Keek wat verder naar buiten of ik er meer kon ontdekken bij de buren, maar nee er zat er maar eentje alsof deze mij dus echt wat wilde vertellen. Heb ook een tijdje naar deze gekeken en toen ook weer een foto gemaakt. En weer zo naar een half uur vloog deze weg. Toeval wellicht? Of toch niet?
Wat wilde de vlinder mij vertellen?
Heb even wat opgezocht omdat ik meer over de vlinderbezoekjes wilde weten.
En deze vlinder vertelde mij vast met zijn verschijning dat ik mijn eigen grenzen moest bewaken. Dat ik er soms over heen ga en dit niet meer moet doen.
En ja toen ik dit las ging ik er over nadenken en het klopt wel want soms doe ik dit inderdaad, dus ik moet het ook eens wat rustiger aan gaan doen.
Daarbij moet ik ook zorgen dat ik de controle behoud van wat ik wel of niet meer wilt in mijn leven. En ook daar moet ik dus een balans in gaan vinden. Dat heb ik inderdaad nog niet gevonden. Want ik blijf maar wikken en wegen. Heb gewoon de rust in mijzelf niet.
De Atalanta vlinder staat niet alleen voor een kort leven maar ook symbool voor transformatie en dat is dan vast iets wat ik nu aan het doormaken ben. De vlinder liet mij vast ook inzien dat er nog een ander leven is die wellicht op mij wacht. En doordat de vlinder zolang bleef zitten vertelde deze mij wellicht ook dat ik wat rusten moet en de onrust die in mij nog heerst moet laten verdwijnen.
Het valt voor mij nog steeds niet mee om zonder mijn lief te wezen. En om dan ook alleen dingen te doen die soms ook zo moeilijk voor mij zijn omdat ik het niet begrijp. De faalangst die ik helaas ook bezit belemmert mij ook veel van wat ik wil. En dat maakt mij soms zo verdrietig, boos en eenzaam tegelijk. Want ik wil het wel maar het gelukt mij niet. We deden alles altijd samen en nu moet ik het alleen doen en dat is voor mij nog wat moeilijk.
Soms heb ik van die dagen dat het niet goed met me gaat. Dan ga ik eens een straatje rond om dan wat andere gedachten te ontvangen. Maar ook om dan weer wat licht te ontvangen in mijn hart. Maar bij thuiskomst overvallen die andere gevoelens mij weer, en dan luister ik naar de muziek die we beiden zo mooi vonden. Of ik kijk een video van ons samen en dan voel ik mij weer wat rustig worden.
Toch maar naar huisarts geweest want..
voelde dat het niet zo goed ging met mij en wilde niet dat ik verder weg zakte. En via de arts kwam ik bij zo een praktijkondersteuner. Daar had ik verteld dat ik soms het gevoel had dat ik aan het wegglijden was. En dat ik dit niet wilt maar dat het mij wel heel vaak overkomt. We hebben toen veel en lang gepraat. Ben niet zo een hulpvrager maar zag wel in dat het zo niet verder ging en dit nu wel echt nodig is.
En zij nam na het tweede gesprek contact op met de gemeente met het sociale team. En een vrouw is ook hier dan wat weken later bij thuis geweest. En daar heb ik dan ook verteld wat ik voel en wat ik graag zal willen toen ze vroeg waarmee ze mij dan zou kunnen helpen. Ze vertelde mij wel dat de wachtlijst heel lang is en ik wel wat geduld moest hebben.
Tja het was ook vast niet gemakkelijk wat ik graag zal willen. Zoals een buddy die mij kan helpen om over de blokkades te geraken waar ik mee zit. En dat ik iemand zoekt die ook van de natuur houdt en dan samen met mij dan eens in mooi gebied (wandellijstje man) gaat wandelen. Wel het liefst met een auto zodat we dan ook de kosten delen zoals de benzine. Want ik had er ene die het wel beloofde maar die kwam niet op opdagen na de afspraak.
Heb nu ook op de maandag ook een hulp voor 2 uur van organisatie Poetsen met een praatje zoals het heet. Omdat bepaalde werkjes ik niet meer kan daar ik rechterarm niet meer goed strekken. Dus waar ik niet bijkomt doet zij en zelfs meer. Gaat iets de ene dag niet dan doe ik het op een andere dag. Kan nog heel veel zelfstandig alleen, maar wat contacten hier in omgeving zal echt fijn zijn. Maar men belooft en komt het niet na en dat laat ook het vertrouwen in de mens wat dalen.
Want die heb ik helaas niet meer na overlijden van mijn laatste vriendin hier aan corona. En dat gebeurde net voordat mijn man was overleden. En een goed jaar geleden ook een lieve buurvrouw waar ik een fijn contact mee had. Tja dan wordt je wereldje wel heel erg klein. Dus ik had dubbel verdriet en dacht toen wat doe ik hier nog? Wat is het doel dat ik alleen nu door moet gaan?
