Wilde Narcis- Narcissus pseudonarcissus met weetjes

 

De wilde narcis Narcissus pseudonarcissus is ook gewis een mooie voorjaarsplant/ bloem onder de wilde lentebloemen. Had al eerder een artikel gedeeld over dat de lentebloemen ontwaken maar had deze narcissen toen nog niet ontmoet. En een aantal dagen geleden zag ik deze wel staan. Ik heb de steel voorzichtig wat recht gehouden omdat ik zo de mooie kern van narcisbloem kon fotograferen. 

Op foto 2 hieronder zie je ook dat het Gewoon speenkruid Ficaria verna de mooie narcissen wat gezelschap houden. Mooi geel tapijt wat zo mooi kleurt bij de narcissen. Daar had ik al in mijn vorige blog over geschreven met daarbij ook wat interessante weetjes. 

Het is een plant die wel van zon houdt maar een beetje schaduw vind deze ook niet zo erg. Een echte voorjaarsbloeier is deze zeker wel want de kleur geel luidt altijd de lente in. Het is ook een bolgewas en behoort tot de familie van de narcissen (Amaryllidaceae). Hij wordt zo’n 15 tot 30 cm hoog en bloeit in de maanden maart tot in midden april. 

Ik moest het wel even zeker weten of ik nu wel de wilde narcis had gezien of toch weer de gekweekte. En via google lens kwam ik er achter dat het de goede waren. Het verschil kan je ook zien aan de vorm van de bloem en de kleur van het blad. Maar kon op dat moment niet zover voorover bukken om die ook even te fotograferen. Want dan lag ik op mijn snoet en had de narcissen dan zeker geplet. En daar had ik ok geen zin in.

De bloemen staan iets geknikt op de bloemsteel en ik weet niet of jullie deze bloemen ook een bijnaam geven, maar op het platteland zeiden wij wel eens dat het een paasbloem was en ook wel de lente lelie. 

Schrijfvriendin B zal deze vast ook wel mooi vinden want de kleur geel is haar lievelingskleur.  En misschien is het ook wel de kleur die jij mooi zal vinden. Het is een voorjaarsbode en hoop dat lentezon dan wat meer komt en weinig regen want dan kunnen we vast langer van alle gele bloemen genieten die weer te zien zijn.

De bloem van de wilde narcis is ook tweekleurig; de trompet is eidooiergeel en de omliggende bloembladen zijn lichtgeel. Stengel en blad zijn grijsgroen, terwijl die van de gekweekte variant grasgroen zijn. En waar je ook het verschil kan zien is dat de wilde narcis ook voor de helft kleiner zijn dan die je koopt  of die gekweekte bolgewassen. En op de foto lijken ze nu wat groter om ik deze van dichtbij had genomen.

Helaas is het wel zo dat je deze wilde narcis steeds minder ziet in het wild. En meestal komt dit wel dat men soms te vroeg gaan maaien. Want zo hebben de bloemen helaas geen kans om  zaden te vormen en dan te verspreiden. En dus wordt er ook te weinig voedingsstoffen afgevoerd. 

De vermeerdering wordt ook gedaan door het zaad en ook door de mieren. Dus je kan ze zomaar elders ook tegenkomen. Aan het zaad zit zo een zogenaamd mierenbroodje. En dat is een zoet stukje waar mieren gek op zijn. En daarom nemen mieren de zaden mee naar hun nest. En laten dan ook wel eens wat vallen en op die manier zorgen zij dus ook voor de verspreiding van deze narcissen.

Voorheen zag je hen ook meer op boeren erven staan, maar die zijn nu zo gemoderniseerd dat je deze dus daar helaas weinig nog ziet. Maar bij de oudere erven dan heb je nog kans om ze tegen te komen. Onlangs bij een wandeling zag ik deze ook daar in tuin staan bij een boom. Niet zo een goede foto (4) maar plaats deze er nog even bij.

Staat de wilde narcis toevallig bij jou in de gras-tuin? Zorg dan ervoor dat je pas gaat maaien als de bladeren van de plant geel of bruin kleuren en wat slap op de bodem liggen. Maar dan hoef je hen nog niet helemaal weg te halen. Want als je dan het bruine blad of loof eraf knipt dan maken de bolletjes onder de grond later weer gewoon nieuwe aan. Dat laat de natuur je wel weten en zien als het tijd is voor hen om weer tevoorschijn te komen.

Je kan ook bollen kopen maar ze in het wild te mogen zien is toch wel veel mooier. Voor mij was het weer met vele genietmomentjes.

Bijen zul je op de narcis niet aantreffen, want deze zijn zelf-bestuivend. En de nectar en stuifmeel zijn alleen voor insecten met een heel lange tong bereikbaar.

Maar Let op want alle delen van de plant zijn echt giftig. Zij bevatten een stof genaamd Lycorine. (zoek hier maar op in je browser) Hier kunnen mensen en dieren erg ziek van worden. Konijnen komen al instinctief niet in de buurt van deze narcissen. Er is  vroeger al eens bewezen dat er konijnen waren overleden van het knabbelen aan deze plant. Of eens goed ziek zijn geworden en wellicht gaven zij dit door aan hun nageslacht.

Weetje erbij is dat de narcis ook de nationale bloem van Wales is. En waar ze de 'Narcissus pseudonarcissus'  kweken om Galantamine te produceren. Dat is een chemische stof die wordt gebruikt bij de behandeling van de ziekte van Alzheimer.

