Bloedweizwam - Lycogala epidendrum

Onlangs heb ik tijdens een wandeling De bloedweizwam en soms ook blotebilletjeszwam genoemd, of zoals men ook wel zegt ; de Gewone boomwrat (Lycogala epidendrum) ontmoet op het landgoed "De Heerlijkheid Hemmen". dit landgoed ligt in de Overbetuwe in Gelderland. 

Best wel vroeg vond ik zelf, maar was er erg blij mee, want had deze nooit ontmoet bij de beginfase. Het had ook veel geregend en zij gedijen ook heel goed bij vochtig weer. En dan heb je zeker kans hen te ontmoeten in de beginfase van verspreiding.

Tijdens het plasmodiale stadium kunnen of zijn de individuen dan wat zalmachtig of kunnen roodachtig van kleur wezen. En ik was dan ook erg blij deze eens te mogen ontmoeten in de beginfase. Ik had ook nog enige andere foto's genomen maar die waren helaas niet zo mooi maar ik was al blij dat ik er twee had die wel mooi waren. De regen belemmerde mij ook wel een beetje want dan gaat het fotograferen mij helemaal niet goed af met mijn kleine camera.

Nu wat informatie voor jou over De bloedweizwam of ook wel genoemd de gewone boom wrat (Lycogala epidendrum)mocht je dit nog niet weten:

De bloedweizwam of Gewone boomwrat is dus een slijmzwam. Slijmzwammen gedijen uitstekend bij warm en vochtig weer. En voornamelijk op naaldhout kan je deze dus tegenkomen. Het zijn verschillende myxomyceten van de familie Trichiaceae. Ze kunnen zich voortbewegen en je kan hen dan later in een andere vorm ook elders tegenkomen. 

Het is een veelvoorkomend soort maar meestal kom je hen vast tegen als ze al wat volgroeid zijn. Als de sporen rijp zijn, barst het omhullende vlies en kunnen de sporen door de wind of door regenwater worden verspreid.

Het is eigenlijk helemaal geen zwam te noemen, want zij het die paddenstoelen als vruchtlichamen voortbrengen. Het is dus een Slijmzwam, geen plant en geen dier,maar zij hebben een aparte levensvorm, waarvan er bijna vijfhonderd soorten bestaan. 

En zij verschijnen niet alleen in de herfst want als het goed heeft geregend kan jij hen ook tegen komen. Heb jij wel eens andere ontmoet, dan waar ik over heb geschreven zoals de heksenboter en deze??

Slijmzwammen zijn dus geen schimmels maar amoebe-achtige organismen die zich kunnen verplaatsen. Zo bijzonder is de natuur nu. Ik heb hier op mijn natuurwebsite weleens wat gedeeld over de heksenboter- klik- Heksenboter geschreven en dat is ook weer zo een slijmzwam soort. 

Zij Komen voor op takjes van rottend hout en stronken, en aangezien ik altijd nieuwsgierig bent wat er op dood hout leeft erop of eronder kwam ik dus ook deze tegen. Wellicht eens een tip voor jou om wat schorsen om te draaien zodat je ziet wat erop of eronder leeft.

En zoals je op de foto hieronder ziet iets rechts boven en in de midden zie jij duidelijk wel het begin van de groei maar ook een geheel volwassen uitstraling aan de rechterzijde boven. En dan is de kleur alweer wat grijzig te noemen en voor leken is het dan moeilijk te zien om wel soort het zal gaan. Niet dat ik er een ster in bent hoor, maar je leert met de jaren en met de ervaringen die je opdoet in de natuur.

Zoals je ziet op de foto boven verschijnen zij als kleine kussenachtige klodders met een diameter van ongeveer 3-15 millimeter (0,12-0,59 in). De kleur is vrij variabel, variërend van roze tot grijsachtig bruin of groenachtig zwart, waarbij volwassen personen neigen naar het donkere einde. Ze kunnen rond of enigszins gecomprimeerd zijn met een wrattige of ruwe textuur. Op mijn foto is dit volgens mij best wel goed te zien.

