Grote aardslak -Tijgerslak - Limax maximus

Heb jij deze slak hierboven ook weleens ontmoet? En dan heb ik het dus over de tijgerslak- Limax maximus. Men noemt ze ook weleens de grote grijze slak of een luipaardslak daar zij er wel wat op lijken. De volwassen naaktslak kan een lengte hebben van ongeveer 10-20 cm lang en is over het algemeen licht grijsachtig of grijsbruin met donkere vlekken en vlekken, hoewel de kleur en het exacte patroon van het lichaam van deze naaktslakensoort ook weleens kan verschillen. Het is niet zo een mooie foto maar deze zat op mijn balkon en dan is het wel een goede klimmer te noemen want ik zit twee hoog. 

Zij  leven voornamelijk in tuinen, plantsoenen, afvalhopen, kelders, tuinhuisjes en schuren. En je kan hen ook ontmoeten in het algemeen op vochtige plekken in de buurt van je woning. Een slak in huis hebben is niet zo een fris gezicht want ze laten vieze slijmsporen achter. Naaktslakken genieten nu eenmaal van een vochtige omgeving. En mocht jij dus ook eens last van deze of andere naaktslakken in  je woning hebben, dan is het dan ook zaak om dan goed te ventileren en zo een droge omgeving te creëren. Als het vochtprobleem geen bouwkundige oorzaak heeft, moet naar andere oplossingen worden gezocht. 

Een te hoge grondwaterstand kan ook slakken problemen veroorzaken. De grond in de kruipruimte kan dan worden afgedekt met schelpen, kleikorrels, schuimbeton of kunststof bolletjes folie. Als dit niet werkt is het zaak om de ingangen van de slakken te blokkeren. Ze kunnen binnendringen via verschillende (kleine) openingen in het huis zoals: kruipruimten, ventilatieopeningen in muren of via andere kieren. Het blokkeren van deze ingangen helpt bij het buitenhouden van naaktslakken.

Deze  soort slakken houden geen winterslaap, maar kruipen pas in de grond als het gaat vriezen. Dus je zal er wellicht ook eens een paar kunnen zien. Tijgerslakken eten nooit groene planten, maar vooral schimmels zoals de zwavelkopjes die weleens in je tuin staan dus deze zijn ook absoluut onschuldig en doen geen kwaad aan je planten wat de meeste mensen wel denken.

En ook deze zijn tweeslachtig en dat betekent dat deze ook zowel de mannelijke als vrouwelijke voortplantingsorganen hebben. Elke slak kan dus eitjes leggen, waardoor de aantallen slakken snel kunnen toenemen. Na het paren legt de naaktslak tientallen kleine transparante eitjes in een holletje in de grond of op andere beschutte plekken. Na een paar weken komen de eitjes uit. De meeste soorten worden niet ouder dan een jaar. Want ze hebben ook hun vijanden net als de andere slakkensoorten.

De paring van de tijgerslak - in juli, augustus en september - is echt spectaculair. Valmont de Bomare, directeur van het natuurhistorisch kabinet van Lodewijk XVI, beschreef de paring van de tijgerslakken al in 1776 in zijn Dictionnaire raisonn universel d'Histoire Naturelle. Zelf had ik het nog nooit gezien. Maar een YT vriend van mij wel en de film zie je onder het schrijven.  kleine intro zijn deze woorden:

Eerst kruipen de slakken op een vaste ondergrond achter elkaar in een cirkel. en dan al draaiend maakten ze een dikke slijmplek. Ze bedrijven samen de liefde als ware koorddansers. Daarna stulpten ze het mantelschild breed uit, zodat het net een kelk was. Als de slijmplaat dan dik genoeg is, latten ze plotseling elkaar los en zakken ze aan deze taaie slijmdraad om elkaar gestrengeld naar beneden. De lijven spiraalden beurtelings om elkaar heen. Meer schrijf ik niet want dat kan je zien in onderstaande video wat ze doen en hoe. Best heel interessant deze manier van liefde bedrijven. En veel slijm komt hier wel aan de pas voor een goed resultaat.