En met deze belangrijke regels sluit ik dit blog weer af en hoop dat het zonnetje nu veel zal komen en wens je hierbij mooie lentedagen toe. 

Bedankt dat je even gezellig kwam kijken en lezen. En ook heel erg bedankt voor de reacties op mijn vorige schrijven. Lukt het niet met een link naar je website in te vullen zet dan wel ook je naam in de reactie daarbij. Bij voorbaat dank.

Plaats geen linken of hyperlinks die worden verwijderd met de reactie.

Fotografie narcissen en tekst © Tine de Jong, 2024. 

Bezoek ook eens mijn andere website gedichten en verhalen uit het leven https://tinedejong.blogspot.com want ook daar staan mooie weetjes uit de natuur en nog veel meer. Ik combineer het zo af en toe. Soms hier en soms daar. En de labels zijn ook zeker aanraders om eens te proberen.

Weetjes over de Paardenbloem - Taraxacum officinale

Ditmaal ga ik eens schrijven over een bekende bloem die je overal wel ziet verschijnen en dat is de paardenbloem- Taraxacum officinale. Het is een bloem met een verhaal maar die ook een verleden kent en daarbij geneeskrachtig kan zijn. Wellicht ook al veel over geschreven door menig mens, maar ik heb wellicht enkele weetjes wat je dan misschien nog niet wist. Ik had op dit blog er nog niet over geschreven en ja wat ik zoal ontmoet daar schrijf ik meestal over. 

En nu is dan ook eens de paardenbloem aan de beurt. De groeitijd is wel over maar ik moest nog wat erover opzoeken en ook wat uitwerken en daarom is het blog wat te laat. Maar je kan het altijd lezen en als ze dan weer verschijnen weet jij er al aardig wat van toch? En heb je ook wat tips wat je zoal met de paardenbloemen kan doen.

Ik vind het altijd ook zo een prachtig gezicht als ze in vele getallen weer komen langs de bermen en in het grasveld. En steeds weer kan ik ervan genieten. Totdat de onrustzaaier komt zoals ik de grasmaaier noemt en alles dan weer is verdwenen en dat vind ik niet zo leuk. En menige insecten ook niet en die zijn al zo weinig te zien. Ook dit jaar alweer minder vlindersoorten en insecten die er vroeger wel waren zie je ook al niet meer. En dat ligt niet alleen maar aan de klimaatverandering hoor. Mensen gebruiken sommige zaken die het voor insecten niet gemakkelijk maken.

Paardenbloemen komen overal ter wereld wel voor en is vooral te vinden op gras- en weilanden en ook veel te zien langs de bermen. De kale bloembodem van een hoofdje lijkt op een kussen. De Paardenbloem heeft aan elke stengel maar 1 bloemhoofdje en er zijn ook heel veel soorten. De stengel is hol en draagt ook melksap die wel licht giftig is. En een weetje voor jou is, dat de plant ook vol zit met vitaminen A, B en C. je kunt trouwens de gehele paardenbloem eten van wortel, bladeren tot bloem. Tijdens de Tweede Wereldoorlog aten mensen ook vele paardenbloemen als een wilde groente.

Ik kocht onlangs een boekje over "Wilde planten eten uit de natuur" bij de kringloop en ook een boekje "De kruidentuin" en daar heb ik best wel veel van opgestoken. Er staan ook allerlei recepten in die ik zeker ook eens een keer uit gaat proberen. De oorsprong van de paardenbloem ligt wijd gespreid en is namelijk in zowel Azië, als in Afrika en geheel Europa wel te zien. En is wellicht ook door toedoen van de mens zo ver verspreid. Want wie blaast nu niet eens een keer aan deze mooie pluizenbol als deze is uitgebloeid. Als kind vond ik altijd reuze leuk en deed dit ook heel vaak en soms doe ik het nog weleens. Vroeger werd mij als kind verteld dat als je alle zaadjes in een adem kunt wegblazen dat ik dan ook een wens mocht doen. En dat deze wellicht ook uitkwam. Wat mijn wens toen was dat weet ik niet meer.

Deed jij dit ook als kind en nu nog weleens?? Het wegvliegen van de paardenbloem zaadjes door de wind of als je ertegen blaast, staat ook symbolisch voor vrijheid en nog meer betekenissen. Wat verder in mijn schrijven kan je er meer over lezen wat ermee bedoeld wordt.

De bloem behoort tot de composieten of samengestelde bloemen. Oppervlakkig gezien is het een bloem, maar in werkelijkheid bestaat hij uit meerdere kleinere bloempjes te samen. Men zegt dat het onkruid is maar dat is deze dus echt helemaal niet. Deze bloem heeft zoveel goede eigenschappen dat je deze niet mag benoemen als onkruid wat vele wel doen maar, daar hebben ze soms een reden voor en hierover ook later meer. 

De paardenbloem ziet er ook wel mooi uit als je deze eens van dichtbij al bekijken. De bloembodem van het hoofdje is zonder stroschubben; dit zijn doorzichtige schubben die tussen de bloemetjes bij een aantal composieten te vinden zijn. 

Het hoofdje bevat honderden lintbloemen. Het omwindsel van het hoofdje is met vele rijtjes zaadjes voorzien en waarbij de blaadjes van de buitenste rijen ook korter zijn en vaak teruggeslagen.


