Slingelandse plassen - Uniek Natuurgebied - Goudriaan

Hallo bezoeker van dit blog: Wat leuk dat je weer gezellig op visite bent om dit schrijven te lezen.

Ditmaal neem ik je weer eens gezellig mee voor een wandeling in het mooie Recreatie en Natuurgebied De Slingelandse plassen. Dit grootschalig natuurgebied ligt vlakbij de gezellige Zuid-Hollands dorpjes: Goudriaan en Noordeloos en het is gelegen langs de N214 en N216. Er zijn hier in het mooie omgeving van de Nederlandse landstreek, de Alblasserwaard ook wandelroutes die je ook eens kan gaan beleven, mocht jij hier eens in de buurt wezen. 

Ik ben hier al vaker geweest en elke keer is het hier weer een verrassing wat je zal ontmoeten in dit prachtige gebied. Het is gebied vol natuurleven waar vele mooie insecten te spotten zijn maar ook veel meer andere natuur.

Je kan hier ook zwemmen in de plas van het grote recreatieterrein. Maar er kan soms ook wel blauwalgen in het water zitten en dan is het niet veilig om erin te gaan. Want als men het water binnen zal krijgen, kan het maag en darmklachten veroorzaken. Contact met het water kan al leiden tot huidirritatie, zoals jeuk en rode vlekken. Maar ook pijn in hun hoofd, oren en ogen kan je ervan ontvangen en soms kan je er sloom worden.

Daarnaast komen duizeligheid, ademhalingsproblemen en kramp voor. Ook huisdieren die water met blauwalgen binnenkrijgen kunnen er ziek van worden. Voedselrijk water is 's zomers een ideale voedingsbodem voor giftige blauwalgen en deze Algensoep kan je dan beter gaan vermijden. 

Maar meestal word het hier dan op een bord weergegeven aan beide waterkanten. Soms zijn mensen ook erg eigenwijs en negeren dan de borden maar ja dan is het hun eigen schuld als men ziek wordt. Men weet vast wel wat Blauwalgen zijn vermoed ik maar schrijf toch gelijk ook maar even wat informatie erbij mocht je het toch niet in het geheel weten:

Blauwalgen zitten al van nature in het oppervlaktewater. Het zijn eigenlijk helemaal geen algen of wieren, maar bacteriën. Een andere naam ervoor is Cyanobacteriën. Bij hogere watertemperaturen kunnen de blauwalgen tot bloei komen en in sommige gevallen blauwgroene drijflagen vormen. Als de bacteriën afsterven kunnen gifstoffen (toxines) in het water terecht komen. 

 Niet alle blauwalgen maken overigens gifstoffen aan. Cyanobacteriën vangen licht met behulp van pigmenten. De kleur van cyanobacteriën varieert van blauwgroen (cyaan) tot roodbruin vanwege de mogelijke aanwezigheid van andere pigmenten, zoals fycoerythrine. 

Maar toen wij hier wandelde was er van blauwalg gelukkig geen sprake en konden met een goed gevoel onze voeten koelen in de recreatieplas. En dan onze wandeling na een kleine pauze weer vervolgen.

Er omheen en erachter en ook naast het recreatieterrein is er nog een grootschalig Natuurgebied met plassen waar je zeer zeker vele insecten, wilde bloemen , vele kruiden en beplantingen zult ontmoeten. Met mijn natuurwandeling in deze omgeving ontmoette ik hier ook de grote keizerlibel. Zie foto:

In een andere plas aan de kant van het fietspad de N216 ontmoette ik ook vele Schaatsenrijders (Gerris lacustris)op het water. Dat is een insect uit de familie schaatsenrijders (Gerridae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carolus Linnaeus in 1767. In Nederland komen nog zeven andere soorten voor die echter minder algemeen zijn en er meestal sterk op lijken. Zij bewegen zich voort door met de pootjes te roeien, en zo kleine golfjes te veroorzaken. Hier zet een schaatsenrijder zich tegen af en doordat de poten schoksgewijs worden bewogen en het lijkt bij de voortbeweging zo erg sterk op schaatsen. 

Maar toch nog even een foto, ook al is deze wellicht niet zo goed gelukt maar had geen zin om nog eens een duik in het water te ontvangen want dat is mij weleens gebeurd bij een wandeling. Want kan laatste tijd moeilijk op de hurken zitten en daarvan uit weer op staan. Dan verlies ik mijn evenwicht en val dan soms voorover. 

