze mijten leven van nóg kleinere insecten, zoals springstaartjes, spint, bladluizen en andere mijten, die na het vangen vakkundig worden leeggezogen. Maar het zijn beiden insecten die je het liefst niet ziet en echt beter kan vermijden.
De oogstmijten waar ik nu over schrijft zijn kleine spinachtigen insecten zie foto boven (met een vergrootglas op de foto gezet) Zij komen ook veel voor in graan, erwten en (tuin)bonen. Maar ook op andere struikgewassen en ook op bomen of oude boomstronken, zoals ik daar er ook een paar had ontmoet. Viel niet zo mee om een foto van de spin te nemen maar ik denk dat het aardig is gelukt.
Want ik wilde echt niet dat insect op mijn lichaam zal komen. Ik heb altijd een vergrootglas mee in mijn rugzak en speur dan ook graag in bomen of onder boomstronken, bladeren naar insecten die daar in leven. Maar ik heb niet meer foto's geprobeerd te nemen want mijn gevoel zei dat het hier niet pluis was. Dus de foto boven is de enige die je hier zal zien.
Ik wist in het begin niet wat ik had ontmoet maar door te zoeken in mijn boeken en op internet ontving ik veel informatie. En ook al heb jij het vast eens ergens gelezen toch wil even schrijven over dit jeuk gevende diertje. En je kent het gezegde vast wel: Jeuk is erger dan pijn, dus wellicht ben je dan vast gewaarschuwd mocht je eens erge jeuk ontvangen na enkele dagen van een wandeling en ontvang je wat bultjes dan weet je wat er aan de hand zal kunnen zijn. Een ziekte overbrengen zoals de vele teken wel doen, geven deze je niet maar ze kunnen je wel erge jeuk geven. En dat is ook echt helemaal niet fijn.
Trombiculiasis (synoniemen is ook trombidiosis of trombiculosis) is een hevig jeukende huidaandoening die veroorzaakt worden door beten van deze oogstmijten. Deze kleine, rode, zesvoetige larven van de krijgers mijten behoren toe aan het geslacht Trombicula. Ik las ergens dat ze al werden gevonden in hoge grasrijke gebieden over de hele wereld, en hun beten kunnen je best veel plagen en ook het humeur wat op een laag pitje gaan zetten in de lente, zomer en zelfs in het herfst seizoen en zeker wanneer je buiten zal zijn in je achtertuin of in landelijke gebieden waar jij je zal vertoeven.
Ik hou veel van de natuur maar dit insect-spinnetje en zijn larven en die andere -de teken- mogen van mij dan wel gaan verdwijnen, want die veroorzaken mij teveel leed maar helaas komen ze steeds meer voor in ons land en de buurtlanden.
In de natuur kan je beter al helemaal niet op de grond gaan zitten of gaan liggen. Want je weet maar nooit wat op je huid zal kruipen. Blijven wandelen is het beste of neem dan een klein stoeltje mee waar je op kan zitten als je even wilt gaan rusten.
Zet ook nooit je rugzak op de grond maar houd deze bij je boven de grond, want ook hier kunnen ze in kruipen en dan neem je hen zo mee en laat hen weer verspreiden. Niet doen dus. Je bent bij deze door mij gewaarschuwd.
Wie wel door het struikgewas moet of wilt voor bijvoorbeeld een mooie foto (waar deze spinnetjes, mijten- larven) voorkomen moet zich er dus wel op gaan kleden. Dat moet je zo wie zo al doen want teken kunnen ook aanwezig wezen. Beten van deze mijten lijken sterk op vlooienbeten en kunnen erge jeuk veroorzaken.
Als u eens gaat wandelen dan is goede kleding dus echt wel zoals een lange broek en de overhemden met lange mouwen. En de sokken over de broekspijpen. Dat helpt nog het beste om allerlei insecten en die je kunnen bijten af te weren. Zeker geen korte broek want dan kan je de pineut eens wezen.
Ik zie nog regelmatig mensen in korte rok of broek wandelen in de natuur. Maar ik raad je het toch echt af hoor als natuurvriendin en fervente wandelaarster in de natuur. Want dan vraag je er toch echt zelf om dat je gebeten wordt of eens een teek op zal lopen. En als je terugkomt van buiten, neem dan ook altijd gelijk een lange zeepachtige douche en was uw kleding. Want ze kunnen er ook inzitten.
Dat moet je zo wie zo al doen bij een wandeling in de natuur. Ik stink altijd een uur in de wind want ik spuit mij van top tot teen in met een deet/ teken/spray voor ik ergens ga wandelen en wellicht helpt het mij dan wat.