De verspreiding
De verspreiding van de zaadjes vinden dus plaats omdat de vrucht – als de vrucht rijp is- op de wind wordt gedragen door een vruchtpluis die ervoor zorgt dat hij wordt meegedragen door de wind. De paardenbloem (Taraxacum officinale) en Taraxacum erythrospermum zijn de soorten met het grootste verspreidingsgebied. Ieder apart bevrucht bloempje resulteert uiteindelijk in een zaadje. Deze zaadjes hebben een soort parachuutjes waarmee ze door de wind meegevoerd kunnen worden. Deze haren noemen we pappus. nu vraag jij jezelf vast af wat dat is. De pappus is de gereduceerde kelk bij de lintbloempjes van een plant van de composietenfamilie. Deze bestaat vaak uit een rij haren of schubben. Wanneer het zaad rijp is, groeit de pappus vaak uit tot vruchtpluis. Samen vormen de zaadjes dan de welbekende pluizenbollen. Ik zet ook even een plaatje erbij zodat je de groeistadia kan zien van deze sterke paardenbloem.

Deze sterke overlever heeft nog een ander weetje erbij voor jou, want hij vormt in de regel eigenlijk zaad zonder bestuiving. De plant is dus niet echt afhankelijk van insecten of de wind voor bevruchting. Al helpt de bloem wel extra mee eraan. Paardenbloemen worden dus ook weleens als de "planten zonder vader" genoemd. 

Wist jij trouwens ook dat Paardenbloemen zich pas ontplooien zich in de volle zon? In de namiddag sluiten de stralende gele bloemen zich weer wat om wat energie op te wekken en als de zon niet schijnt of als het regent blijven ze vrijwel gesloten en zie je slechts een klein geel randje aan de bovenkant.

De Paardenbloem( Taraxacum officinale) is ook een van de eerste bloemen die veel door verschillende soorten bijen worden bezocht. Maar ook vele andere insecten zoals vlinders is dit een goede waardplant. Helaas worden er ook vele er al weer vroeg er afgemaaid op vele graslanden, park grasvelden of weilanden en dat is helaas met vele bloemen zo die in een weiland of op een grasveld verschijnen. Natuurlijk hebben bijen wel meer nodig dan alleen de paardenbloem pollen, maar deze pollen geven hen wel de voeding die ze nodig hebben om weer op gang te komen.

Er zijn ook nog andere dieren zoals konijnen, wilde hazen, paarden, geiten, schapen die ook dol zijn op de paardenbloemen. Ook al wordt er soms geschreven dat bijvoorbeeld paarden helemaal niet van bitter eten houden en deze de bloemen niet zullen eten als ze deze eenmaal hebben geproefd. Maar hierover zijn de meningen dus ook wat verdeeld. En ik weet niet of het nu een feit of een fabel is dat men eens schreef dat ze er ziek van kunnen worden. Maar voordat er vragen over komen schrijf ik dit er maar even bij.

Paarden en de paardenbloemen

Er zijn ook paarden die ze juist wel eten omdat zij wellicht weten dat het eten hiervan hun gezond houden. De bloemen hebben wel degelijk waardevolle eigenschappen die paarden ondersteunen met hun gezondheid. Het is namelijk goed voor een gezonde huidfunctie, een gezonde lever en/of gal functie. De bitterheid bevordert juist de spijsvertering van het paard en ook helpt het met afscheiden van de urine en ontlast tevens ook de maag. 
Het is wel belangrijk om de hoeveelheid niet te overdrijven als je zelf paardenbloem toevoegt aan het rantsoen. Dit geldt voornamelijk voor paarden met bepaalde stofwisselingsproblemen. En dit heeft te maken met de hoge concentratie aan voedingsstoffen die in een paardenbloem zitten. De hoeveelheid paardenbloem die je een paard mag geven hangt dus af van de gezondheid van je paard. Bekijk daarom per paard de behoefte en pas hierop de hoeveelheid aan.
Als er één plant is, die er heel goed tegen kan als dieren eraan knagen, dan is het wel de paardenbloem. Als hij helemaal wordt afgeknaagd zodat er geen blad meer te zien is, maakt de penwortel in de grond gewoon weer via de wortels knoppen aan en daaruit groeit dan weer de nieuwe plant. De paardenbloem heeft een lange penwortel die tientallen centimeters lang kunnen zijn.

Medicianale gebruik
Je kunt al zien aan de naam die ‘Taraxacum officinalis’ luidt waarbij ‘officinalis’ staat voor ‘geneeskrachtig’ en vroeger was de paardenbloem al zeer geliefd om zijn medisch gebruik. Ik zal er maar 2 noemen want dat is wat ik ook eens had gebruikt en wat ook hielp. Van het andere weet ik niet veel van. Het wortelsap wat ik eens had gemaakt heb ik eens gebruikt om wratten aan te stippen, die dan ook daarna vaak kleiner werden en zelfs verdwenen. En nu na jaren is de paardenbloem nog geliefd want je kan er heel veel mee doen. Wel altijd goed wassen want dat is wel een vereiste. En ze zeker niet plukken langs bermen waar veel verkeer langskomt maar waar ze vrijer staan en dus beetje schoner.