Geniet van het onderstaande filmpje en voor hen die het in een andere taal wilt lezen wat er gezegd wordt dan even drukken op de vertaal vierkantje  en dan op het radarwieltje er naast in de taal die jij hebt. En als je het filmpje in het groot wilt zien is kijken op YT wel een aanrader.

Tekst en Fotografie, Tine de Jong, 2020  Informatie uit mijn vele natuurboeken.

En wil je eens meer lezen over slakken die jij wellicht eens hebt gezien dan staan er hier vele beschreven en deze deel ik vast met je even  https://catherinetine.blogspot.com/2015/03/slakken.html

En als de link het niet zal doen wat wel vaker voorkomt dan kan je het gewoon kopiëren en er op zoeken en natuurlijk zijn de labels onder de video ook een aanrader voor jou. Bedankt voor je bezoek en ook is het altijd leuk als jij een reactie zal achterlaten maar is niet verplicht.

Weetjes over de Posthoorn slak - Planorbarius corneus

Soms als je eens in greppels of in de sloten of in een vijver kijkt kom je ook weleens mooie diertjes tegen. En onlangs was het de posthoornslak -Planorbarius corneus die ik zag. Men noemt deze ook wel de schijfhoren of de schijfhoornslak en zijn ook familie van de Planorbidae. 

Er zijn heel veel soorten die op hen lijken maar toch zit er weer verschil in. In Nederland komen ongeveer 42 soorten zoetwaterslakken voor. Bekende zoetwaterslakken zijn de gewone poelslak en de posthoornslak. En over de posthoornslak ga ik -Tine- nu eens schrijven. En wellicht leer jij weer wat van de onderstaande informatie.

Het huisje kan wel tot 3,5 cm groot worden. Zijn naam is afkomstig van de vorm van zijn huisje dat lijkt op een posthoorn. De kleur van de schelp is roodbruin maar door algen en andere aantasting lijkt deze vaak meer groenig. De meeste soorten in Nederland hebben een geel tot grijsbruin huisje, dat meestal bedekt is door een zwarte of groene laag. Waarschijnlijk biedt deze onopvallende kleur bescherming tegen vijanden want die hebben zij net als andere dieren ook en voor de posthoornslak zijn dit o.a Bloedzuigers en karpers.

Er zijn grote en kleinere soorten en die ik zag zat tussen de kleine en grote in en was ongeveer 2 cm. Het lichaam van de posthoornslak is donkergrijs voorzien van een platte, aan het uiteinde spits uitlopende voet. De posthoornslak heeft ook longen, maar kan ook zuurstof uit het water opnemen. Daarom noemen ze deze ook wel een longslak. Hierdoor kan de posthoornslak leven in minder zuurstofrijk en in dieper water dan een poelslak. Ondanks dat het een waterdier is gaat de posthoornslak zo af en toe naar de oppervlakte om zijn longen weer te vullen.

Deze posthoornslak leeft meestal in stilstaand water met een wat modderige bodem waar het zich voedt met waterplanten en hun overblijfselen. Vele algen en rottend organisch materiaal dat op de bodem te vinden is dat eten zij op. Zoetwaterslakken hebben ook kalk nodig om een huisje te bouwen en houden daarom van 'hard' water. Kalk wordt opgelost door zuur. Zure regen kan er daardoor voor zorgen dat omgevingen soms niet meer geschikt zijn voor menige waterslakken.

Als een van de weinige buikpotigen heeft de slak een rode hemolymfe - roodbloed, waardoor deze slak in staat is meer zuurstof uit het water op te nemen. Dus deze slakken soort bevat hemoglobine en geen blauwe hemocyanine wat meestal gebruikelijk is voor weekdieren. De ogen zijn gebaseerd op lange, draadvormige antennes. Ze hebben daarbij als buikpotige ook een gespierde onderzijde van het langwerpige lichaam, die voor de voortbeweging zorgt. Het is best wonderbaarlijk te noemen hoe een slak zich met zo een huis zich kan voortbewegen.