De slijmzwam schuwt van nature het licht en regelt de beweging door deze ook buiten het licht te houden en zo naar donkere plekken te verplaatsen. En ik had de boomstronk wat omgedraaid en deze lag dus wel in het donker. Dat verklaart dus ook de kleine naar de grote die wel in het licht was. De kleine waren door vermeerdering zich al aan het verspreiden.

Hoewel ze soms onvolgroeid zijn, zijn ze toch wat gevuld met een roze, pasta-achtige vloeistof. Met volwassenheid wordt de vloeistof een poedervormige massa van minuscule grijze sporen. 

De sporen zijn 6 tot 7,5 mm groot en hebben een ronde vorm met een netstructuur en oker naar wat lavendelkleurige gezicht. Wie erop zal drukken zal ook bemerken dat er een vloeistof uitkomt en deze kan en zal zich dan weer vermeerderen op een korte termijn. Het zijn vruchtlichaam ongesteeld, in kleine groepen, soms onderling contact makend die dan zich door wind of door druk zich zal vermeerderen.

De pseudocapillitia dus de steriele elementen in de sporenmassa, zijn lange, afgeplatte, vertakte buizen met dwarse rimpels en enkele vouwen. In de vegetatieve fase is de kleur van de bloedweizwam rozerood, in de reproductieve fase wordt het organisme grijzig of bruin. 

Ben jij deze ook weleens tegen gekomen en waar? Wellicht vinden de lezers dit ook wel leuk.

Tekst en fotografie  © Tine de Jong 20-06-2019

Leuk dat je even op visite kwam om te lezen. 

Maar ook erg bedankt voor wie heeft gereageerd op de vorige natuurweetjes wat altijd gewaardeerd wordt. Ik wens je mooie dagen voor elke dag en dat jij er dan ook veel plezier aan beleven mag. Natuur groetjes erbij van mij.

Als je geen website U.R.l heeft, kan je ook gewoon reageren. Vul dan alleen je naam in en laat de andere regel open. Heb je een Yt kanaal dan kan je ook deze invullen op regel  .

Wil je anoniem reageren zet dan wel je naam in de tekst want anonieme reacties worden niet geplaatst. 

Een filmpje van deze zwam heb ik niet want dat waren te weinig foto's voor, maar deze vind je vast ook wel mooi van mij. Het zijn paddenstoelen en zwammen die ik vorig jaar had ontmoet:  Mushrooms and fungi in the forest 
Wellicht zie jij ook enige die jij ook eens had ontmoet.

Bedankt dat je de tijd neemt om mijn videoslide  te zien.

De paddenstoelen en/of zwammen soorten variëren van Amanita's, Boletus's, chicken of the woods - Laetiporus Sulphureus, Mycena's, Russula's, Panaeolus, Kleverig koraalzwam-calocera visosa, Vliegenzwam en Oesterzwammen en andere die voor mij onbekend zijn. 

Veel kijkplezier. Kijktijd : 8:44

Lelietje-van-dalen (Convallaria majalis) met tips

Nog even en de mooie maanden komen er weer aan en dat is Mei en juni. Deze zijn mij ook de mooie bloemenmaanden en ik deel met jou enkele weetjes over de lelietje-van-dalen ook wel het meiklokje genoemd. Want deze bloemen verdienen ook zeker een plaatsje op dit natuurblog: De mens en de Natuur. 

Hun officiële Latijnse naam is ook erg mooi en dat is: Convallaria majalis. Daarin zitten hun favoriete plek én hun bloeiperiode in verborgen want convallis betekent ‘in diepe dalen’ en majalis ‘in mei’.

