Het verhaal van een regenworm - Lumbricus terrestris

Ditmaal ben ik eens in de huid van een regenworm gekropen en deze regenworm vertelt dit schrijven aan jou. 

Hallo lezer wat fijn dat je op bezoek komt om te lezen. Maar je moet er wel even de tijd voor nemen als je mij en mijn familie wat beter wilt leren kennen. En dat je meer wilt weten en ik ben dus wat  titel zegt. 

Ik ben een regenworm ook wel eens aardworm genoemd - lumbricus terrestris en jij hebt vast geen hoge dunk van mij. 

Maar als jij mijn verhaal leest ga je mij vast en zeker misschien wel met andere ogen eens bekijken. Want ik ben net als jij ook een schepsel en geschapen en heb alleen maar andere taken dan jij. Dat was de reden dat de schepper mij ook een andere vorm gaf. En bovendien ben ik ook wel heel belangrijk en ook voor jou en veel meer dan jij nu zal denken hoor.

Als je de moeite neemt om dit verhaal te lezen dan zal je echt verbaasd staan en mij wellicht dan eens wat meer gaan respecteren. Diegene die mij hebt geobserveerd zal in opdracht van mij het verhaal schrijven wat ik nu aan jou zal vertellen. 

Eigenlijk is mijn naam als regenworm ook een verzamelnaam waaronder je dit als drie types kan onderscheiden: strooiselwormen, bodemwoelers en diepgravers dat laatste kan ik trouwens heel goed. Maar later hier meer over. Ik liet mij voorzichtig oppakken zodat ik mooi op de foto kon voor jou:


Ik ben ook tweeslachtig en kan dus een mannetje maar ook een vrouwtje wezen tegelijkertijd. En dat noem je met het moeilijke woord: hermafrodiet. 

Dat heb je vast ook weleens gehoord in de mensenwereld want daar komt het ook voor. Maar mijn lichaam is wel wat anders want mijn lichaam is opgebouwd uit ringen. Vooraan heb ik ook een soort van bovenlip. 

Dat is het begin van een lange darm. Nu wil jij vast ook wel weten hoe wij wormen een paring doen. Maar net als jij praat ik niet graag over mijn seks leven want dat is wel wat privé maar je wil vast dan ook wel weten hoe wij gemeenschap hebben, want ook dat gaat op een manier wat jij vast niet wist. 

Wil je het echt weten? Nou vooruit dan maar...

Maar ik laat geen fotografie zien hoor want dat gaat mij wel een beetje te ver. Maar goed ..waar zal ik beginnen.....Als het donker wordt dan gaan wij meestal wel op vrijer pad om te paren want ons geslacht moet wel doorgaan toch? En in de nacht is onze pakkans ook heel klein.

In de nacht is het heel druk soms onder de grond en er kruipen ook kleintjes rond die nog niet geslachtsrijp zijn. En om pedofilie te vermijden scheiden wij altijd een paarlust lokkende eiwitten (fenomenen) af en voor het geval je dit ook niet weet ..dit is een stofje dat belangrijk is in de jacht van mannen op vrouwen. 

Een man scheidt via zijn lichaam een stofje af dus feromonen dat een vrouw in zijn omgeving onbewust dan registreert. Zij functioneren dus als een vorm van een boodschapper. En deze kunnen dus de seksuele communicatie beïnvloeden.
Nou waar was ik ook al weer....

En wij doen niet aan een voorspel en vlijen als de stof heeft gewerkt dan in lengte richting tegen elkaar. Dus kop bij staart en andersom. De zaadproductie van ons liggen in het zadel, en dat is het verdikke gedeelte voor bij mij. En wij klitten ons dan aan elkaar en met de borstels (dus de poten) steken we dan een stukje in de huid. 

De zadels zetten dan een hoeveel slijm af om te glijden en dan stoten we het sperma van ons via dat gootje onder het lijf naar de voorkant van de kop en daar wordt dan het sperma opgeborgen want daar zitten niet alleen maar de eierstokken. 

Nu weet je wat je krijgt toch even een kleine foto want uitleggen is soms best wel moeilijk. en dan zie je een beetje hoe het gaat maar dit is bovengronds van een familie van mij. Ik doe het in het donker want dat is veel gezelliger.

En na het paren slaat een worm dus het zaad van de partner op en dan is het voor ons weer gedaan voor even. En na een paar dagen geschied dan pas de eigenlijke samensmelting en dat kan een worm meestal wel alleen af hoor. 