Je hebt vast ook weleens de naam brievenbesteller gehoord als men het over de paardenbloemen hadden. Deze naam is dus te danken aan de vruchtpluisjes die losgetrokken worden door de wind en deze dan als parachutes grote afstanden kunnen overbruggen. Soms wel meer als tien kilometer kunnen zij gaan. En in de zaadjes zitten ook kleine stofjes die eruit komen en die zijn ook weer nuttig voor de natuur. Ik zie ze nu ook regelmatig zweven als ik naar buiten kijkt. Dus ook de paardenbloemen helpen op hun manier mee aan onze natuur en dat wordt soms weleens vergeten. Dus onthoudt dat niet alle onkruid echt onkruid is, want sommige kan je ook gewoon eten. Als je eens twijfelt raadpleeg dan het internet of koop ook eens zo een wilde planten en bloemen boek met eten uit de natuur.

De pluisjes van zo een pluizenbol kan je ook voorzichtig in een bekertje doen en dan wat schudden en je zal zien dat slechts de zaadjes overblijven en die kan je ook weer zelf kan oogsten om zo een eigen kruidentuintje te maken. Maar als je een volière heb dan kan je de gedroogde zaadjes ook aan hen voeren want ook voor menige vogel is dit een waar lekkernij en ze zijn er gek op. Je kan ze ook plukken als de knoppen nog dicht zijn, maar praktisch op het punt staan op het punt van open springen.

En ze kunnen trouwens maaien wat ze willen want ze komen toch weer terug. Want door de sterke wortelstengels die ze niet weghalen met het maaien hebben zij ook weer de kans om te gaan groeien. Vandaar dat paardenbloemen dus zo moeilijk uit de tuinen zijn te verwijderen en dus ook wel eens sterk onkruid genoemd worden. Je kan dus wel maaien maar dan heb je de wortels niet te pakken en voor je het weet staan ze er weer. De paardenbloemen laten zich niet zo snel verjagen en zijn dus ook wel overlevers te noemen en laten zien dat ze kracht bezitten.

Veel tuiniers zijn dan ook elk jaar weer opnieuw soms lange tijden bezig om ze uit hun tuin te verwijderen. Weghalen van paardenbloemen werkt vaak ook averechts: de paardenbloem is afhankelijk van grond roering om dan weer te gaan kiemen. Elk stukje wortel dat achterblijft, kan toch weer uitlopen en een plant worden. Als je een paardenbloem schoffelt, breek je de wortel vaak in verscheidene stukjes. 

Waar je één plant denkt te hebben weg geschoffeld, verschijnt na een tijdje weer een hele groep. Dan zal je de hele tuin om moeten gaan spitten en alle wortels verwijderen wat heel veel werk is. En met zo een pijnworteltrekker trek je ook niet echt de gehele wortel eruit want er blijft altijd wat achter al denk jij echt alles te hebben. kleine tip voor jou dan even erbij: wil je niet dat hij zich verder uitzaait in je tuin, knip dan de bloemen direct na de bloei -dus voor de zaadzetting -dan af.

Maar het is dan ook wel leuk om te weten dat de plant ook bewust wordt gekweekt. Er zijn zelfs al menige zaadfirma's waar je paardenbloemzaden kan bestellen want zij vinden dat deze beter is dan de wilde paardenbloemen. Maar dat is bij elk mens verschillend hoe men erover denkt. En in diverse reform en kruidenwinkels kan je ook thee, zalfjes etc kopen waar de geneeskrachtige kruid is in verwerkt. Voor allerlei kwaaltjes is er wel een middel.

Er schijnt trouwens ook een biertje met de naam Pissenlit (op zijn Frans)te zijn waar ook ingrediënten van de paardenbloem in is verwerkt. Misschien eens het proberen waard want dit biertje heb ik ook nog nooit gedronken of eens ergens geproefd in zo een proeflokaal.

Dus in plaats van hen allen uit je tuin te verwijderen kan je er ook eens over na gaan denken om de paardenbloemen te gaan gebruiken. Ze deden het vroeger ook al en het is gratis en nog gezond ook. In enkele natuurboeken uit mijn collectie las ik ook dat men al in 1885 in Frankrijk vier of meer soorten paardenbloemen te koop waren. Ze werden toen ook als' molsla' gegeten. Heel vroeger werd in de lente ook in molshopen naar gebleekte paardenbloembladeren gezocht, vandaar het ontstaan van de naam.

Toen deden zij het op deze manier: Er werd een jonge plant van een paardenbloem toen met een schep aarde bedekt. In het donker werden de bloemen dan "gebleekt". Na enige tijd werden deze weer opgezocht en als men ze dan gingen eten werden de jonge gebleekte bladeren met wat olie, azijn en met een lente-uitje op smaak gebracht en zo als groente gegeten.

Je kan het ook zelf doen, door de bladeren te overdekken met zand, waardoor ze ook gaan verbleken (ze worden dan geel). En zo maak jij je eigen molsla. Het is het jonge blad van de paardenbloem wat je dan gebruikt. De molsla blijkt ook gezonder te zijn dan de gewone sla. In vergelijking met een kropsla bevat de paardenbloem drie keer zoveel vitamine A, meer dan drie keer het gehalte aan eiwitten en meer dan twee keer zoveel ijzer, calcium en fosfor.

Molsla wordt ook op diverse markten in Europa als malse voorjaarsgroente aangeboden. Maar in Nederland of België ben ik deze nog niet tegen gekomen maar ik haal het wel gratis uit de natuur als ik weer een natuurwandeling zal maken. Ik kom trouwens altijd wel met wat kruiden thuis.