De maand mei wordt ook wel de bloeimaand genoemd, en dat is niet zo verwonderlijk. Want vanaf nu (als het weer goed zal wezen) barst het goed los in de natuur en volgt er een explosie van groen, bloesem en bloemen. Zo ook het mooie meiklokje zoals ik het bloempje het liefste noemt met haar heerlijke geur, maar opgelet want alle delen zijn giftig. Dus wees waakzaak met kleine kinderen en huisdieren.

Als de zon veel tevoorschijn komt zal het lelietje van dalen je verblijden en in de maand mei en steekt ze meestal haar kopje boven de grond uit en bloeit dan vanaf mei tot en met eind juni. Aan de licht gebogen stelen hangen soms wel twaalf klokvormige bloemklokjes. 

Ieder klokje heeft zes blaadjes die aan elkaar vastgegroeid zijn. Voor het bloeien lijkt daslook sprekend op het lelietje-van-dalen, en ze komen ook nog eens op dezelfde plaats voor (op de bodem van het bos) op hetzelfde moment van het jaar. Maar als je de klokjes ziet dan weet je dat je de echte heeft gevonden. Maar ondanks dat de geur je aantrekken zal, raad ik toch aan deze niet te plukken. Wil je dit wel was dan wel goed je handen.

Het welbekende en aangename geurende lelietje-van-dalen- meiklokje- wordt wel bij een goede verzorging soms zo een 20 cm hoog en dat is best knap voor zo een inheems bosplantje. Meiklokjes staan dan ook graag op een schaduwrijke standplaats. 

De planten doen het goed op een voedzame licht zure grond onder enige struikgewas. De ondergrondse wortelstokken groeien heel snel aan waardoor je al snel een mooi meiklokjestapijt kan ontvangen. Lelietje-van-dalen kan tientallen jaren in koele klimaten leven, maar kan het niet lang overleven bij warm weer.

Na de bloei als de bloempjes weer weggaan, volgen dan groene bessen en later rijpen deze weer tot rood of oranje. Ook deze zijn giftig net als de bloempjes want het bevat glycoside bestanddelen en dit zijn een groep van chemische stoffen die van nature vrijwel alleen in planten voorkomen die giftig zijn. Dus deze mooie bloempjes moet je laten waar ze staan, dat zal ik zeker wel doen.

Tuintips voor jou:

Wil je de lelietje-van-dalen (Convallaria majalis) zelf eens in je tuin, dan schrijf ik er wel even dat de lelietjes van dalen ook wel opdringerig is, omdat het een wortel heeft die zich ongebreideld kan verspreiden waar het groeit. En dus ook op plaatsen waar jij deze dan wellicht niet wilt hebben. Zo merk je ook wel dat het lelietje van dalen op de voorgrond wilt staan. Zij heeft wel een paar jaar nodig om zich te vestigen las ik in mijn natuurboek en bloeit misschien niet gelijk het eerste jaar. Maar dat hangt ook van je grond en juiste voedingstoffen af.

Wil jij ze zelf, graaf een gat voor elke pit (wortelstok) dat diep genoeg is zodat de punt van de pip zich een centimeter onder het oppervlak van de aarde bevindt. De pitten moeten 3 tot 4 inch uit elkaar worden geplant. Geef het nieuw aangeplante gebied regelmatig water gedurende de eerste paar weken. Geef ook de lelie bij de groei dan water als de bovenste 1 tot 2 inch aarde droog wordt. Zorg dat het gebladerte van de planten niet nat wordt als dat mogelijk is. Deze kunnen verbranden in de zon. Geef hen dus tijdens de ochtenduren wat water, maar laat de grond niet te verzadigd raken.

Bemest het lelietje-van-dalen met uitgebalanceerde 10-10-10, langzaam afgevende, korrelige meststof elke drie maanden tijdens het actieve groeiseizoen. Verdeel elke lelietje-van-dalenplant om de 2 tot 4 jaar, of wanneer de plant vol raakt of uitgroeit. Maak bij het verplanten divisies die elk een gezonde wortelstok en stengels bevatten. Verplant de divisies op de vorige groeisnelheid van de plant en spreid individuele indelingen op 24 inch uit elkaar.