Deze slak is zoals bijna alle slakken ook tweeslachtig maar kan zichzelf niet bevruchten. Nadat er gepaard is kunnen meerdere keren eitjes worden afgezet. Deze zitten in een gelei-achtig, plat en doorzichtig eipakket, dat pannenkoek-achtig van vorm is. De eitjes worden tegen waterplanten of onder drijvende bladeren afgezet.

Hier heb ik mooi filmpje voor jou gevonden van een paring en dat is ook wel leuk om te zien maar lees wel verder voor meer informatie


In de natuur vindt paring seizoensgebonden plaats, in de lente en de herfst, bij watertemperaturen boven 15 ° C. De eieren met een diameter van 1,2-1,7 mm worden gelegd in meestal langwerpige capsules van 8-15 mm breed, die elk 12-40 eieren bevatten. Deze capsules zijn stevig bevestigd aan waterplanten. Na ongeveer 14-16 dagen komen ze uit en komen kleine slakken vrij met een transparante schaal. Elke stam bevat 12-40 eieren, bevestigd aan waterplanten, embryo's zijn roodachtig met doorzichtige schelpen, jongen komen na 14-16 dagen uit, levensduur tot 3 jaar.


Deze zoetwaterslakken worden helaas ook wel eens gevangen want ze zijn ook zeer geliefd in een aquarium. Het is een makkelijke slakkensoort die zich goed voortplant. En ze helpen ook heel goed tegen korte fluweelalgen en puntalgen, maar ze eten ook planten dus moet men wel weten wat men erin doet. Jonge posthoornslakken eten over het algemeen slechts algen maar de volwassene niet. Slakken zijn echter ook wel zeer grondige schoonmakers van glas en stenen en kunnen in hoeken en gaten komen die andere vissen overslaat. Maar ik zie ze veel liever in hun eigen habitat want daar hebben ze veel meer vrijheid.

Helaas was het water te troebel in de greppel om zelf te filmen maar onderstaande video is dan wel uit een aquarium maar dan zie je deze wel beter.En als je de film goed bekijkt zie je ook hoe deze lucht tot zich neemt.

Fotografie en tekst geschreven door © Tine de Jong- 2020

Informatie uit diverse natuurboeken van mij en samengevoegd tot bovenstaande schrijven

Bedankt voor het lezen en je bezoek maar ook dat je de andere informatieve blogs leest met andere mooie feitjes en weetjes uit de natuur. En meer over slakken vind je ook op de natuurwebsite en je komt ze vast tegen als je eens op de labels of tags klikt of drukt onder de video.

In onderstaande video zie je een posthoornslak- Planorbarius Corneus in HD

Bekijk de video via YouTube en zet deze dan het grote beeld aan. En echt de moeite waard om het te zien.

Bodemdieren van het wad

Wist jij ook dat alle wadden bodems vol met dierenleven zitten? Je hebt vast wel eens een wandeling met of zonder gids over het wad gelopen bij het lage getij. Er zitten ook veel dieren eronder die je wellicht niet zo vaak ziet als je erover wandelt. En wist jij dat deze dieren die op of in de wadden bodem leven ook best echte bikkels genoemd mogen worden? Want zij moeten wel bestand zijn tegen zowel de hitte als de kou maar ook tegen zout en zoet kunnen. 

En zich tevens beschermen tegen het droogvallen en dan trachten te overleven in de zuurstofloze wad modder. Maar de volhouders kunnen profiteren van de grote hoeveelheid voedsel die de vloed tweemaal per dag voor hen aanvoert. Maar zij proberen ook niet het aas van menige vogel te worden want deze zijn altijd op jacht naar hen allen. De wadden pier is zo een gewild hapje voor menig dier, maar ook de mens wil deze graag hebben voor het vissen. Dus die wel overleven kunnen inderdaad wel bikkels genoemd worden toch?

Als je door de knieën gaat dan zie je ook veel meer op het wad. Aan de oppervlakte ziet men op het eerste gezicht eigenlijk alleen de de tandpastahoopjes van de wadpieren. Want de wadpieren eten het zand op terwijl ze aan het graven zijn. 