Je kan ook de wortels voorzichtig uit het wild opgraven en dan te gaan herplanten voor eigen gebruik. Maar bedank wel dat de lange penwortel moeilijk ongeschonden uit de grond is te halen en dat verklaart dan ook weer waarom paardenbloemen zo lastig zijn weg te krijgen uit je tuin maar met beleid is alles mogelijk. Soms moet je diep gaan om iets te bereiken. Zelf ook al meerdere malen gedaan en geduld is daarbij ook een schone zaak. En met geduld wordt je mandje gevuld.

Je kunt elke dag ook eens een paar blaadjes door je maaltijd heen mengen. Dat is erg goed voor de lever en de bladeren zijn het hele jaar te gebruiken. Het blad smaakt een beetje naar rauwe andijvie of rauwe witlof. Van maart tot juni zijn de bladeren te plukken en zijn dan lekker in verschillende salades. Als je ze in de lente zal plukken zijn ze nog niet zo bitter. In de zomer komt dit wel veel voor want dan zijn de bladeren ook al wat ouder, maar de bittere smaak is te verminderen door de bladeren dan even in wat water te leggen of fijn te snijden en in het zout te leggen. Wat ik zelf meestal doet is de bladeren dan even koken na een goede wasbeurt. Maar rauw zijn ze ook lekker in verschillende salade's. En als je rauwe witlof lust dan lust je dit vast ook wel. Het ziet er een beetje uit dan, als het ouderwetse snijbiet wat je vast ook nog wel kent. En voor de bitterheid kan je dan wat frambozenazijn toevoegen of wat citroenen uitknijpen

Gebruik van de stengels en bloemen
Van de stengels kun je ook nog eens prachtige krullen maken. Deze kan je dan als decoratie gebruiken. En dat doe je zo: Pluk de paardenbloemen en maak lange inkepingen in de stengels vanaf de onder- of bovenkant. Leg de stengels in warm water. En de stengels krullen op. Maar je kan er nog veel meer mee. Snij de stengels met het blad dwars door en kook deze als spinazie maar dan even kort en dan wellicht wat linzen erbij of witte bonen en met rijst of aardappelen erbij heb je ook snel al een heerlijk gerecht.

Bloemen zonder groene bladeren zijn ook te gebruiken als decoratie op desserts en salades. Het bloemhoofdje kan worden gegeten, maar is ook een lekker ingrediënt in thee. Hier heb ik nog een recept voor je, mocht je het eens willen maken. 

Ben jij ook een wildplukker pluk dan wel de paardenbloemen op een plaats waar je zeker bent dat er geen giftige stoffen of onkruidverdelgers worden gebruikt. Na het wassen laat je deze een paar uur in een oven op 50 graden drogen. Daarna kun je de gedroogde paardenbloemen langere tijd bewaren in een donkere gesloten papieren zak en gebruiken voor een heerlijke paardenbloementhee. Je kan de bloemen ook eens gaan frituren of er een heerlijke gelei van gaan maken. Echt er is heel veel wat je ermee kan doen.

Paardenbloem tatoeage
Vele mensen hebben ook vast weleens een tatoeage op het lichaam laten zetten van deze bloem en de betekenis is voor hen dan wellicht ook een van die elementen die hen herinnert aan de onschuld en vrijheid die zij tijdens hun jeugd wellicht hebben ervaren. De reden dat de meeste tattoo liefhebbers kiezen voor het inkten van deze tatoeage is het feit dat er verschillende symbolische interpretaties van deze bloem zijn. Daar deze bloem de vele elementen van het leven weerspiegelt, die dan samenkomen en het leven de moeite waard maken.

Er is een zeer beroemd citaat in verband met de paardenbloem: " Elke ademhaling is een tweede kans. "Every breath is a second chance." De meeste mensen laten deze woorden er dan bij zetten, wat aangeeft dat het leven niet over gisteren of morgen gaat maar over vandaag.

Een tattoo laten zetten van een paardenbloem is ook ideaal voor diegenen die gewoon in het moment willen leven, alles wat voorbij is loslaten en de bries toestaan ​​om ze naar een leven te brengen dat vrijheid geeft van alle emotionele en fysieke gebondenheid die ons in staat stelt om vrij te zijn. Vandaar dat je ook weleens ziet dat ze er vogels bij laten zetten.

Het beeldt voor hen ook uit dat niet alle slagen van het leven je neerhalen; soms geven ze je ook de mogelijkheid om jezelf te bevrijden van de emotionele gebondenheid, om daadwerkelijk naar buiten te gaan en je ware zelf te vinden. Als deze interpretatie je aanspreekt en je voelt dat het nemen van een risico , je de kans heeft gegeven om jezelf te ontmoeten in het proces, dan zou deze optie van een Tattoo zetten van een paardenbloem met de pluisjes los erbij perfect voor je zijn. Een paardenbloem tattoo is een constante herinnering aan de beste tijd van ons leven. Zorgeloos en spelend en zich niet druk makend zoals het nu in je leven wellicht zal wezen.

U las wel dat deze bloem echt uniek is met een rijk verleden en waar je veel mee kan doen. Wie dus de paardenbloemen als lastig onkruid in de tuin zien, doet zowel de paardenbloemen als zichzelf dus echt tekort. Als je dit schrijven van mij heeft gelezen dan ga je misschien ook anders nadenken erover en wellicht ga je deze zelf dan ook eens kweken of ze halen uit de natuur voor een heerlijk recept ervan te maken of om te genieten van een stomend bad met een handvol paardenbloemen wat spier ontspannend werkt. 