Deze laatste reden voor het verspreiden van overblijvende planten is de meest voorkomende en het beste. We kennen vast allemaal het scenario: een vaste plant die we hebben geplant gedijt in het begin en zelfs verspreidt zich, om in de loop der jaren uit te groeien. Dit gebeurt als gevolg van overbevolking. In de loop van de tijd strijden er namelijk te veel wortels om grondstoffen in hetzelfde kleine gebied. En daarom is verdelen soms heel goed. De gemakkelijkste manier om lelietjes van de vallei te verspreiden, is dus door te delen. Je kunt de wortelstokken in de lente ook al verdelen voordat ze bloeien of in de herfst als ze gaan slapen. Wrik dan de wortelstokken voorzichtig los. 

Verplant dan de divisies weer vier centimeter van elkaar. De planten zullen zich snel verspreiden om het lege gebied te vullen. Tot slot kunnen pitten die je had geplant ook sterven maar dat komt doordat de grond geen goede drainage had, en dan rotten ze. Als u besluit om in dat gebied opnieuw te planten, moet je dan wat bouwers zand of veenmos aan de bodem toevoegen om de afvoer te verbeteren. Ik hoop dat je wat aan deze tips zult hebben.

Andere ook wel interessante weetjes:

Volgens een oude traditie brengen deze witte bloempjes tot het volgende voorjaar ook geluk en gezondheid. Nu vraag jij je vast af waar dit vandaan komt. Ik heb ergens gelezen dat ze worden toegeschreven aan de Franse koning Charles IX. Want die kreeg op 1 mei 1561 een bosje meiklokjes om hen geluk en voorspoed voor het komende jaar te wensen. Hij was zo gecharmeerd door die geste, dat hij er een gewoonte van maakte om alle dames van het hof op 1 mei een boeketje meiklokjes te geven.

Deze traditie van het geven van lelietje van dalen is ook een oud Germaans gebruik: een eerbetoon aan Ostara, de godin van de komst van de lente en het groeiende licht. Om deze belangrijke godin te eren, gooiden toen de Germaanse volken lelietje-van-dalen in de feestvreugde als teken van respect en om te laten zien dat zij in haar goddelijkheid geloofden.

Bij de Kelten was 1 mei het begin van het eerste Keltische halfjaar en in de middeleeuwen was dit de maand waarin jij je moest verloven, maar in grote delen van Europa (behalve Nederland en Zwitserland) is dit tegenwoordig de dag van de arbeid (in Frankrijk ‘Fête du travail’). Herdacht wordt dat op 1 mei 1886 de Amerikaanse vakbonden meer dan 400.000 arbeiders opriepen te demonstreren voor de achturige werkdag (8 heures de travail, 8 heures de sommeil, 8 heures de loisirs). Sindsdien wordt de eerste mei traditioneel opgedragen aan de sociale verworvenheden van deze demonstratie.

Het werd ook eens de nationale bloem van Finland in 1967 en was het bloemenembleem van Joegoslavië. En de Beroemde Britse rockband Queen heeft een nummer gewijd aan hen en is geschreven door Freddie mercury en als ik het goed staat deze op het album - Sheer Heart Attack 1974. Zoek maar eens op YouTube als je dit nummer ook eens wilt horen.

Een andere traditie is die van de 'Bal des muguets': jongeren organiseerden bals, waar de ouders niet mochten komen. De meisjes waren in het wit gekleed, de jongemannen droegen een meiklokje op hun kostuum. Daarom wordt het meiklokje ook wel met 'rencontres amoureuses' geassocieerd.
En ben jij in de maand mei bent geboren? Dan is lelietje van dalen ook jouw geboortebloem.

