Dit gedicht heb ik als een vorm van beeldspraak geschreven en kan over een vlinder gaan maar ook als een mens gezien worden want een vriendschap is soms niet altijd oprecht en zo kan je dit schrijven ook zien. Gebroken Vleugel
Het is de laatste keer dat jij mij pijn gaat doen Steeds beloven zij mij dat het er anders aan toe zal gaan Maar toch blijf ik toch weer alleen aan de zijlijn staan. en kan met moeite vliegen Men houd mij maar aan de lijn en blijf mij wat voorliegen Weer ben ik wat verdrietig en ben ook geheel ontdaan Hoe ik ook probeer te vliegen en mijn vleugels weer uit te slaan Dan komt het leven mij weer bedriegen en kan weer niet vliegen Ik kan nu weer amper en met moeite op mijn pootjes blijven staan zoveel verdriet en pijn, wanneer kan ik eens een vlinder zonder een gebroken vleugel zijn? © Tine de Jong, © 2015 De bovenstaande foto heb ik gemaakt in het Natuurgebied Avelingen Gorinchem en is een klein koolwitje vlinder. Als je eens zo een vlinder zal zien dan houdt het ook in dat deze al veel vlieguren hebt gemaakt. VIDEO
