Onlangs in de maand juni was ik weer eens gezellig met een natuurwandeling in de heemtuin van de Natuur en vogelwacht Alblasserwaard wat ligt in het Alblasserbos -gemeente Molenlanden-Zuid Holland om te zien of er daar weer enige vlinders en bijen zouden zijn want de populatie zakt erg af en hier ontmoette ik de Muskusboktor -Aromia moschata.
Deze boktor had ik al vele jaren niet meer gezien en vond het een leuke ontmoeting. Normaliter vind je hen op de wilgen maar de vlinderstruik vond deze ook wel interessant al had hij niet veel geduld om te stil te zitten maar het waaide die dag dat ik er was heel erg. Dat kan je in onderstaande filmpje wel zien die ik erbij zal zetten. Kort maar toch wel een mooie video waar je het insect toch even kan zien. De boktorren zijn ook een familie uit de orde van de kevers. Ook worden zij weleens wilgenboktor en rozenboktor genoemd.
Deze boktor leeft namelijk vooral op de wilg, vooral wilgen (Salix caprea), maar het is ook bekend van grijze wilg (S. cinerea) en brosse wilg (S. fragilis). Te zien voornamelijk in levend hout, maar ook in dode bomen of bomen die zijn afgestorven is deze soms wel te zien. De soort lijkt een voorliefde te hebben voor levende maar verzwakte wilgen. Ook voedt hij zich uitsluitend met de wondsappen van deze bomen. Maar ze zijn ook te zien op een andere waardboom of plant zoals ik deze dus al ontmoet had op een vlinderstruik.
Er bestaan verschillende soorten boktorren, maar niet elke soort boktor is schadelijk. De volwassen kever leeft hoofdzakelijk van stuifmeel, vaak op schermbloemige als berenklauw en engelwortel. Dus de boktor waar ik over schrijf zal echt geen schade toebrengen als je deze eens in huis zal vinden.
En om gelijk een vraag vast hier te beantwoorden die ik al op mijn filmpje ontving op mijn YouTube kanaal of deze muskusboktor het ook was die hout in huis aantast dan kan ik je zeggen dat dit niet zo is.
Deze boktor leeft namelijk vooral op de wilg, vooral wilgen (Salix caprea), maar het is ook bekend van grijze wilg (S. cinerea) en brosse wilg (S. fragilis). Te zien voornamelijk in levend hout, maar ook in dode bomen of bomen die zijn afgestorven is deze soms wel te zien. De soort lijkt een voorliefde te hebben voor levende maar verzwakte wilgen. Ook voedt hij zich uitsluitend met de wondsappen van deze bomen. Maar ze zijn ook te zien op een andere waardboom of plant zoals ik deze dus al ontmoet had op een vlinderstruik.
Er bestaan verschillende soorten boktorren, maar niet elke soort boktor is schadelijk. De volwassen kever leeft hoofdzakelijk van stuifmeel, vaak op schermbloemige als berenklauw en engelwortel. Dus de boktor waar ik over schrijf zal echt geen schade toebrengen als je deze eens in huis zal vinden.
En om gelijk een vraag vast hier te beantwoorden die ik al op mijn filmpje ontving op mijn YouTube kanaal of deze muskusboktor het ook was die hout in huis aantast dan kan ik je zeggen dat dit niet zo is.
Het is wellicht de huisboktor die meubels en etcetera kan aantasten. Dat is gewis een soort boktor die houten voorwerpen aantast en dat is een drooghoutboorder, - De huisboktor (Hylotrupes bajulus) - die de voorkeur geeft aan naaldhout, zoals grenen en vuren. Als men het lakt is er minder kans dat ze er aan zullen knagen.
Belangrijker is het om de larve van deze boktor te herkennen, want het is niet de boktor zelf, maar de boktor larven die het hout aantasten. Een boktorlarve is crème van kleur, wordt zo’n 30 millimeter groot en heeft een geringd lichaampje. Om zich te voeden, knaagt de larve van de boktor zich een weg door de houten voorwerpen. Op deze manier verzwakken complete houten constructies, waarvan er niets overblijft als er niks aan de boktor wordt gedaan.