Ik had het mijn man beloofd en dat probeer ik ook elke dag opnieuw. Maar hoelang kan ik dit volhouden? De eenzaamheid groeit en weet me soms geen raad. Ben vast de enige niet.
Vele beloofden mij zoveel na het overlijden van mijn man, maar kwamen het helaas niet na. En ik neem het hen ook niet echt kwalijk, want ze hebben ook een eigen leven, maar het maakte mij wel heel erg verdrietig.
Want men kan toch eens een belletje of sms of appje doen? Beloof het dan niet als je het niet kan nakomen. Dat heb ik al zo vaak meegemaakt in mijn jeugd en nu alweer. Het vertrouwen in de mens is dus ook wel behoorlijk aan het zakken want als je zo vaak bedot of gebruikt wordt dan ga je ook denken dat het gewoon je lot is.
Wel heb ik veel steun aan mijn zwager (en schoonzus )die veel voor mij doet als ik hen eens nodig zal hebben. Zoals eens rijden voor mij om boodschapjes te halen of naar het ziekenhuis. Maar ik wil niet steeds afhankelijk zijn van hen, ik wil wel zelfstandig blijven maar met sommige dingen merkte ik ook wel dat dit niet zo soepel gaat. Zoals het wandelen als ik ergens heen wilt.
En ook hiervoor heb ik hulp gevraagd want ik weet dat er hier zo een dienst is als de Valys taxi en of De molenhopper die je dan tegen kleine vergoeding je ergens kan brengen en weer ophaalt in de stad hier of elders.
En om die drempel over te gaan was ook wat moeilijk voor mij om hulp te vragen. Ik kwam hier wel in aanmerking voor en dat zal ze dan ook gelijk regelen. En zo heb ik nog wat dingetjes wat ik wil gaan leren maar dan wel met goede hulp die wel nakomt wat men beloofd. En zoals ik al eerder schreef stap voor stap.
En deze mooie vlinder heeft mij ook dus ook daarbij geholpen want zo zie ik dit. En ik weet ook wel dat ik het allemaal zelf moet doen. Maar een beetje hulp van buitenaf is ook erg fijn. Dan heb ik het gevoel er niet alleen voor te staan.
De vlinder wijste mij er dus ook op dat belangrijk nieuws onderweg is of komt en dat was dus wat ik schreef.
Ben wel blij dat ik mijn 2 blogs heb en een YouTube kanaal want daar kan ik mijn gedachten soms ook op plaatsen. En er staan hier ook vele herinneringen van mijn man en mij samen.
En er komen er later meer. Want ben het wandellijstje van de wandelingen die we samen nog zouden gaan doen nu alleen aan het afmaken. Maar op sommige plekken kan ik met het openbaar vervoer niet komen en met de taxi die is geregeld kan ik het nu wel gaan afmaken en ze op mijn YT kanaal of eens hier kan plaatsen.
Er zijn dit jaar trouwens ook veel Atalanta's gezien. En wellicht laten zij allen ook wel een boodschap aan ons allemaal achter, dat ook alles aan het veranderen is zoals het klimaat. En dat we zuinig moeten wezen op onze mooie natuur, maar ook op onszelf.
Ze leren ons tevens dat we in het moment moeten leven en niet te lang mogen blijven hangen in minder goede momenten. En dat ga ik nu wel proberen maar moeilijk is het wel. Tevens liet deze mooie vlinder mij ook weten dat de ziel van mijn liefste nog om mij heen is en dat is ook iets waar ik in geloof.
Er zijn vele dieren die je ook een boodschap kunnen geven. Maar jammer genoeg let men te weinig hierop omdat we zo druk zijn met ons eigen leven. Maar als jij net als ik er ook eens echt open voor wilt zal staan, dan zal je merken dat vele dieren net als de andere natuur je ook wat willen vertellen.
En dat zij ook een boodschap voor jou hebben meegenomen. Zoals de mooie Atalanta vlinders die mij bezochten en mij veel vertelden. Sta er dus ook eens voor open want ze kunnen heel veel antwoorden aan je geven.
En met deze woorden sluit ik dit blog af en doe ik hierbij mijn lieve groetjes aan jou. En ook jullie als blogvrienden helpen mij met lieve oppeppende woorden en mooi en lieve reacties. Dat waardeer ik ook zeer en ik bedank jullie hierbij.
Dank je wel voor je bezoek en ook voor de reacties die ik mocht ontvangen op mijn vorige schrijven met de insecten vragen aan jou.
Dit verhaal wat ik eens deelde is ook echt wat voor jou om eens te lezen:
Levensverhaal van de Atalanta vinder
Tekst en fotografie © Tine de Jong, 2022 alle rechten voorbehouden.
Deel met jou nog meer mooie vlinders in een video slide en zij vertellen je vast een ander verhaal. En wellicht ben je hier ook wel eens geweest daarbij.