En nog een weetje hierbij is?  Dat als jij eens een rode stengel ziet dan heb je te maken met een ander soort namelijk de Zandpaardenbloem- (Taraxacum laevigatum). Buitenste lintbloemen zijn dan weer van buiten grijs-, bruin- of paarsachtig en de Lintbloemen zijn niet ingerold bladen en de omwindselbladen zijn ook niet grijsgroen. 

Bladen zijn vaak sterk ingesneden en met ook met vele spitse lobben en vruchten al naar gelang de microsoort rood, roodbruin, bruin, zalmkleurig of strokleurig. Deze paardenbloem bloeit van half maart tot in april op droge matige voedselrijke zand- en heidegronden. Er zijn in Nederland al zo een 16 soorten, die hoofdzakelijk verschillen in de kleur van de vrucht.

Zo is eigenlijk ook de gewone paardenbloem al een lastpost geworden met alle ondersoorten. Maar de kale stengel, de omgeslagen buitenste omwindselblaadjes en het gladde, gelobde blad bieden jou vast een behoorlijk aanknopingspunt.

Bedankt dat je de tijd nam om mijn schrijven te lezen. Klik op de foto's als je ze beter wilt bekijken.

Heb jij ook weleens paardenbloemen uit de natuur gegeten en waar gebruikte jij het voor?
En zoals altijd in mijn schrijven zat er ook een boodschap in verwerkt. Weet jij welke?

Blog is geschreven door mij © 2019 Tine de Jong

Bedankt ook voor alle reacties op mijn vorige schrijven en kom nog maar eens op bezoek op deze natuurwebsite, want je zal hier veel kunnen lezen en vele natuur weetjes en mooie feiten ook tegenkomen. Wilt U anoniem reageren als u geen website heeft, vul dan gewoon je naam in en laat de andere regel open. Bedankt voor je begrip. Natuurgroetjes van mij Tine

Tekst en  Eigen Fotografie van de paardenbloemen © Tine de Jong, 2019

Foto van het etende paard en tatoeages komen van Pinterest.

Ik vond een mooie time Lapse die ik graag met je delen wilt: 

Time lapse Dandelion flower to seed head

en zo kan je zien hoe deze unieke bloem groeit.

Zomerse kleuren buiten

Zomerse kleuren geeft Moeder Natuur weer ons dit jaar
menige bloemenperken en tuinen door een mens aangelegd
geeft zonnige frisheid aan border en aan kale buitenmuren
Maar ook in de vrije natuur komen steeds nieuwe gezichten.

Blauwe bloempjes geven groene kleuren van gras zonnig beeld
waar ook wat witte margrietjes en boterbloem zich erbij mengen
De wilde bloemen zijn blij met de ruimte die ze krijgen van Natuur
menige vlinders en bijen, insecten verwelkomen hen in weide, tuinland.

Moeder Natuur geeft ons elk jaar fraaie ogenblikken in seizoenen
en waar zij voor ons kiezen wat natuurvrienden zal aan zult trekken
Heerlijke zomerwind of zomerregen, zij bepaald wat nodig is in land
Maar het ontbreekt zeer zeker niet aan de vele zomerse uitstralingen.

Mens en de natuur staan altijd centraal bij haar en laat tuinen blozen
in zomerse tinten waar mens zo blij van wordt als zomer aan zal vangen
Dieren geeft zij ook vele kansen om alles te proeven, bezoeken of te ruiken
Zomerse tinten is waar zij ook van houdt waar zij zich het meeste thuis voelt.

Natuur gedicht en foto Alle rechten voorbehouden © Tine de Jong 2015

Deel met jou een mooie tuin met mooie kleuren uit tuin van vrienden
Wandel je ook gezellig mee?

En op mijn andere  website vind bij het gelijknamige Gedicht een andere mooie wandeling terug
Gedichten en verhalen uit het leven :https://tinedejong.blogspot.com

Onrustzaaier van de natuur

Het zijn mooie bloemen en 

kleuren zacht en mild 

zij groeien soms langs wegen

en bermen veel in het wild.

Tussen al groene gras is zoveel 

moois daartussen verscholen 

Zag ook de kleine klavertjes die 

tussen hen er ook in ronddolen.

Klaprozen korenbloemen, papavers 

en de vele andere bloemen hebben 

in het wild prachtige zetels  en

zeker ook de mooie netels.

De madeliefje, korenbloem, 

margriet, paardenbloemen 

kleine boterbloemen en vele 

mooie vergeet mij nietjes 

Er zijn er vast vele die ik

ben vergeten op te noemen.

Maar dan komt er opeens 

weer die grote onrustzaaier 

die dan in een mum van tijd 

weer een flinke ravage aanricht. 

En dat is die vervelende, 

misselijk grote gemeentemaaier 

en opeens weg is mijn palet van 

kleuren en het prachtig gezicht.

Weer is het weg dit 

wondermooie van onze natuur 

Even geboren, het was nog 

zo breekbaar en zo puur.

Helaas mocht ik het weer  

heel even begroeten 

want dit jaar was het 

alweer voor korte duur.

Zij krijgen zo nooit eens 

de kans om te groeien en 

om ons al hun schoonheden 

dan aan ons te tonen.

Hebben zij dan helemaal 

geen recht om er te mogen wonen?