De Huisboktor leeft alleen in nieuw, onbehandeld hout. Als je gaatjes ziet kan je er van op aan dat je ze hebt. De larven die na enkele weken hieruit komen, eten zich in het hout en creëren op die manier een gangenstelsel door het hout. Het diertje is zo’n 10 tot 25 mm lang en is bruinzwart van kleur. Daarnaast kunt u deze soort Boktor herkennen aan de 2 grijskleurige vlekken op zijn dekschild. De vrouwelijke torren zijn te herkennen aan een legboor. Het insect heeft zeer lange voelsprieten. Helaas kan ik je geen foto tonen want dit insect heb ik nog niet ontmoet. Maar op het internet vind je vast meer informatie als je op de naam gaat zoeken.
Deze vraag beneden is ook aan mij gesteld per email van een volger en lezer-ook hier beantwoord- en men dacht dus ook dat de Muskusboktor op het dennenhout zit maar ook dat is een ander soort.
Die boktorren die op het dennenhout zitten is ook een andere soort boktor en dat zijn weer de Nathoutboorders oftewel de Sparrenboktor (monochamus sutor) Deze soort Boktor komt vooral voor in naaldbomen. Dit is ook al aan de naam te zien. U kunt deze Boktor herkennen aan zijn 15 tot 24 mm lange lichaam en zwarte kleur. Op zijn dekschild heeft hij bruine/goudkleurige vlekjes. De boorgangen zijn ovaal en plat en er is geen boormeel te vinden in de gangen.
De muskus boktor (Aromia moschata)- Linnaeus, 1758 die ik had ontmoet is een Euraziatische soort boktor die behoort tot de subfamilie Cerambycinae, stam Callichromatini. Andere benamingen die deze boktor heeft zijn ook de wilgenboktor of de rozenboktor.
Deze boktor kan tot wel 3,5 cm lang worden. Dat hij een veel grotere indruk maakt komt door de zeer lange en vrij dikke tasters. Deze tasters zijn duidelijk gesegmenteerd en ieder segment heeft een verdikt, knoopachtig uiteinde. Bij het mannetje zijn de tasters langer dan zijn lichaam, bij het vrouwtje ongeveer even lang.
De kleur van de dieren is zwart-groen tot metaalachtig blauw met een goudachtige glans. Op de achterzijde van het borststuk zit een geurklier. Als de kever wordt verstoord, scheidt hij hiermee een krachtige muskusgeur af. vergelijkbaar met die van zwarte beuk -Cerambyx scopoli Aan deze geur heeft de kever dan ook zijn naam te danken.
De naam heeft deze kever te danken aan een sterke muskusachtige geur, die wordt afgescheiden die wordt afgegeven door geurklieren aan de achterborst en bij verstoring zal je dit kunnen ruiken. Hierom werd hij in het verleden ook gebruikt om een aroma aan sigarenkistjes te geven. Maar ook werd deze geuren vroeger gebruikt om pijptabak te parfumeren. En wellicht voor meer dingen. Nu wordt deze stof synthetisch gemaakt.
Alleen in juni, juli en augustus is de volwassen kever te zien, de larve leeft in en van levend wilgenhout, slechts zelden wordt de larve ook wel in andere boomsoorten aangetroffen als de els of de populier. Na twee tot drie jaar vindt verpopping plaats, al zijn er ook gevallen bekend van een vierjarig larve stadium en enige tijd later komt de boktor tevoorschijn. Als er te veel larven in een enkele boom zouden leven kan, dan bestaat wel de kans dat deze afsterven.
De koppeling duurt enkele uren en vindt meestal plaats op de grotere takken van de gastheer boom. Vrouwtjes hebben gemiddeld ongeveer 50 eieren in de eierstokken en selecteren meestal de steel of basis van grote takken om te leggen. Ze knaagt aan een gat in de schors, vaak waar andere insecten al aan hebben geknaagd of geboord en een of meer eieren worden gelegd. De larve ondergaat ten minste vijf fasen en de eerste drie leven tussen schors en hout, maar vervolgens boort de larve in de sappen waar hij geleidelijk aan een 30-40 centimeter lange doorgang knaagt. De ontwikkeling duurt 2-3 jaar, en de volwassen larve knaagt aan onder de schors, waar hij ca. 10 cm lange gang die zich uitstrekt in een kamer die is "bekleed" met knaagdieren. Dit is waar de verpopping plaatsvindt in mei-juni.