De worm leeft in een U-vormige buis onder de grond. Aan de ene kant gaat het zand naar binnen waarna alle voedingsstoffen worden verteerd. Het zand heeft de worm niet langer nodig en het wordt dan ‘uitgepoept’ aan de andere kant. Om te kunnen overleven moet de wadpieren wel heel veel zand eten.

Wadpieren zijn ook gewild voedsel voor allerlei vogels. Het dier komt alleen uit de bodem tevoorschijn om zand uit te persen. En de wadvogels letten dan ook goed op en zodra ze een stukje wad pier ontdekken proberen ze het uit de grond te trekken. Meestal krijgen ze maar een heel klein stukje achterlijf te pakken hoor en niet de hele pier, zo stevig zit hij in het zand verstopt. 

Het beestje leeft in diepe gangen onder het oppervlakte. En dat moet ook wel want elk ander dier is een vijand onder andere vogels, krabben, vissen en de roofzagers. De zeepier leeft van algen, afval en kleine wormpjes wat het tegenkomt. Zie de tekening rechtsonder maar eens hoe diep deze zit:

En met het hoge water zijn deze pieren ook niet veilig hoor, want dan liggen de vissen op de loer. Die houden ook wel van een smakelijk hapje. De ingegraven zeepieren worden belaagd door platvissen, steltlopers, krabben en wormen en meestal op het moment dat ze hun staartstuk buiten de woonbuis steken om hun faeces kwijt te raken. De vissen eten in de meeste gevallen alleen het staartstuk. Dit deel kan echter snel regenereren. 

Gemiddeld verliezen de zeepieren op deze manier wel 2 tot 4 keer per maand hun achterste. Dit staartstukje vormt daarmee een belangrijke voedselbron vooral voor de bot en de schol. Sportvissers op zee gebruiken ook meestal de wad-pieren (of zeepieren, zoals ze in de handel genoemd worden). 

Het is een veel gebruikt (lok)aas voor het vangen van menige platvissen. Zeepieren worden met een(aardappel)riek uitgestoken in een lange gleuf

Gemiddeld zetten de de pieren(zie foto rechts)van de Waddenzee elk jaar een laag van zo'n 20 cm dikte over de gehele Waddenzee om. Zeepieren worden 15 tot 20 cm lang en leven zo een 6 tot 8 jaar. 

Ze eten zand waaruit algen en detritus worden gefilterd waarna het overtollige zand terug wordt uitgescheiden onder de vorm van typische hoopjes. Dit herken je aan de u-vormige sporen op het zand. Ze komen ook soms voor op het laagstrand in concentraties van 50 of meer individuen per vierkante meter voor en vormen een essentiële schakel in de voedselketen. 

Hier een mooie foto van deze hoopjes voor jou dan weet je alvast hoe ze er uit zien als jij eens een strand of wad bezoekt. Je hebt vast eens als kind op het strand van die druiptorens gemaakt vroeger van zand en water en daar lijkt het wel een beetje op.

Wad bodem dieren hebben in de getijdengebieden met extreme omstandigheden te maken. Allereerst vallen de wadplaten twee keer per etmaal droog. Er zijn sterke wisselingen in temperatuur en zoutgehalte. Sommige wad-bewoners vermijden de ellende door tijdelijk naar elders te vertrekken. Zo trekken garnalen en krabben bij de eb naar de geulen en met vloed gaan zij weer terug naar de wadplaten. In het najaar trekken ze naar open zee. Bodemdieren beschermen zich tegen de kou door zich diep in te graven.

Maar ook kruipen in de wad bodem dieren rond die ook andere bodemdieren zowel dood als levend eten. De Zeeduizendpoot is ook zo een rover die in de bodem leeft. De veelkleurige zeeduizendpoot(Hediste diversicolor, syn. Nereis diversicolor)is een borstelworm uit de familie Nereididae. Deze familie bestaat uit soorten die aanzienlijk van elkaar verschillen in formaat en gedrag. Sommige zijn extreem goede zwemmers, en fanatieke jagers op andere wormen, zoals de tot wel 40 centimeter grote zager(Nereis virens). Andere soorten houden zich meer op in de bodem. Zeeduizendpoten zijn ook kannibalistisch en gaan dus ook soortgenoten te lijf.