Eerst omhult een worm zich weer met wat slijm wat deze maakt en dan laat men pas de eieren los en het zaad van de partner in het slijm. Soms wel een vieze smurrie maar je moet er wat voor over hebben in onze wereld om zich voort te planten. En in de smurrie vinden dan ook eieren en zaad weer elkaar. 

En als ik dan weer gaat kronkelen dan stroop ik ook die slijm er weer af. En dat gaat dan weer verharden tot een soort van cocon waarin de eieren weer veilig zijn. Wel heel anders gaat het als jij vast dacht. 

Maar nu genoeg erover hoor want heb nog meer te doen om van alles via mijn waarneemster het aan haar en dan weer aan jou uit te leggen. 

Maar ik zal je wel vertellen dat ik al aardig wat kleine kindjes heb gemaakt hoor en die zitten vast ergens onder de bodem verstopt. 

Even een pauze met wat fotografie want ik ben best wel mooi voor een regenworm of pier zoals jij me soms ook noemt. En zo kan jij mijn familie ook even bekijken. En op de linkse foto zie je ook het zadeltje.


Maar we gaan nog even verder met andere belangrijke informatie wat je ook vast wel wilt weten.

Kijken dat kan ik niet maar ik kan wel heel goed voelen. En net als jij moet ik ook ademen maar ook dit doe ik op een aparte manier namelijk door mijn huid. Maar die moet wel vochtig blijven en daar zorgen mijn slijmklieren weer voor. 

En op elk segment (ring) staan vier paar borstels. Die gebruik ik om over en door de grond te kruipen. Kijk maar eens even naar deze tekening waar er naast staat hoe ik in elkaar steekt. Best wel interessant dacht ik.

Ik ben ook wel best lenig te noemen want ik kan mijn lichaam bij het kruipen voortdurend langer en korter maken. De grootte kan dan soms verschillen tussen de 10 en de 25 cm. Maar ik heb ook familie die nog veel langer kunnen worden, maar voor mij is het wel lang genoeg wat ik aan grootte bezit. 

Ik ben er best tevreden mee. Ik heb net als andere ongewervelde dieren geen hersenen maar een aantal knooppunten waar de zenuwen samenkomen. Maar dom ben ik absoluut niet te noemen als je leest wat ik allemaal doet of kan.

Waar woon ik?

Waar mijn verblijfplaats is, dat weet je vast wel want het is dezelfde plek waar jij je bloemetjes, planten of gras heeft geplant of heeft gezaaid. Want daar is het zo dat ik daar ook graaf en mijn woonplaats is ongeveer de eerste anderhalve meter onder de grond maar ik kan ook nog veel dieper zitten en zelfs ook heel dichtbij. Ik hou namelijk veel van graven als de zuurgraad van de grond maar goed is want daar houd ik het liefste van. Planten gebruiken ook die kleine gangetjes die ik maak omdat zij met hun wortels dan makkelijker aan water te komen. En op deze manier help ik jou met al je mooie bloemen en/of planten die jij heeft.

Tweemaal per jaar ga ik helemaal nergens heen en dat is in de koude winter waar ik helemaal niet van houdt maar ook de warmte in de zomer is niet mijn favoriet en blijf dan ook maar thuis. Want zonlicht is namelijk heel gevaarlijk voor mij en kan mij zelfs doden al kan ik wel 70 procent van mijn lichaamsgewicht aan uitdroging verdragen. Dat hebben menige wetenschappers eens geschreven maar uitgetest heb ik dit maar niet want je weet maar nooit wat er zal gebeuren als ik mij in het zonlicht zal begeven.

Voor jou als mens is teveel zonlicht ook niet goed en kan je ook verbranden en ik heb helemaal geen zin of een behoefte om te verbranden. Nee, ik blijf met de warmte liever lekker onder de grond en ver weg van de warmte of zon vandaan. Ik krul mij dan heerlijk op en wacht op betere tijden. 

Maar als het regent dan ben ik echt in mijn element want dan is de grond heerlijk zacht en kom ik graag naar de oppervlakte en dat is dan ook de reden dat ik de naam regenworm draagt. Wij komen ook soms bovengronds bij regenachtig weer om te paren maar in de nacht ben ik het meeste actief. 

Hier in de bodem beneden is ook een vijand die ons als vitamine bom ziet maar ik moet zowel overdag als in nacht ook wel uitkijken voor mijn vijanden en daar ben jij als mens er niet alleen 1 van want ik heb er nog veel meer.