De middelste poten zijn de 'roeipoten' en de achterste zijn de 'stuurpoten'. Een schaatsenrijder kan dus over het water rennen, maar ook duiken en zelfs vliegen waardoor ver van het water kan worden overwinterd. Op het land is dit dier echter niet zo snel, en bij aanraking worden kleine sprongetjes gemaakt om te ontsnappen. Deze heb ik geprobeerd om even te filmen. En dat kan je in onderstaande video zien onder mijn schrijven. Maar hier nog even een foto voor jou:

Verder heb ik ook met deze dag wandeling de brandnetel met zijn kleine injectie naalden ook weer goed gevoeld toen ik enige verse blaadjes wilde plukken om er thuis een heerlijke thee van te maken en ook weer toen ik een vlinder en een schorpioenvlieg die erop zaten op de foto wilde zetten. De Brandnetel heeft van die holle naaldjes die gevuld zijn met chemische stoffen zoals histamine, mierenzuur, acetylcholine en meer.

 Deze naaldjes breken bij een aanraking heel makkelijk af en steken dan in je huid. Daar geven ze jou (mij dus weer) een vorm van een miniatuur injectie met deze stoffen die dan jeuk, irritatie, roodheid en zwelling kunnen veroorzaken. 

Geen prettig gevoel maar er is een oplossing voor hoor. Want als je een gekneusd blad van de grote grote Weegbree (Plantago major) of met de smalle (Plantago lanceolat) over je 'brandnetel aanrakingen smeert, verdwijnt de jeuk echt veel sneller. 

Hetzelfde geldt trouwens ook voor een gekneusd blad van de Hondsdraf Glechoma hederacea). Zie de foto's even en lees dan het schrijven eronder dan verder. klik op de foto om deze in het groot te bekijken. Weet niet of de lichtbalk werkt op blogger want de website is hier wat anders gemaakt zoals je wellicht al had gemerkt.


Deze wilde plantjes zijn ook vaak te vinden in de buurt van de brandnetels. Pluk een blaadje en rol het maar op en dan rol je het weer vervolgens tussen je vingers of met de handpalmen heen en weer, om alle cellen te doen kneuzen. Je zal merken dat het dan vochtig wordt. Voordat je handen helemaal nat zijn, pers je het sap eruit, op de plek waar het jeukt. Je kunt ook het gekneusde blaadje zachtjes over de plek wrijven of het op de plek leggen. 

Het werkt het beste als je het meteen nadat je ‘geprikt’ bent erop smeert. Neem voor de zekerheid dan ook een paar verse blaadjes mee want soms moet je het na een tijdje opnieuw insmeren. Ook voor de pootjes van uwe hond kan dit heel goed helpen. Soms zie je dat de hond aan zijn pootjes zit te likken en dan kan je viervoeter weleens door de brandnetels zijn gelopen.

 

Sommige mensen zien dit als onkruid want het kan ook groeien in je tuin of zomaar tussen en langs het trottoir. Ook dit wordt weer door verstuiving gedaan. Stel je hond loopt erdoor en dan neemt hij/zij met de voetzooltjes wat zaadjes mee en die laten weer los op een andere plek en zo groeit deze mooie kruidenplant weer ergens anders. 

Het is ook beslist geen onkruid. Want het dit kruid heeft veel meer doeleinden dan jij ervan verwacht of denkt wellicht. Jonge, malse weegbree blaadjes kun je plukken en als spinazie koken. Weegbree is een gezonde groente. Google daar maar eens op en dan zal je ook veel leren. Er zijn zelfs filmpjes ervan op YT. Dat laat ik aan jouw over anders wordt dit blog veel te lang. 

Hier de foto's van de vlinder (Bonte zandoogje- Pararge aegeria) en de Schorpioenvlieg (Panorpidae) die ik wel heel mooi vond (heb over deze laatste al eens eerder geschreven op deze website:

Er is hier ook een visvijver waar jij een hengeltje kan uitslaan. Maar wel met een vergunning en als je hier gaat of zal gaan vissen, gooi dan wel de vissen netjes terug. En in een andere vijver kan je op het vogeleiland (wat hier is gemaakt) veel vogels spotten in de vroege morgen. Helaas was het wat te dichtbegroeid en kon ik met mijn verrekijker er niet in kijken. 