De volwassen vrouwtje boktor legt dus best wel veel eitjes, zo’n tweehonderd in die paar weken dat de volwassen boktor leeft. De larven die na enkele weken hieruit komen, eten zich in het hout en creëren op die manier een gangenstelsel door het hout. Ze blijven zich voeden met het hout totdat de larve volgroeid is en gaat verpoppen. De volwassen kevers arriveren dan weer in juli-augustus.
De boktor is een kever van 8-25 mm lang. Het mannetje is duidelijk kleiner dan het vrouwtje. Wil je het verschil zien of het een mannetje of vrouwtje is dan moet je naar de sprietlid kijken. is deze kort en stomp dan is het een vrouwtje.
De voorkeuren van habitats van de Aromia moschata zijn oorspronkelijk vochtige gebieden met oude wilgen, populieren en elzen, zoals naaldhout, beek- en rivierweiden maar ook in parken en tuinen kunnen zij gevonden worden.
De mooie muskusboktor zou in populatie van Nederland wel sterk achteruit gaan doordat veel wilgen verdwijnen door vele droge periodes. Maar dan mogen ze rustig in de mooie Alblasserwaard en het Alblasserbos komen want hier zal je best nog veel wilgen zien. En ook in de Biesbosch zijn er genoeg wilgen waar de muskusboktor ook zijn habitat kan hebben. Men zou ze ook eens meer moeten planten elders, zodat insecten die van deze wilg houden er wellicht dan ook weer terug zullen keren. En komt er dan wellicht een dag dat je dan ook de muskusboktor bij jou in de buurt kan tegen komen. Want het is een prachtig insect. Heb jij hen al eens ontmoet? En waar heb jij hem gezien?
Fotografie en video © 2019 Tine de Jong
Informatie o.a uit mijn vele natuurboeken
ontmoet deze mooie boktor in kort filmpje van mij - muskusboktor- Aromia moschata
Belangrijker is het om de larve van deze boktor te herkennen, want het is niet de boktor zelf, maar de boktor larven die het hout aantasten. Een boktorlarve is crème van kleur, wordt zo’n 30 millimeter groot en heeft een geringd lichaampje. Om zich te voeden, knaagt de larve van de boktor zich een weg door de houten voorwerpen. Op deze manier verzwakken complete houten constructies, waarvan er niets overblijft als er niks aan de boktor wordt gedaan.
De Huisboktor leeft alleen in nieuw, onbehandeld hout. Als je gaatjes ziet kan je er van op aan dat je ze hebt. De larven die na enkele weken hieruit komen, eten zich in het hout en creëren op die manier een gangenstelsel door het hout. Het diertje is zo’n 10 tot 25 mm lang en is bruinzwart van kleur. Daarnaast kunt u deze soort Boktor herkennen aan de 2 grijskleurige vlekken op zijn dekschild. De vrouwelijke torren zijn te herkennen aan een legboor. Het insect heeft zeer lange voelsprieten. Helaas kan ik je geen foto tonen want dit insect heb ik nog niet ontmoet. Maar op het internet vind je vast meer informatie als je op de naam gaat zoeken.
Deze vraag beneden is ook aan mij gesteld per email van een volger en lezer-ook hier beantwoord- en men dacht dus ook dat de Muskusboktor op het dennenhout zit maar ook dat is een ander soort.
Die boktorren die op het dennenhout zitten is ook een andere soort boktor en dat zijn weer de Nathoutboorders oftewel de Sparrenboktor (monochamus sutor) Deze soort Boktor komt vooral voor in naaldbomen. Dit is ook al aan de naam te zien. U kunt deze Boktor herkennen aan zijn 15 tot 24 mm lange lichaam en zwarte kleur. Op zijn dekschild heeft hij bruine/goudkleurige vlekjes. De boorgangen zijn ovaal en plat en er is geen boormeel te vinden in de gangen.
De muskus boktor (Aromia moschata)- Linnaeus, 1758 die ik had ontmoet is een Euraziatische soort boktor die behoort tot de subfamilie Cerambycinae, stam Callichromatini. Andere benamingen die deze boktor heeft zijn ook de wilgenboktor of de rozenboktor.
Deze boktor kan tot wel 3,5 cm lang worden. Dat hij een veel grotere indruk maakt komt door de zeer lange en vrij dikke tasters. Deze tasters zijn duidelijk gesegmenteerd en ieder segment heeft een verdikt, knoopachtig uiteinde. Bij het mannetje zijn de tasters langer dan zijn lichaam, bij het vrouwtje ongeveer even lang.