Jij vangt mij en mijn familie ook soms om vissen mee te voeren als jij eens gaat vissen. Maar dat is helemaal niet de bedoeling hoor van mijn leven om dan te worden opgeslokt te worden door een vis. Jij vind het vast ook niet fijn om in je werk gestoord te worden en om dan gevangen te worden genomen. 

Slakken zijn mijn ergste vijanden want als die je pakt is er geen ontsnapping meer mogelijk. Ondanks dat wij als regenworm onszelf door de midden kan breken lukt het soms niet om van een slak af te komen. En als ik die slak zal voelen dan is het voor mij dus al veel te laat. 

Maar voor de mol ben ik ook reuze bang en zeker ook de egel en andere dieren zoals de vogels dus ik ben mijn leven nooit zeker en moet altijd op mijn hoede zijn. En dat geeft soms best wel stress maar ik probeer toch wel mijn werk te dien waar ik ook voor geschapen bent.


Mijn graaftechniek

Weet jij trouwens hoe mijn graaftechniek eigenlijk werkt? Nou dat zal ik je ook even vertellen want ik gebruik namelijk geen spade of een graafmachine zoals jij. Ik gebruik slechts mijn krachtige sterke kop en die is heel fijn gevormd dat het zelfs in de kleine spleetjes kan binnen gaan. Ik zet dan mijn kop in de spleet en span dan al mijn spieren die de schepper mij ook heeft gegeven en druk dan de grond als een wig uit elkaar.

En ik ben er best handig in geworden. Maar ik heb wel een punt nodig om mij dan af te zetten en jij hebt vast ook wel op school geleerd -bij de natuurkunde lessen of eens gelezen- dat druk altijd tegendruk opwekt. Mijn schepper heeft mij in elk segment om mijn midden darm met twee druk kussens uitgerust. Had je niet gedacht hé dat ik zo sterk zou wezen. Ik heb daarbij ook een hoog ontwikkeld zenuwstelsel, al zie je dat niet altijd. Ben je er nog? Of vind je het wat teveel om te lezen??? Tja ik ben een heel bijzonder dier en dan ben je er met een kort schrijven helemaal niet goed van op de hoogte. Dus wil ik dit wel even wat uitgebreider gaan doen zodat jij mij eens anders gaat bekijken mocht je mij eens tegenkomen of zien.

Wat is mijn taak

Dat is een vraag die je vast al gesteld heeft in gedachten wanneer ik hierover zal beginnen maar alles op zijn tijd hoor. Er is veel over mij te vertellen wat jij vast ook helemaal niet wist. En ben je moe van het lezen neem dan maar even een pauze en lees dan weer verder want je weet de helft nog niet van mij.

Maar ik zal je nu vertellen wat mijn opdracht is zolang ik en andere familieleden op de wereld mogen wezen. Mijn taak is om de aardbodem los te maken en dan te gaan bemesten. Daarom lopen er vele gangen onder de grond en als de grond soms veel te hard is voor mijn kop, dan spuug ik eenvoudig tegen de aarde wat voor mij is, zodat deze wat weker wordt. 

Jullie gebruiken als mens en boer een brandstof slurpende en zware tractor en wij als regenwormen doen het uit zichzelf met organische stof als brandstof. alleen moeten wij met heel veel zijn om dan de bodem om te zetten met onze natuurlijke ploegcapaciteit. En heb jij eens last van overvloedig veel regenwater? dan help ik met mijn familie ook met de afvoer via al mijn gangen in de grond.

En ja soms eet ik ook de grond op want dat is ook mijn methode om door diepere aardlagen heen te komen. Het gaat er met de ontlasting toch ook vanzelf er weer uit. Maar ik eet ook gebladerte en andere organische stoffen en mijn voedsel wordt opgenomen -dus ook net als jij door mijn mond, waarna het langs verschillende organen wordt gevoerd en het afval wordt dan ook aan de achterzijde weer afgescheiden. 

Net als jij doet alleen jij hebt 2 poten maar ik moet glijdend mijn wereld verkennen. En dat gaat heel goed met de spieren die ik dan hebt.

En nu weet je dus ook dat wij best heel erg nuttig zijn. En daarbij zijn er ook enkele familie leden van mij wereldwijd uitgezet om de bodemstructuur te verbeteren. We zijn er wereldwijd met ongeveer 670 soorten. Wij als regenwormen hebben door het graven van tunnels en het afbreken van plantaardig materiaal een grote invloed op de bodemstructuur.

Wellicht heb je ook wat aan de onderstaande informatie mocht jij mij of mijn familie ook eens tegenkomen want daar zit veel verschil in hoor. De ene worm is de ander dus helemaal niet. Wellicht heb je wat aan deze foto's zodat je beetje verschil ziet.