Dat was wel jammer, maar vogels hebben ook hun rust nodig en geen last ontvangen van de vele fotografen die hen willen waarnemen. Langs de N216 richting Schoonhovens veer ligt er ook een fietspad en aan deze zijde kan je ook op het grote picknickterrein komen en dan zo hier een wandeling gaan starten rond de vele plassen. Je kan hier vandaan ook helemaal rond lopen langs de grote recreatieplas maar er naast zijn ook vele paden met bruggetjes die je ook veel laat zien.

Wie ook van wilde bloemen en planten houdt is het helemaal een aanrader om hier eens te gaan wandelen als je eens in de buurt zal zijn want er staan hier vele soorten kruiden maar let op!!! Niet alles is te eten of te gebruiken in een gerecht. Zo ontmoeten wij hier ook de plant-bloem uit de Nachtschadefamilie (Solanaceae): Bitterzoet-Solanum dulcamara. 

Maar let op!! Het kruid, bladeren en de bessen zijn erg giftig. Vogels kunnen ze echter wel eten en zo worden de zaden ook verspreidt. Zij vielen erg op met hun donkerpaarse bloemen (Ø 10-20 mm) en de opvallend gele puntjes. Later zal ik meer schrijven op deze website over deze plant met zijn bloemetjes. Want daar is ook nog veel over te vertellen.

De stengel van deze plant is wat liggend en opstijgend en is donkerbruingroen vertakt en onderaan wat houtig, tot 2 m lang. De bladeren zijn eirond tot ovaal en soms ook wat spiesvormig gelobd met een gave rand. Aan het eind van de zomer verschijnen in losse trossen de violette bloemen die 5 teruggeslagen, puntvormige kroonbladen en goudgele meeldraden hebben. 

Wat ook op opvalt is dat de bloemen altijd in een andere richting wijzen dan het blad. Let daar maar eens op als jij deze plant tegen zal komen. Na de bloemen komen de glimmende eivormige bessen die eerst groen en dan geel worden en later bij het rijpen een scharlakenrode kleur krijgen, ze liggen ingebed tussen de roodbruine kelkbladeren.

De plant groeit voornamelijk op vochtige tot natte, soms stikstofrijke locaties. Struwelen en bosranden, natte bossen en natte, voedselrijke ruigten zijn dus geschikte terreinen voor deze plant. Bitterzoet is een echte klimplant die zich doorgaans van onder de struiken vandaan zich omhoog werkt waarbij de plant zich hier en daar dan om een tak heen windt. De Nederlandse naam is een vertaling van de botanische naam. Dulcis betekent "zoet" en amaris betekent "bitter".

Had gelezen in mijn natuurboek en op het internet dat als men op een stuk stengel kauwt, dit eerst een bittere smaak geeft die daarna onder invloed van het speeksel zo zoet wordt als suiker. Maar dat heb ik niet uitgetest want je weet maar nooit wat er zal geschieden omdat de plant giftig is. Nee, ik laat alles wat ik niet echt goed kent mooi in de natuur staan waar het hoort. Kan zijn dat men dit vroeger deed maar tegenwoordig moet je echt oppassen wat je wel of niet kan eten uit de natuur.

Omdat bitterzoet een waardplant is voor de bruinrot-bacterie, die besmetting van het oppervlaktewater kan veroorzaken wordt de plant ook gezien als een probleem in de land- en tuinbouw. Bestrijding is niet makkelijk, omdat elk stukje wortel dat achterblijft, kan uitgroeien tot een nieuwe plant. Hier enkele foto's die ik had genomen van dit opvallende plantje met zijn bloemen:


Er waren hier ook vele bramen stuiken maar zij waren nog niet rijp genoeg om te plukken maar de bijen en wespen waren op het moment dat mijn man en ik hier waren in grote getallen wel aanwezig. Vlindersoorten helaas ook hier heel weinig te zien. In de achterste plas die achter de N216 ligt waren wel al enige paddenstoelen te zien in het natte bos gedeelte achterin.

Op deze Natuurwebsite "De mens en de Natuur" kan je nog veel meer lezen over mooie natuurwandelingen en ook over dit mooie natuurgebied en elke wandeling is ook anders en echt een tip voor jou om deze columns ook eens te gaan lezen. Daar staat nog veel meer informatie in voor jou. 

Probeer de Labels onder de video maar eens uit en zie waar jij dan op stuit. Of de zoekhoek rechts op de startpagina waar je gewoon Slingelandse plassen invult of een ander woord en je leest en ontdekt dan ook heel veel. Proberen is echt de moeite waard. 