Niet altijd want heb ook wel eens een teek op mijn rug ontvangen en wellicht was ik het daar vergeten te sprayen. Want wie al eens is gebeten door een teek zoals ik dan ben je nu heel erg op je hoede bij een wandeling. Maar ik dwaal weer af zoals gewoonlijk en ga snel verder. Want je vraagt je dit wellicht nu af.
De vraag is nu wellicht - Hoe zien ze eruit!!
Weet niet of je het goed kan zien op de foto boven maar..
Zij hebben een strogele, oranjeachtig tot helderrode kleur en lijken dankzij hun acht poten wel op kleine rode spinnetjes. Hoewel ze soms ook geluksspinnen genoemd worden geven ze helemaal geen geluk hoor. Die naam mogen ze van mij wel verwijderen. (wie die naam heeft gegeven weet ik niet) en deze diertjes zijn ook geen familie van de spin, al behoren zij weer wel tot de orde van de andere mijten soorten en de teken (Acarina). De oogstmijt zelf, in volwassen vorm ook wel bekend is voor mensen echt volkomen onschuldig.
Het spinnetje zal je niet veel doen maar het zijn namelijk de larven die je veel last geven. De vrouwelijke mijt begint nadat ze zich gevoed heeft, intern eieren te leggen en jongen te ontwikkelen. De larven en volwassen exemplaren voeden zich met insecten en ook met andere mijten of insecteneieren in de grond.
De larven zijn dus degenen die je bijten en zij hebben dan nog maar zes poten. Ze ontvangen pas acht poten als ze volwassen zijn. Maar ze zijn zo klein dat je het niet goed kan zien, maar alleen onder een microscoop en die draag je niet op zak bij een wandeling. Maar in de link en video kan je hen wel goed zien. Vanaf april in de vroege lente tot in de vroege herfst, met wellicht een piek in september, produceert zo een oogstmijt echt heel veel eitjes in de grond. En uit deze eitjes komen dan de oogstmijt larven.
Deze larven van de oogstmijt, in het Engels ook wel chiggers genoemd ( Wellicht heb je van deze naam wel eens van gehoord of ergens er over gelezen)zijn vrijwel onzichtbaar maar zij verspreiden zich dus echt razendsnel. Na het uitkomen klimmen de larven in gras en wachten ze op een dergelijke gastheer, en dat kan jij dus ook wezen.
De larven hebben voor hun ontwikkeling éénmalig een maaltijd van half verteerd cel- en weefselvocht van een gewervelde nodig. Beten van deze mijten lijken sterk op vlooienbeten en kunnen echt erge jeuk veroorzaken. Mensen geloven vaak dat de felrode vlek in het midden van de beet de mijten zelf is. Maar dat is het niet. Want zoals ik las is dit het stylostome. En heb dit woord ook even opgezocht want wist niet wat het betekende. Het stylostoom is dus een trechter of kanaalachtige structuur gevormd in reactie op trombiculmijten.
De formatie wordt niet veroorzaakt door de monddelen van de mijten, omdat deze mijten geen naaldachtige monddelen hebben, zoals andere hematopagische dieren deze wel hebben, maar ze hebben cheliceren, (Cheliceren zijn dus de monddelen ) die alleen de huid doorboren. De buis wordt gevormd door de spijsverteringsenzymen in het speeksel, wat dezelfde speekselkreet is die cellen afbreekt en die ervoor zorgen dat het omliggende weefsel uithardt.
Naarmate de mijt langer doorvoert met het opzuigen wat ze eerst hebben ingebracht, sijpelt het speeksel verder naar beneden en verteert meer weefsel, waardoor het stylosoom naar lagere huidlagen gaat.
Eenvoudig geschreven is het dus een stof dat de larven van de oogstmijt bij je inbrengen na de bijt en zo een vier tot zes uur daarna, nadat je bent gebeten ontvang jij dus die jeuk. Dan weet je nu vast wat er de oorzaak van kan wezen. En dan begint het echt te kriebelen als een gek. Dat hoorde ik van een kennis die ook deze uitslag had, maar toen nog niet wist in het begin wat de oorzaak was. Door onderzoek en mijn verhaal van wat ik had ontmoet wist hij al genoeg.
Wanneer de larve van je af valt, laat het meestal een rode bult op de huid achter. Dit geeft meestal jeuk en de jeuk kan ook enkele dagen aanhouden, zelfs nadat de mijten larve klaar is met eten. De hobbels (zien er ook wat uit als puistjes, blaren of vorm van netelroos)en ze komen meestal in groepen voor, maar verdwijnen binnen ongeveer 2 weken volledig.
