Fluitend door de wind, gekoesterd en gedragen
zo stralend sta jij aan de oevers en vele waterkanten
heel trots te blikken over het einde van jouw landen
Men gaat je steeds met maaimachines ten strijde maar
toch vind je altijd weer een manier om terug te keren.
Jou helder wit langs bermen doet men blikken naar
de mooie modekleur in landgezichten waar menig
natuur vrienden het oog op gaat richten en je te bezien
als men ziet hoe jij jou geboorte weer gaat verrichten
Je pronkt in het voorjaar langs hekken en kleine sloten
Soms ben je echt een verfijnde ijdeltuit en men weet
vast dat men van jou stengel fluitjes kan maken
Daarom dank jij je naam vast aan de "Fluitenkruid".
Gedicht © Tine de Jong 5/07/2015