Deze website en mijn andere persoonlijke is zo ingericht dat je onder elk plaatje een gezellig praatje vind of meer. Mijn andere website: Gedichten en verhalen uit het leven waar ook zowel de mens, natuur, liefde en verdriet zijn samen geweven in woord en beeld is vast oo wel wat voor jou. De link vind je onder dit schrijven. Kom daar ook maar eens op visite want daar zal je ook veel andere woorden en kunnen lezen en ontmoeten. 

Ik schrijf daar heel divers onder andere gedichten met soms een boodschap erin maar ook mooie wandelingen in de natuur en ook met eigen fotografie en meer. Ik zal het leuk vinden je ook daar eens te mogen ontmoeten. 

Ik ben hier al vele malen geweest en al mijn natuurwandelingen die ik hier heb gemaakt zijn echt de moeite waard om te bekijken, want dan kan je ook zien hoe de natuur hier zich steeds meer heeft ontwikkeld. En waar je vast meer andere dieren erin zal ontmoeten en meer. Deze kan je zien in de volgende linken. 

Wandeling uit 29-7-2013 Goudriaan Slingelandse plassen 
Wandeling uit 7-01-2017 Natuur in de Alblasserwaard Slingelandse plassen 

Bedankt voor je bezoek en een reactie is altijd welkom. Je kan altijd reageren met je naam als je geen blog account zal hebben. Laat dan gewoon de URL open staan en vul dan alleen je naam in. 

Alvast bedankt en Natuurgroetjes van mij Tine. 

Tot een andermaal met wellicht een mooi Natuurverhaal.

Alle rechten voorbehouden © 2018 Tine de Jong
© Fotografie, tekst en video's dia slides Tine de Jong

Wees ook welkom op mijn andere persoonlijke blog-website want daar staan ook vele natuur-weetjes voor jou.
Gedichten en verhalen uit het leven

Wandel nu maar gezellig met mij mee en ik ben wel benieuwd hoe jij deze wandeling van mij weer vinden zou met mooie natuur-fotografie van mijzelf.

Natuurgebied Slingelandse plassen - Uniek plekje in de Alblasserwaard in Zuid/Holland
en meer uit deze mooie omgeving kan je ook op mijn YT kanaal vinden. 

Zoek maar gewoon op Tine de Jong YouTube en je ziet hen allemaal. Ik zet er nog een mooie onder voor jou. Kan je zelf eens kiezen wat je wilt zien of je kijkt ze gezellig allebei.  En deze is  uit dit jaar. 

De onderstaande video heb ik later bij gevoegd en deze is uit 2020 zodat je kan zien dat de natuur hier volop veranderd. Wens je veel kijkplezier met mijn fotografie verwerkt met een mooi muzikale omlijsting..

Stinkende Gouwe - Chelidonium majus

Onlangs ontmoette ik bij een natuurwandeling enige plantjes met gele bloemen. Ik wist niet helemaal zeker welke ik had ontmoet. Dus bij thuiskomst heb ik gelijk de natuurboeken van mijzelf er maar weer bij genomen en op de afbeelding gezocht. Ook op het internet wat rond gestruind. En zo kwam ik er dus achter dat ik de Stinkende gouwe( Chelidonium majus)had gezien. Er zijn vele gele bloemetjes in het bos en dan is het soms wel eens even gissen welke bloem/plant ik had ontmoet bij een wandeling. Zo geraak ik ook weleens in de war met het speenkruid of de wilde kruipende boterbloem. Maar dat heb jij vast ook weleens.

Dit plantje met de gele bloemetjes kan je ook ontmoeten bijvoorbeeld tegen muren, maar ook langs beschaduwde bosranden kunnen deze opvallende gele bloemen gevonden worden. Soms kan een plant wel zo 1 meter 20 hoog worden en neemt het ook niet zo nauw met de omstandigheden. Dus is het best wel een taaie sterke plant te noemen. 

Ik zag deze in het struik gedeelte van het recreatie (en erachter) het natuurgebied - De Slingelandse plassen (wat is te vinden vlakbij Goudriaan) en waar ik weleens eerder had gewandeld. Deze plant groeit dan wel het liefst dan op een beschutte zonnige plek maar groeit ook al op allerlei soorten gronden. 