De veelkleurige zeeduizendpoot kan ook de zuurstofloze wad bodems domineren. Het diertje pakt wat hij pakken kan door te jagen en het te filteren. De veelkleurige zeeduizendpoot is echt een alleseter. Hij eet dus zowel dierlijk als plantaardig voedsel. Hij gebruikt ook meerdere voedingswijzen want ten eerste vergaard het dier de voedseldeeltjes die op de bodem liggen. Ook eet deze algen en andere soorten microscopische organismen die daar leven. Maar zij verorberen ook grotere dieren hoor zoals vele slakjes en andere pieren.

Wie eens gaat graven in de wadbodem en dan ook de uitgegraven grond nog eens uit zeven zal ontdekt wellicht ook wat andere bodemdieren zien zoals kleine garnalen, vlokreeftjes, allerlei wormen of misschien af en toe eens een zeester of verschillende soorten schelpdieren vinden. 

Want een vierkante meter wadden bodem kan tientallen kokkels en wadpieren, honderden zeeduizendpoten, duizenden vlokreeftjes maar ook tienduizenden wad slakjes bevatten. Niet overal is de dichtheid even groot, maar over het geheel genomen is het wad wel zeer rijk aan bodemdieren. Het wad of strand kan jou ook echt mooie gezichten geven. En wellicht ga je ook eens door de knieën om te zien wat jij allemaal kan ontmoeten. Zeker als het heel goed heeft geregend kan je er veel ontdekken hoor. 

Bedankt voor je bezoek en het lezen van dit blog namens mij Tine. En Hoop je nog eens terug te zien want er is voldoende te lezen en te ontdekken hier voor jou op deze website. En ben je op vakantie of je gaat nog dan wens ik jou een fijne vakantie

Wees ook welkom op mijn persoonlijke en andere website/blog want ook daar vind jij mooie natuur weetjes en veel meer. Gedichten en verhalen uit het Leven: https://tinedejong.blogspot.com

Tekst en fotografie © 2016 Tine de Jong

Informatie is van internet en uit mijn diverse natuurboeken.

Voor jou dit mooie filmpje met dank aan de Vroege Vogels:
Scheermes graaft zich snel in. Echt een heel mooi filmpje. 

Druk gewoon op de film want deze werkt wel al zie je geen voorkant  foto wellicht.

Slakken zijn nuttige dieren

Gedicht -Slakken zijn nuttige dieren

En ja ze zijn echt nuttig want al dat rottend afval  

of kleine dode dieren en blad is wat zij allen eten 

En dat is wat vele mensen vergeten.

Voor vele vogels, egels en ook voor de padden

zijn ze allen ook een voedingsbron en zij 

pakken ze ook dan heel graag bij hun kladden.

Dus lieve lezers zie de slak eens anders 

dat is slechts wat ik je vraag want ik weet ook

vele mensen liever hebben dat ze allen 

naar een ander land gaan verhuizen.  

Gedicht , foto en live video © Tine de Jong, 13-09- 2013

dit schrijven van mij- Tine zal je vast ook wel interesseren: Slakken weetjes

Voor jou erbij dit korte filmpje waar ik een een kleine huisjesslak op de hand heeft. Zie hoe mooi de zoek tentakels zich een weg banen op mijn hand en hoe mooi deze dan het huis meedraait.

Later erbij gezet want eigen waarnemingen en video's gaan altijd voor. 

De kleine huisjesslak had ik ontmoet in het Alblasserbos met op achtergrond vogelgeluiden. 

Als je zoekt op slakken dan kan je er meer tegen komen want heb er al veel over geschreven met interessante weetjes daarbij. Want er zijn vele soorten daarbij die ook heel mooi zijn.