Voor een huisarts is het dus soms ook best moeilijk om er achter te komen wat het nu is en een bezoek aan een dermatoloog is wellicht wel nodig. Maar eer jij een afspraak heeft geregeld ben je vast al weer een tijdje verder en is de uitslag weer verdwenen. En deze arts kan er dan ook wellicht problemen mee hebben want de bultjes kunnen ook van alles wezen. Ga vooral niet zelf lopen dokteren met allerlei smeersels want zij kunnen de klachten ook erger maken. En een infectie heb je snel opgelopen en dat lijkt mij vast niet de bedoeling.
Die stylostomen wat hun uitspugen blijven tot 10 dagen jeukgevoelig, terwijl je lichaam weer de strijd aangaat met de vreemde stoffen die door deze mijten worden geïnjecteerd. Chiggers/mijten kunnen zich niet ingraven, en ze zullen al lang weg zijn tegen de tijd dat je aan het bidden bent voor verlichting om de jeuk wat te laten verminderen.
Normaal blijven ze 3-4 dagen zitten tot ze zich helemaal volgezogen hebben, maar bij de mens lukt dit meestal niet. Wij zijn gelukkig geen goede gastheren voor hen want vanwege de jeuk die je als mens ontvangt, worden zij er al voortijdig afgekrabt, of in de douche of in het bad weg geboend. De jonge mijten kunnen namelijk niet nog een keer steken en sterven na een beet. Maar helaas is het leed dan wel gebeurd bij jou.
Aangezien de mijt je dus al heeft verlaten tegen de tijd dat de beten beginnen te jeuken, is de beste behandeling voor een beet dezelfde behandeling die je zou gebruiken voor een kleine snee of uitslag. Houd de beet streek goed schoon. Was uw huid met zeep en warm water, en probeer niet te krassen op de oneffenheden wat soms best moeilijk is als je zo een jeuk heeft. De jeuk wordt veroorzaakt door een allergische reactie op de inhoud van het stylostoma, en begint 3-6 uur na de beet. Maar is pas na 1-2 dagen op het hoogtepunt. Het kan ongeveer 7-10 dagen duren voordat het stylostoma is opgeruimd.
Men gebruikt soms ook weleens nagellak om de jeuk te bestrijden maar hoewel het aanbrengen van nagellak de jeuk tijdelijk kan stoppen, verstik je niets door de beet te bedekken met nagellak of vaseline, en je doodt niets door het aanbrengen van alcohol of nagellakverwijderaar of een andere chemische stof op de beet. De rode, verhoogde bult die je krabt is niets meer dan je eigen huid die zichzelf probeert te genezen. Dus laat dit maar achterwege want het helpt echt niet!!!
Zijn er wel anti jeukmiddelen, dat is nu vast weer je vraag. Hier wat tips voor jou:
* Om de jeuk te stoppen, kan een grote verscheidenheid aan verschillende stoffen op de boorgaten worden aangebracht om de jeuk te stoppen. De gemelde huismiddeltjes zijn onder andere het maken van een pasta van zuiveringszout en water, of van een menthol-houdende wrijving en zout en het aanbrengen van deze pasta in de douche. Het kan wel wat prikken tijdens de toepassing, maar stopt de jeuk wel in de nacht. Het verzachten van de jeuk kan elke dag worden bereikt door zout water te besproeien of aloë vera op de zweren aan te brengen.
* Breng antiseptische middelen aan op eventuele bultjes, en men schreef ergens dat ook een vrij verkrijgbare anti-jeuk product of antihistaminicum crèmes zoals hydrocortisone of calaminelotion zou moeten helpen met de genezing. Maar dat is iets wat je gewoon uittesten moet. Natuurlijk kan het ook wezen dat de kleine larven op bepaalde tere plekken hebben gebeten waar die behandelingen dus niet voor geschikt zijn. Wat zeker wel een aanrader is om koude kompressen te gebruiken of een orale antihistaminica om de jeuk wat te verzachten. Deze tips helpen trouwens tegen elk soort jeuk met bultjes.
Insectenwerende middelen die DEET bevatten zouden ook moeten helpen bij het voorkomen van beten. Belangrijk is dat deze ruim genoeg van tevoren op de juiste risico-plekken worden aangebracht, denk hierbij aan enkels en onderbenen maar ook de handen, onderarmen en eventueel de nek. Maar wie nu jeuk zal ontvangen en bultjes weet nu ook waar het ook door kan komen. Draag bij het grasmaaien of dat soort werkzaamheden kaplaarzen en een lange broek met de pijpen in de sokken. Maar ik weet dat het niet plezierig is om met het mooie warme weer buiten zo dik gekleed te zijn en je weet ook helemaal niet of ze bij jou ook zullen wezen in de tuin. Maar ontvang je jeuk dan zijn ze er dus ook.