De kleur van de dieren is zwart-groen tot metaalachtig blauw met een goudachtige glans. Op de achterzijde van het borststuk zit een geurklier. Als de kever wordt verstoord, scheidt hij hiermee een krachtige muskusgeur af. vergelijkbaar met die van zwarte beuk -Cerambyx scopoli Aan deze geur heeft de kever dan ook zijn naam te danken.
De naam heeft deze kever te danken aan een sterke muskusachtige geur, die wordt afgescheiden die wordt afgegeven door geurklieren aan de achterborst en bij verstoring zal je dit kunnen ruiken. Hierom werd hij in het verleden ook gebruikt om een aroma aan sigarenkistjes te geven. Maar ook werd deze geuren vroeger gebruikt om pijptabak te parfumeren. En wellicht voor meer dingen. Nu wordt deze stof synthetisch gemaakt.
Alleen in juni, juli en augustus is de volwassen kever te zien, de larve leeft in en van levend wilgenhout, slechts zelden wordt de larve ook wel in andere boomsoorten aangetroffen als de els of de populier. Na twee tot drie jaar vindt verpopping plaats, al zijn er ook gevallen bekend van een vierjarig larve stadium en enige tijd later komt de boktor tevoorschijn. Als er te veel larven in een enkele boom zouden leven kan, dan bestaat wel de kans dat deze afsterven.
De koppeling duurt enkele uren en vindt meestal plaats op de grotere takken van de gastheer boom. Vrouwtjes hebben gemiddeld ongeveer 50 eieren in de eierstokken en selecteren meestal de steel of basis van grote takken om te leggen. Ze knaagt aan een gat in de schors, vaak waar andere insecten al aan hebben geknaagd of geboord en een of meer eieren worden gelegd. De larve ondergaat ten minste vijf fasen en de eerste drie leven tussen schors en hout, maar vervolgens boort de larve in de sappen waar hij geleidelijk aan een 30-40 centimeter lange doorgang knaagt. De ontwikkeling duurt 2-3 jaar, en de volwassen larve knaagt aan onder de schors, waar hij ca. 10 cm lange gang die zich uitstrekt in een kamer die is "bekleed" met knaagdieren. Dit is waar de verpopping plaatsvindt in mei-juni.
De volwassen vrouwtje boktor legt dus best wel veel eitjes, zo’n tweehonderd in die paar weken dat de volwassen boktor leeft. De larven die na enkele weken hieruit komen, eten zich in het hout en creëren op die manier een gangenstelsel door het hout. Ze blijven zich voeden met het hout totdat de larve volgroeid is en gaat verpoppen. De volwassen kevers arriveren dan weer in juli-augustus.
De boktor is een kever van 8-25 mm lang. Het mannetje is duidelijk kleiner dan het vrouwtje. Wil je het verschil zien of het een mannetje of vrouwtje is dan moet je naar de sprietlid kijken. is deze kort en stomp dan is het een vrouwtje.
De voorkeuren van habitats van de Aromia moschata zijn oorspronkelijk vochtige gebieden met oude wilgen, populieren en elzen, zoals naaldhout, beek- en rivierweiden maar ook in parken en tuinen kunnen zij gevonden worden.
De mooie muskusboktor zou in populatie van Nederland wel sterk achteruit gaan doordat veel wilgen verdwijnen door vele droge periodes. Maar dan mogen ze rustig in de mooie Alblasserwaard en het Alblasserbos komen want hier zal je best nog veel wilgen zien. En ook in de Biesbosch zijn er genoeg wilgen waar de muskusboktor ook zijn habitat kan hebben. Men zou ze ook eens meer moeten planten elders, zodat insecten die van deze wilg houden er wellicht dan ook weer terug zullen keren. En komt er dan wellicht een dag dat je dan ook de muskusboktor bij jou in de buurt kan tegen komen. Want het is een prachtig insect. Heb jij hen al eens ontmoet? En waar heb jij hem gezien?
Fotografie en video © 2019 Tine de Jong
Informatie o.a uit mijn vele natuurboeken
ontmoet deze mooie boktor in kort filmpje van mij - muskusboktor- Aromia moschata