© Foto en gedicht Tine de jong, 2015

Alle rechten voorbehouden 

Foto genomen bij een wandeling waar een maaier de wilde bloemen ook weg haalde. 

Voor jou erbij mijn fotografie van mooie wilde bermbloemen vanuit Vestingstad Gorinchem die ik mocht begroeten buiten de waterpoort-  jachthaven en camperplaats de punt.

Echte kamille - Matricaria chamomilla

Het staat soms wuivend in zachte voorjaarswind daar waar beneden nieuw leven begint Het groeit mee met een vaste wille zich goed bewust dat het daar past Dat is de mooie gezonde kamille.

Zo klein als dat het was in de vruchtbare grond Geurde dit bloempje en rekte zich uit Een kenner die dit bloempje zag was blij dat hij erop was gestuit

Want de kamille is zoveel van nut  het kalmeert ook vele kwalen waar je energie en kracht uit put Dus ging de kenner vaak naar het veld om daar heel veel van te gaan halen.
Natuurgedicht © 2014 Tine de jongAlle rechten voorbehouden

Wat informatie bij mijn gedicht voor jou:

De Kamille zie je in de zomer veel in bermen en graslanden. Zo ook de Echte kamille, Matricaria chamomilla (of met zijn oude wetenschappelijke naam Matricaria recutita). Ze zijn snel te herkennen aan de vele hoofdjes met gele buisbloemen en witte lintbloemen. Ook heeft Kamille fijne en sterk vertakte bladeren. 

Maar let op want sommige soorten lijken veel op elkaar. 

Echte kamille herken je gemakkelijk aan de meestal sterke geur. Ook de hoofdjes zijn een goed kenmerk: tijdens de bloei groeit de bloembodem sterk omhoog, zodat die aan het eind van de bloei 2-3 maal zo hoog als breed is. Bij Echte kamille slaan de lintbloemen na de bloei sterk naar beneden terug. Op de bloembodem van de hoofdjes met witte lintbloemen en gele buisbloemen vind je geen stroschubben. 

Dat is een overeenkomst met de Reukeloze kamille die ook geen stroschubben bezit. Tref je deze schutbladachtige schubben wel aan dan heb je te doen met bijvoorbeeld de Valse kamille. De vliezige rand van de omwindsel bladeren is niet bruin of hooguit aan de top met een smalle bruine rand. Dit onderscheidt de Echte van de Reukeloze kamille die ook deze omwindsel bladen heeft die langs de vliezige rand bijna volledig bruin zijn.

Kamille is een eenjarige plant en is bekend onder verschillende namen, zoals moederkruid, epelijn en de ‘zere-ogenbloem’. Je ziet het gewas over het algemeen niet veel meer terug in kruidentuintjes, terwijl hij daar toch zeker geschikt voor is. In heel Europa groeit kamille in het wild. Dit kruid, met gele hartvormige bloemetjes, siert de tuin en heeft een lange bloeitijd. Na eenmaal planten kunnen de zaadjes zich gaan verspreiden en kan je hen elk jaar wel terug ontmoeten. Kamille heeft zoals je vast ook wel weet een geneeskrachtige werking. Lees maar verder.

Kamille thee is ook ontstekingsremmend, verlicht kiespijn en wordt ook veel gebruikt bij een verkoudheid. Door met de thee te gorgelen, kun je zelfs de keelpijn verlichten. De Kamille bladeren kun je ook in de keuken gebruiken onder andere voor het zetten van een kalmerende thee. Hierbij kun je eventueel wat lindebloesem, melisse en citroen toevoegen voor wat meer smaak. Want niet iedereen kan het puur lekker vinden. De zoetheid van kamille kun je echter ook prima gebruiken voor het maken van siropen en sauzen voor bij (witte) visgerechten.

In een kruiden frisdrank kunt u de bloemen ook gebruiken en zo krijg je een heerlijke, gezonde drank. Als de thee dan door uw kinderen worden afgewezen, probeer het dan opnieuw met een limonade ervan. Ook de bloemen kunnen worden gebruikt in salades of als een mooie decoratie op desserts.

Kamille is echt een koningin van geneeskrachtige planten en een van de weinige kruiden die volledig door de medische wetenschap worden herkend. Bijna elk kind kent kamille en kamille thee, dat is een populaire huis remedie voor buikpijn. Een kopje kamille thee helpt veel beter dan een medicijn van de arts. Ik gebruik het regelmatig hoor.

Hoewel kamille veilig is, wordt aangeraden grote hoeveelheden van dit kruid wel te vermijden. Sterke thee getrokken van kamille kan misselijkheid veroorzaken. Houdt hier wel rekening mee als je zwanger bent. Drink dus de thee niet te sterk.

Uit archeologisch onderzoek is al gebleken dat de Echte kamille in Nederland voorkomt sinds de Romeinse tijd. 

Fotografie en tekst © Tine de Jong,2014 

Voor jou deze video: waar je goed het verschil kan zien. In de balk kan je via opties (Het radartje ) het vertalen in jouw taal. Alvast bedankt voor je bezoek hier en enige reacties. Hoop je weer eens terug te zien want op deze website kan je veel ontmoeten. 