En dan heb je ook nog de andere familie van mij die ik ook even wilt noemen en dat zijn de Compostwormen -De Eisenia fetida en deze zijn doorgaans maar kleine rode wormen en soms zelfs ook oranje gestreept. 

 De compostworm is een inlandse strooiselworm die je van nature ook terug vinden in de strooisellaag van het bos en ook in parken en tuinen komen ze soms in de bovenste laag van de bodem voor. 

Het zijn oppervlaktewormen met onvoldoende spierkracht voor het graven van diepe tunnels in de bodem. Maar ze zijn wel uitstekend aangepast aan het leven in de composthoop en houden van het vochtig en voedselrijk klimaat.

Zo zie je maar dat er veel familieleden van mij zijn en dat je vaak kan vergissen als jij er eens ene zal zien.

Bekijk jij mij en mijn familie ons nu anders? 

Of is je denkwijze over ons onveranderd gebleven.

Maar nu weet je in elk geval al meer wat je vast niet wist en voor meer mooie weetjes kom je maar eens vaker op deze website op visite want wie mij geobserveerd heeft heeft hier vele mooie weetjes geschreven waar je vast ook veel van kan leren. Er is nog veel meer over mij te vertellen maar dat houd ik voor mijzelf.  

Want jij als bezoeker heeft al voldoende te lezen gehad. In elk geval wil ik je bedanken dat je de moeite nam om mijn verhaal te lezen. Ik ga weer onder de grond wroeten en maak mij dus zoals de mens zegt: Uit de voeten. Want ik heb morgen weer een drukke dag voor de boeg.

Tekst, Verhaal en natuurfotografie © Tine de Jong -2020 Alle rechten voorbehouden.

Update 17/09/ 2024 Ik had dit verhaal ook gelinkt aan een ander schrijven met foto's daarbij en wellicht vind je de foto's ook wel mooi met die video die er onder staat. 

Merelman en zijn ontbijtmaal

Heb jij trouwens weleens een geboorte van ons gezien? Vast niet, dus kijk dan ook echt even naar dit filmpje want dan leer je nog meer van mij en mijn familie:

Met toestemming heb ik dit filmpje mogen gebruiken van hen:

Rondwandeling Stadspark in Gorinchem met veel Flora en fauna

Onlangs was het een mooie zonnige dag en heb weer eens een mooie wandeling gemaakt. En als ik eens een mooie wandeling wil gaan doen dan ga ik ook graag naar het stadspark in Gorinchem. Al noemen wij het hier in dialect Gorkum en wandel dan daar altijd gezellig rond en daarbij geniet ik ook steeds van de mooie natuur en alle dieren die hier ook graag op visite komen. Het park heet Gijsbert van Andelpark en er zijn verschillende ingangen hier om het park binnen te gaan. 

Er is een mooie vijver met fontein zoals de eerste foto ik je al liet zien en waar vele watervogels altijd in hun element zijn. Vele ganzen, meerkoeten, eenden komen hier ook elk jaar terug om weer een nestje maken en voor hun kroost te zorgen wat ook altijd een mooi tafereel geeft. Soms ook vele reigers aan waterkant die uren turen naar het water.

Er is hier in dit park ook een natuurcentrum/kinderboerderij te bezoeken met vele dieren die daar te knuffelen en te zien zijn. Hier heb ik ook al vele malen een bezoek gebracht en al deze ontmoetingen kan je ook weer zien op mijn YouTube kanaal met dezelfde naam die ik hier gebruikt en die je onder het schrijven ziet staan. 

Deel enige fotografie van wat dieren zoals eend, meerkoet, waterhoen en nijlgans die ik onlangs weer mocht begroeten aan de kant van de vijver.


Wat wel jammer is dat ik helaas nog geen vlinders zag fladderen wat ik wel gewend was hier vorige jaren. Het aantal wordt maar steeds minder. Sinds het begin van de twintigste eeuw zijn er zeventien soorten dagvlinders uit Nederland verdwenen. En nog eens tien vlindersoorten staan op het punt uit ons land te verdwijnen. 

Van de 53 soorten die nu nog in ons land voorkomen, is ruim de helft zeldzaam of zeer zeldzaam. Meer dan de helft van de vlinders staan al op de Rode Lijst. Dat meldde de Vlinderstichting ook al onlangs in het vlinderblad. Men schreef ook dat het wel mooi zonnig weer was in het begin van voorjaar en dat dit goed lijkt goed voor vlinders, maar dat is het niet: zij zijn afhankelijk van planten voor hun voedsel. 