De Stinkende Gouwe is ook wel steeds vaker te vinden in menige velden maar ook al veel in de grasbermen gezien. Waarschijnlijk door verstuivingen hier dan weer terecht gekomen. Als de bloei begint worden zij al door menige zweefvliegen bezocht. En zo kunnen ook zij voor deze bestuivingen gaan zorgen net als dat andere insecten dit doen in onze natuur.

De stengel en bladeren zijn verspreid behaard. De opvallende bladeren zijn van onderen enigszins blauw van kleur. Ze zijn oneven geveerd en de bladrand is gekarteld, en aan de top zijn ze wat drielobbig. Zo merk jij of je wel de goede plant heeft ontmoet, want er zit dus ook verschil in dat jou kan doen verwarren en dat jij dan uiteindelijk er achter komt dat het toch niet is wat jij dacht dat het was. 

Als ik twijfel over een naam van plant, bloem of insect dan zet ik de naam wat ik heb gefotografeerd er dus niet bij in mijn fotografie of in een filmpje op YouTube kanaal. Want ja, ik ben ook niet zo geleerd om alles te kunnen weten, al onderzoek ik het wel achteraf als ik iets graag zal willen weten. En als jij een natuurliefhebber bent zal je dit vast ook doen.

De Stinkende gouwe is ook een waardplant voor o.a wantsen,(zie foto onder) cicaden en plantenluizen maar het is ook een nectarplant voor wat bijen, menige vliegen, wespen en mieren. De zaden worden vaak op een wel eigenaardige wijze verspreid. Mieren houden heel veel van de zaadjes en slepen deze vaak naar hun nest toe. Voor hen is het dus een soort van mierenbroodje te noemen. Ieder zaadje heeft namelijk een vlezige witte knobbel ook wel een kiempropje genoemd. Op dit vlezige aanhangsel zijn vooral de mieren verzot. 

Het is de Zwarte Zaadmier (Tetramorium caespitum)voorheen genoemd de grasmier die om deze reden de zaden naar zijn voorraadkelders onder de grond toe zal slepen.

Mieren laten ook vaak deze zaden soms op hun weg liggen, nadat zij er eerst de knobbel eraf hebben gebeten en op hadden gegeten want dat vinden zij het lekkerst. Wellicht is het daarin het zoetste voor hen. Hierdoor worden de zaden dus ook verspreid en ontkiemen zij dan daar wat later. Bijen, wespen en menige soorten vliegen hebben zo ook hun eigen manier om de zaadjes te gaan verspreiden waardoor er weer nieuwe plantjes zullen ontstaan. Hier een foto waar ook een wants rechts onder op zit.

De Stinkende Gouwe, of Chelidonium majus behoort tot de Papaverfamilie. Het is ook een zeer algemeen voorkomende soort die direct opvalt door hun gele bloemen. De geur van het sap stinkt en dan heb je de eerste naam al van deze plant. Gouwe heeft betrekking op het goudkleurige sap als je een stengel zal afbreken. Maar let op, het is een giftig sapje en kan behoorlijk gaan irriteren op de handen. (dat had ik al ondervonden) En een gewaarschuwd mens telt voor twee. Beter is het dan om even een handschoen aan te trekken als je ook op onderzoek wilt gaan. Maar ja, op mijn wandeling herkende ik het plantje nog niet zo 1, 2, 3, en had ook geen handschoenen bij mij in de rugzak.

Dit plantje wordt ook veel gebruikt in de geneeskundige wereld. De plant is hierom door de mens verspreid en op veel plaatsen ingeburgerd, al ziet menig tuinbezitter die dit plantje ook in de tuin zullen hebben het als onkruid. Het is inderdaad wel een dominante plantje die zich niet gauw zal laten verwijderen maar het is ook wel een na-denker voor hen, dat dit plantje met de gele bloem ook wel goede eigenschappen bezit. 

De stinkende gouwe werd vroeger namelijk ook als artsenplant gekweekt. Het sap werd toen al eens gebruikt als oogwater. Men zei in een schrijven wat ik had ontmoete dat deze plant als pijnstillend zal werken. Ik las nog meer informatie erover en wellicht vind je dit ook wel interessant om het te weten of er nu hier over te lezen in mijn column erover.