* Om je tuin te testen voor vlooien of deze spinnetjes, heb je één of meer vierkanten van zwart karton nodig, elk ongeveer 6 inch bij 6 inch. Plaats de kartonnen vierkanten op de rand op plaatsen waar u vermoedt dat daar de vlooien en spinnen mogelijk aanwezig kunnen zijn. Laat de vierkanten enkele minuten op hun plaats. Kijk dan goed naar het karton. Als er larven of oogstmijten aanwezig zijn, zullen ze het karton beklimmen en zich dicht bij de top verzamelen. De larven zijn echt heel klein en hebben een rode of gele kleur. Maar ik heb nog een tip voor jou:
* Je kunt ook een paar minuten een ondiepe schaal met water in het gras laten staan, wat hen ook zal aantrekken. Zoek ze rond de rand. Je hebt misschien een vergrootglas nodig om ze te zien. Maar zo kom jij er wel achter of je deze heb in je tuin. Nu zal jij je vast wel 2x bedenken voor je op een grasveld gaat zitten. Maar je goed nakijken en gelijk je kleding wassen en jezelf na een wandeling kan al heel veel schelen. Dus controleer met name de halslijnen, de mouwen van het shirt en de broek en de bovenkant van uw sokken. Gooi ook alle handdoeken of picknickkleden die de grond hebben geraakt in de was. Je weet nooit of ze erin zitten.
* Veeg ook uw huisdieren hun gezicht af met een zachte doek en kijk de vacht goed na met zo een luizen kam of teken kam (kan je ook heel goed gebruiken en die door de dierenwinkels ook worden aanbevolen). Een langer, dichter bont zou de rest van hun lichaam moeten beschermen. Als ze toch gebeten worden, geef ze dan een warm bad. Vraag naar behandelingen voor jeuk het aan je dierenarts, omdat huismiddeltjes die toegevoegd worden aan het water voor je hond niet echt helpen om hem van de jeuk af te helpen.
Wat wel een goed weetje voor jou is, hoewel de beten van Trombicula mijten larven erg vervelend en pijnlijk zijn, worden ze gelukkig niet geassocieerd met de overdracht van ziekten. Zoals de ziekte van lyme. Het grootste gevaar van deze mijten is slechts de infectie van de beten, die huidziekte kunnen veroorzaken en vooral als je blijft krabben.
Als je goed voorbereidt bent voor een mooie natuurwandeling kan je volop genieten in de mooie natuur. Veel wandelplezier en bedankt voor het lezen en je bezoek en enige reactie vast. En graag als je anoniem wilt reageren zet dan wel A.U.B je naam in het schrijven want anonieme worden niet meer geplaatst. Wil je nog meer weten dan is deze link voor jou want hier zie je ook hoe de cyclus is en hoe de uitslag er o.a uit kan zien. https://www.huidziekten.nl/folders/nederlands/oogstmijt-trombiculiasis.htm maar er staat in dat je het met alcohol moet schoonmaken maar dat raad ik je toch echt af hoor. Want die kunnen het juist verergeren en je een infectie geven.
Bovenstaande foto heb ik met een vergrootglas gemaakt en dit insect ontmoet in natuurgebied Avelingen
Bronnen o.a Wikipedia en uit onderstaan de link, en uit mijn natuurboeken en diverse andere internet bronnen.
Bedankt voor je bezoek en hoop dat je wat zult hebben aan mijn schrijven en tips en weetjes. Ook bedankt voor de reactie s op mijn andere schrijfsels die ik mocht ontvangen en voor de overige bezoekers ook een dank je wel.
Bezoek ook eens mijn persoonlijke website/blogspot want ook daar plaats ik regelmatige mooie teksten en natuurweetjes en veel meer. Ook echt een aanrader voor jou om eens gezellig op visite te komen.
Ik vond een filmpje op YouTube waar een konijn last heeft/had van deze oogstmijt zodat je kan zien(=zonder geluid) hoe zoiets eruit kan zien, dan heb je een beetje een idee waarover ik schreef. Hier noemen ze het de herfstmijt maar ja dan komen ze ook veelvuldig voor en elk seizoen kan je dit beestje wel zo een naam geven maar ze laten het ook zien onder een microscoop en dat geeft ook wel meer inzicht erop.
Van mij mogen ze voorgoed verdwijnen en voor jou?? Nadat je dit heeft gelezen vermoed ik dat jij er net zo over zal denken. Nu even filmpje kijken dan?
Ik zie je wel weer een ander maal hier op deze natuurwebsite met wellicht weer mooie (leerzame informatie voor jou die je vast wel interesseren zou. En hier is al genoeg te lezen want voor mooie weetjes moet je echt op deze natuurwebsite wezen.!!!
