Ditmaal ga ik eens met jullie over een krachtig en prachtig dier schrijven: De Kangoeroe.(Macropodidae) Want ik vind het een mooi dier en jij?
Waar zij het meeste voorkomen, is natuurlijk hét buideldieren-land Australië. Kangoeroes zijn zo ongeveer de geiten van Australië. Ze knabbelen aan alles wat groen is en kunnen in elk terrein uit de voeten.
Het grootste verschil is dat ze niet op hun vier hoeven rond hobbelen, maar dat ze van plek tot plek springen met hun twee krachtige achterpoten. In totaal leven er nu nog circa 67 soorten kangoeroes in Australië. In Australië zelf noemen ze alleen de grootste soorten kangoeroes. De meeste kangoeroes zijn nachtdieren.
Alleen de grotere kangoeroes durven overdag nog in de open vlakte te grazen. Want vele kolonisten hebben veel veranderd en veel van het buideldierenland in landbouwgrond omgebouwd, dus zij kregen en hebben nog weinig echte ruimte om in te mogen leven. En ook vele schapenfokkers schoten vroeger veel kangoeroes af omdat ze vonden dat die het gras voor de bekken van hun geliefde schapen weg graasden.
Vele boeren hadden zelfs prikkeldraad om het land geplaatst waar ze in verstrikt en gewond van konden raken. Helaas werd ook het vlees een belangrijke reden om op de kangoeroes te jagen. Het ging vooral ingeblikt als honden- en kattenvoer over de toonbank, maar het vlees wordt ook in veel restaurants geconsumeerd.
Gelukkig is in de jaren ´80 van de vorige eeuw de jacht op kangoeroes door allerlei regels wat aan banden gelegd. Ook was (en soms nog )de pels heel erg in trek bij vele jagers. Maar in de verschillende delen van Australië hebben de kangoeroes zich op verschillende manieren toch aangepast. Ze leven daar in het droge binnenland.
Gelukkig is in de jaren ´80 van de vorige eeuw de jacht op kangoeroes door allerlei regels wat aan banden gelegd. Ook was (en soms nog )de pels heel erg in trek bij vele jagers. Maar in de verschillende delen van Australië hebben de kangoeroes zich op verschillende manieren toch aangepast. Ze leven daar in het droge binnenland.
Kangoeroes leven in groepen[roedels] en soms vechten ze ook wel met elkander. De vrouwtjes vluchten dan meestal, want die houden helemaal niet van dat gevecht. Maar zij kijken wel mee hoor maar op veilige afstand want ze vinden het ook wel spannend.
Er is nu ook een nationale park waar zij kunnen leven, maar het gevaar blijft toch altijd bestaan dat jagers ze afschieten of door verwilderde huishonden [dingo's] worden gepakt. Het zijn allemaal planteneters die gras, kruiden, struiken of boombladeren eten. De vrouwtjes hebben op een buik een grote huidplooi: de buidel. In deze buidel worden de jonkies gedragen.
Er is nu ook een nationale park waar zij kunnen leven, maar het gevaar blijft toch altijd bestaan dat jagers ze afschieten of door verwilderde huishonden [dingo's] worden gepakt. Het zijn allemaal planteneters die gras, kruiden, struiken of boombladeren eten. De vrouwtjes hebben op een buik een grote huidplooi: de buidel. In deze buidel worden de jonkies gedragen.
Wat alle buideldieren gemeen hebben is dat de vrouwtjes piepkleine jongen krijgen. Een naakt wormpje dat zich met zijn korte voorpoten naar een tepel worstelt, die meestal in de beschermende buidel te vinden is. In de buidel zuigt het jong zich helemaal vol met moedermelk, tot hij /zij na een paar maanden sterk genoeg is om eruit te klimmen.
Een pasgeborene is nauwelijks een paar centimeter groot. Het is kaal en wat roze. Het weegt amper één gram en meteen na de geboorte grijpt het jonkie de vacht van de moeder vast en klautert naar boven naar de buidel. Voor er een jong geboren is, likt de moeder een paadje naar de buidel.
Een pasgeborene is nauwelijks een paar centimeter groot. Het is kaal en wat roze. Het weegt amper één gram en meteen na de geboorte grijpt het jonkie de vacht van de moeder vast en klautert naar boven naar de buidel. Voor er een jong geboren is, likt de moeder een paadje naar de buidel.
Het jong kan al goed klimmen en vind zo een weg naar de buidel. Daar kan hij drinken. Na ongeveer vijf maanden komt hij voor het eerst met zijn kopje naar buiten. Als zijn moeder bukt, kan hij ook voor het eerst gras eten. Na ongeveer negen maanden komt het kleine kangoeroetje er helemaal uit. Eerst is het een beetje wennen maar later gaat het wel.
De jonge kangoeroe gaat vaak terug in de buidel bij zijn moeder. Zelf als hij nog een heel stuk groter is! Maar na een tijdje is hij te groot en mag hij alleen nog zijn kop in de buidel doen om te drinken. Als hij elf maanden is, moet hij toch echt helemaal op eigen poten de wereld in.
Jammer dat men dit mooie dier doodt om zijn pels en vlees. Kangoeroes zijn hele interessante mooie dieren. en ik hoop dat men eens leert om dieren niet meer te gaan doden.
Tekst © Tine de Jong 06-06-2016
Tekst © Tine de Jong 06-06-2016
Bedankt voor je bezoek en zie je graag weer een andermaal terug op mijn natuur website waar je veel tips en weetjes kan lezen en zien. Zoek maar eens op de labels /zoekwoorden en zie dan wat je zal ontvangen.
Sluit af met afspeellijst over de kangoeroes in Australië dan kan je zelf kiezen wat je wilt zien.
Sluit af met afspeellijst over de kangoeroes in Australië dan kan je zelf kiezen wat je wilt zien.