In de wortel schijnen ook veel zuren te zitten o.a Cheridonzuren, Hydroxykaneelzuur en Hydroxyzuren zoals appelzuur, threoninezuur en glycerinezuur. Daarnaast zitten er ook flavonoïden, saponinen, fytosterolen, carotenoíden, vitamine C, silicium en etherische oliën en zouten in. En in de geneeskundige wereld wordt ook vooral de wortels gebruikt van dit plantje. Zij kweken dit plantje wellicht dan zelf dat weet ik dus niet. Maar ik las dat door het drogen de rest van de plant snel zijn werking verliest. Vandaar dat het melksap dan voor de bloei worden geoogst. Het groeit van mei tot de herfst. Het plantje kan ook soms erg hoog worden. Het zijn dus toch wel weer natuurweetjes voor jou als extra hierbij.

Maar ik geef wel even een raad aan jou bij mijn schrijven (want ik ontdekte op het internet ook enige recepten bijvoorbeeld om er thee van te trekken en ook met een recept erbij en waar jij het nog meer voor zal kunnen gebruiken. Maar ik raad het je toch echt ten zeerste af om dit op eigen houtje te gaan doen. Raadpleeg dus echt even een (homeopathische) arts want zij weten er veel meer over en verkopen het wellicht zelf ook. Niet alles uit de natuur is goed voor eigen gebruik als je niet echt weet wat het jou zal aandoen en vele planten, bloemen en meer gelijken soms op iets wat jij denkt en het kan je ook veel zieker maken. Dus echt niets doen als je iets niet zeker weet of het wel de goede zijn.


Vond ook op internet wat men ook schreef over De Stinkende gouwe - Chelidonium majus en hoe men aan deze naam zoal ook kwam. Maar ja, het is wel een mythe en/of een oud volksverhaal en elke plant heeft vast wel zo een verhaal erom heen. Voor wie het nog niet wist hier wat informatie erover:

In het Nederlands heeft deze plant ook enkele verschillende andere volksnamen: Zo noemt men dit bijvoorbeeld ook het :wrattenkruid, gouwe, grote gouwe, ogenkruid, ogenklaar, celidone, kalidone, salidone, zwaluwkruid, schellekruid, schelwortel, schildkruid, schiewortel, hondkruid, vuurkruid, geulkeswortel, groot speenkruid, goudkuil en goudkruid en wellicht ben ik er ook nog wat vergeten te noemen want een ieder noemt het anders. Maar in het Duits vind ik het ook wel mooi klinken want zij noemen het plantje Schöllkraut.

In het Latijns heet het plantje- Stinkende Gouwe dus Chelidonium Majus. Maar in het Grieks betekent het weer: Khelidion zwaluw. En volgens een oude mythe is de Latijnse naam daarvan dus afgeleid. Volgens het schrijven (wat ik vond op internet) was ene Dioscorides, een geneesheer uit het oude Griekenland die voor de Romeinen werkte en die het verband tussen zwaluwen en stinkende gouwe legde. 

Het viel hem namelijk op dat deze plant begon te bloeien als de zwaluwen kwamen en weer stopte met bloeien als de zwaluwen vertrokken. Bovendien schreef men hier dat zwaluwen zich tegoed deden aan de zaden van de stinkende gouwe. En het zou de blinde jonge zwaluwtjes dan helpen de ogen te openen. Het is maar wat een mens wil geloven en zo zie je maar weer wat je van een plantje kan leren. Ik vind het altijd ook wel erg interessant wat men dan zoal had verteld of erover had geschreven in het verleden. Of wat een plant of bloem in hun ogen deden of nog steeds doen.

Onze grazers en deze plant

Het sap van de Stinkende gouwe doet de plant scherp smaken en wordt daarom ook door grazers, zoals paarden, gemeden. Maar dit plantje is niet erg giftig voor paarden, alleen als ze wel in grote hoeveelheden gegeten worden. Wanneer het eens in gedroogd hooi voorkomt is de scherpe smaak dan ook verdwenen. 

Zo lees je ook weer dat onze grazers ook wel slimme dieren zijn en ook dat ze dit plantje dan ook het liefst vermijden. Helaas na het maaien van het gras kan het toch in het hooi terecht komen al verliezen ze dan hun typerende geur, kleur en smaak waardoor paarden en koeien ze niet meer als giftig herkennen. Maar elke boer of paarden liefhebber/ster weet dan vast wel wat men moet doen.

Bedankt voor je bezoek en het lezen van deze feitjes en weetjes uit de natuur.

Natuurfotografie en tekst: © Tine de Jong, 16-09-2018

Voor jou vond ik deze video : Chelidonium majus. met foto's zodat jij kan zien hoe deze Stinkende Gouwe eruit ziet. Maar dat wist je vast al.