Wees ook welkom op mijn persoonlijke blog - Gedichten en verhalen uit het leven https://tinedejong.blogspot.com

Waar ook de natuur, liefde, leven met mooie dagjes uit tips en meer zijn samen geweven in woord, fotografie en meer. Natuurgroetjes, Tine

De Alblasserwaard- Boerenlandschappen

De boerenpolders en de graslanden geven mij altijd in de Alblasserwaard verbondenheid waar rust heerst, niets is bewust van tijd, slechts bedaardheid en kalmte. En ik deel vaak enkele momenten bij de koeien die ik daar dan heerlijk buiten zal ontmoeten. Soms zijn zij aanwezig, maar ook de laatste tijd jammer genoeg heel veel niet. Dan staar ik wat voor mij uit, want er is voldoende wat mij ook boeit als ik in de omgeving bent. Heb altijd bewondering hoe de natuur zich daar gaat ontwikkelen. 

Al die mooie wilde bloemen zoals klaproos, korenbloemen, gele lis en veel meer. De Alblasserwaard met haar mooie landschappen is echt de mooiste streek waar je rust en natuur in vele mate zeker kan ontmoeten. Gezellig om er te fietsen of te wandelen.Ga dus ook eens van de snelweg af en heerlijk tussendoor dan zal je het zelf ontdekken.

Er komen ook heel veel wilde bloemen en kruiden voor in deze mooie omgeving. Maar er is wel een kruid wat helemaal niet goed is voor menige dieren als ze hiervan zullen eten. En dan heb ik het over het Jakobskruiskruid- Jacobaea vulgaris. Het is wel jammer dat ik het niet aan mijn koe vriendinnen kan vertellen hoe slecht dit is voor hen allen is. Wellicht zal ik over dit kruid eens een andermaal schrijven want het heeft ook wel enkele andere goede doeleinden maar niet voor de koe en paarden.

Zodra dit in het hooi terecht komt, krijgen zij het ook binnen. De gifstoffen (pyrrolizidine alkaloïden) veroorzaken schade aan de lever. Een hapje Jakobskruiskruid is niet erg maar vele hapjes wel en dan kunnen de  levercellen afsterven. Herhaalde opname van de giftige stoffen kan de lever zo beschadigen dat deze niet meer goed kan functioneren. Dit heeft de verschijnselen van een leverziekte en kan uiteindelijk tot de dood leiden. 

En dat wil ik niet dus hoop ik hierbij dat de boeren het hooi wel goed nakijken. De boeren zouden dan schapen in het weiland kunnen zetten want het schijnt dat zij geen last ervan hebben en dat geldt ook voor de berenklauw. Schapen zijn er gek op. Vreemd dat zij er geen last van hebben. Deze dieren beschikken over enzymen in het maag-darmkanaal die de alkaloïden gedeeltelijk onschadelijk maken. Het kruid is pas dodelijk voor schapen als de dieren meer dan 300 procent van hun eigen lichaamsgewicht aan gedroogd Jakobskruiskruid binnen krijgen. Maar ik zie het liefst toch in het boerenlandschap mijn koe vriendinnen hoor. Maar zoals boven geschreven zal ik hier later meer over gaan schrijven. 

Heb ook steeds bewondering hoe menige koe die buiten mag staan zich ook buiten kunnen vermaken en wat zij zoal doen: Buiten veel grazen en luieren. Zij hebben ook vast een ingebouwde klok want ze weten precies wanneer ze naar het hek gaan voor het melken bij de boer(in). Elke keer is het voor mij weer een schouwspel met veel variatie wanneer ik op visite ga bij mijn koe vriendinnen. Van hen die genieten zonder speelgoed... gewoon van het buiten zijn!

Maar ook de prachtige polderlandschappen geven mooie beelden die ik met jullie wil delen.
Wellicht ook eens voor ons om in te zien dat je niet veel nodig heeft om te genieten.

Nog een kort gedicht erbij voor jou:

De weide wordt omgeven
door bonte kleuren overal
Door rust gedreven

Een kleurig zwart-wit leven
die zelf altijd hun
verhaal vertellen zal.

Dank je wel dat je weer gezellig even kwam lezen en kijken.

Tekst, haiku gedichten, Natuurfotografie © 2013 Tine de Jong

Mijn natuurwandeling voor jou als afsluiter - Boerenlandschappen 

en dieren in de Alblasserwaard

Uniek bloemke dat ben ik

Ben een unieke bloem

en past niet in elke pot

houdt niet zo van bezichtiging

of van een soort van roem.

Je moet me wel blijven besproeien

en regelmatig bemesten en

dit ook regelmatig doen

Want daar ga ik goed van groeien.

Waar je ook op moet letten

ik hou niet van teveel tocht

Ook niet als je mij ergens 

eenzaam alleen neer gaat zetten.

Want dan ga ik kniezen en

zal dan al mijn blaadjes verliezen

Maak ook niet te veel mijn wortels bloot

want dan ga ik snel dood.

Gedicht, foto © Tine de Jong 2013 , Alle rechten voorbehouden

Foto boven is de Pusatilla-Vulgaris

Eigenlijk zijn alle bloemen wel uniek en mooi op hun eigen manier en deel het graag met jou. Dit gedicht staat ook op mijn andere website: Gedichten en verhalen uit het leven

https://tinedejong.blogspot.com die jou vast ook vele mooie woorden kunnen geven.

Want bloemen houden van mensen en dat is andersom ook zo. 

Mijn video slide met mooie muziek daarbij en ik wens jou als bezoeker veel kijk en luisterplezier en bedankt voor je bezoek.

Voel je vrij om te reageren maar niet anoniem want die plaatsen ik hier niet . 

Die worden verwijderd.