Alzheimer

Wegglijdend in hun slaap 

ver van de werkelijkheid 

gaan zij langzaam het 

vergetel-pad betreden 

Even terug en dan 

weer in de verleden tijd 

en steeds verder wordt 

men afgegleden

Zij ontkennen hun 

herinneringen en 

sommige raken ook 

hun geheugen kwijt

Men wordt dus soms 

geheel roerloos en

 bevindt zich in het land 

van vreemdelingen 

omdat men nu aan de eerste 

tekenen van Alzheimer lijdt.

Geruisloos gaat dit 

leven voort en je gaat dan 

ook op de kleine gebaren letten 

Gedachtengang wordt 

steeds stroever en je 

helpt een klein beetje 

zoals het koffiezetten.

Men vergeet bijvoorbeeld 

het water op te gieten 

als men het op de 

oude manier is gewend 

Men laat het de persoon 

toch nog zelf even proberen 

om dan ook te bezien 

wat men zelf nog wel kent.

Maar als de stemming verandert 

bij het dagelijkse functioneren 

en er ongeïnteresseerdheid bij komt 

zoals een vorm van apathie 

Dan moet men toch wel verder 

even gaan kijken of dit toch niet

is zo als een ernstige 

vorm van dementie 

Want op een dag kan het zijn 

dat het helemaal niet meer gaat 

Men kent jou dan niet meer en 

kijkt je opeens vreemd aan 

Men is dan daarbij ook angstig 

als je plots voor hen staat 

en is dan ook erg bang dat hen 

wat wordt aan gedaan.

Jouw moeder of vader is niet 

meer wie zij vroeger waren 

doch wel een deel van jou en 

dat zullen zij ook blijven 

Mocht je het zelf dus 

ook eens zo gaan ervaren 

blijf dan ook van hen houden 

ook al zouden zij voor  altijd 

op de vergetel-boot van

de levensrivier drijven.

Gedicht © 2014 Tine de Jong  Alle rechten voorbehouden