En dat voedsel wordt door de aanhoudende droogte steeds schaarser. Dus dat is de hoofdzakelijke reden dat er dus minder vlinders te zien zijn. Al staan er in dit park best veel bloemen en wellicht komen ze later dan eens op visite. Laten we dus maar de zomermaanden afwachten. En dan zal ik nog eens hier gaan kijken of ik er dan wellicht enige ziet.

Het is een park wat goed bijgehouden wordt en ook zijn er hier veel diversiteit aan bomen, bloemen en struiken en waar ook een mooi speelpark voor de kinderen is aangelegd met een kabelbaan en met menige ander speeltuig waar elk kind als men vrij is ook veelvuldig gebruik van maken. Er staan ook veel bankjes aan de waterkant waar je heerlijk over de vijver kan kijken of over het park en luisteren naar de vogels die hier ook steeds weer mooie melodieën geven. 

Heb je een viervoeter dan is er ook een grote uitlaatplaats gemaakt waar ze heerlijk met zijn allen vrij mogen spelen of kunnen ravotten met elkander. Maar wel de uitwerpselen opruimen dan want dat hier wel een vereiste. Er staat een vuilnisbak bij het begin van het hek waar je naar binnen gaat.

Onlangs hebben ze ook mooie nieuwe meubilair in het park geplaatst. Maar niet van ijzer of ander metaal maar van hout. Het gaat om zes enorme houten stoelen gehakt uit oude populieren bomen. Het bijzondere meubilair is gemaakt door de boomverzorgers van de gemeente Gorinchem. De boomstammen lagen al een tijd in het park klaar om afgevoerd te worden. 

De populieren, die sinds de opening in het Gijsbert van Andelpark hebben gestaan waren aangetast door een zwam en helaas niet meer te redden. En op deze manier ontvangen ze ook weer een tweede leven waar elke bezoeker van kan genieten. Er is hier voor groot en klein hier ook veel te beleven. Verder is er ook gelegenheid om heerlijk te gaan picknicken maar wel je eigen afval meenemen als de vuilnisbakken hier vol zullen wezen. En het dan ook niet ernaast gooien want dat is zeer slecht voor gezondheid van menige dieren.

Voor jou de Route mocht je ook eens hier gaan wandelen of het natuurcentrum gaan bezoeken?

Wanneer je de stad Gorinchem binnenkomt via het knooppunt Gorinchem en de rijkswegen A15 en E311 of A27 bevindt zich hier een mooi stadspark aan de rechterzijde op de Banneweg nabij hotel Gorinchem en het Rivas Beatrixziekenhuis. Je gaat dan gelijk rechts af bij de stoplichten en dan wat voorbij de Stalkaarsenflat zie je links al het mooie park al liggen. Mocht je eens op visite gaan of je moet eens voor onderzoek naar het ziekenhuis toe, dan is er als je de auto in de garage aldaar zet ook een pad rechtdoor en ook daar is ook een ingang die je naar dit stadspark zal leiden. En je zal dan ook de kinderboerderij/ natuurcentrum ontmoeten want dat ligt op een soort van eiland in dit park dus je kan ook een bezoek altijd combineren.

Wel is het even nakijken op het internet hoe de openingstijden van het natuurcentrum zijn want met de coronatijd kunnen er hier nu ook andere bezoektijden en regels wezen. Maar het park is al een genot om er rond te gaan wandelen. En de natuur leeft hier volop dus vervelen zal jij je vast en zeker hier niet. Vanaf het trein en busstation rijdt er ook een bus maar hoe deze rijdt is mijn geheel onbekend maar dat kan je vast wel op internet vinden. En ook hier geldt mondkapje verplicht in het OV per 1 juni -dus niet vergeten.

Op deze website staat nog veel meer informatie en mooie weetjes over dit park en van deze kinderboerderij. En daar kom je automatisch in als je op de blauwe labels drukt die onder de video staan. Bedankt voor je bezoek en wens je mooie momenten voor elke dag. Wat ook vast wat voor jou is zijn deze woorden op mijn persoonlijke website waar je ook een filmpje ziet vanuit het natuurcentrum: Bezoek Natuurcentrum

Tekst, Natuurfotografie en video © Tine de Jong-2020

Voor jou mijn natuurfotografie in videofilm gezet met mooie muziek. Wens je veel kijkplezier.

Sunny day 🌞 Zonnige groetjes vanuit het stadspark🌞 Wandel je ook gezellig weer met mij mee?

Kijktijd 7.00