Tip voor jou erbij:

Geef op 1 mei eens een bosje meiklokjes- lelietjes van dalen eens cadeau aan wie u graag ziet of waar je van houdt. Ook al is deze traditie waarschijnlijk niet in Nederland bekend maar wel in andere landen. Het zou mooi zijn deze traditie ook hier in Nederland eens voort te gaan zetten. Elk mens houdt toch van bloemen en dit lelietje verleidt elk mens wel met haar indringende geur. Ik hebben de zeepjes tussen de lakens liggen in linnenkast en het geeft altijd een frisse geur overal. Ook de staande geuren zijn bij mijn man en mij wel favoriet. Heb jij deze ook weleens??

Maar ook voor Moederdag is deze heel geschikt want meiklokjes en Moederdag zijn ook wel verbonden met elkaar. Wist je trouwens dat deze er ook in Rose zijn?? Ze bestaan echt en deze draagt de naam: Convallaria majalis ‘Rosea’ Welke vind jij het mooiste??? En heb jij ze weleens ontvangen?

Bedankt voor het lezen van mijn woorden en ook je bezoek aan deze natuur website waar je veel tips en natuurweetjes kan lezen maar ook zien. Wellicht veel om te lezen voor jou ditmaal maar je kan er wel veel van leren.
🥀 Natuurgroetjes van mij Tine.🥀 © 2019 Tekst geschreven door Tine de Jong

Mooie video voor jou: Le Temps du Muguet -- Tol & Tol - Lily of the Valley

Oogstmijt- Trombiculidae autumnalis

Nu het mooie weer weer aanvangt en er al is, en jij nu ook vast veel in de buitenlucht zal wezen, wil ik het eens over een ander gemeen diertje schrijven die wellicht nog niet zo bekend bij jou zal zijn. De teken kennen wij allemaal wel, maar daar ga ik niet over schrijven maar ken jij deze ook? Want van dit insect krijg je echt de kriebels. En dat is de Oogstmijt- Trombiculidae autumnalis.

En dan heb ik het over de fluweelmijten en de oogstmijten. De naam danken ze wellicht er aan dat zij ook veel voor kunnen komen in stro, hooi en ander gedroogde grassen maar ook in je tuin of gazon kunnen zij zitten. 

De oogstmijt zoals ik deze nu zal beschrijven met de Latijnse naam Trombiculidae autumnalis, wordt ook wel de rode fluweelmijt genoemd. (synoniemen trombidiosis of trombiculosis,)

Deze heeft een andere benaming in het latijns -Entrombidium rostratus dus zal het wel een ander soort mijt wezen die erop lijkt. Of dit de juiste benaming is weet ik niet want de meningen zijn hierover erg verdeeld wat ik zoal las over deze mijten. Er zijn vele soorten mijten die ook nog eens een beetje op deze lijken, dus een vergissing is dan ook zo gemaakt.

Hij wordt ook wel vleesetende fluweelmijt genoemd. Deze mijten leven van nóg kleinere insecten, zoals springstaartjes, spint, bladluizen en andere mijten, die na het vangen vakkundig worden leeggezogen. Maar het zijn beiden insecten die je het liefst niet ziet en echt beter kan vermijden.

De oogstmijten waar ik nu over schrijft zijn kleine spinachtigen insecten zie foto boven (met een vergrootglas op de foto gezet) Zij komen ook veel voor in graan, erwten en (tuin)bonen. Maar ook op andere struikgewassen en ook op bomen of oude boomstronken, zoals ik daar er ook een paar had ontmoet. Viel niet zo mee om een foto van de spin te nemen maar ik denk dat het aardig is gelukt.

Want ik wilde echt niet dat insect op mijn lichaam zal komen. Ik heb altijd een vergrootglas mee in mijn rugzak en speur dan ook graag in bomen of onder boomstronken, bladeren naar insecten die daar in leven. Maar ik heb niet meer foto's geprobeerd te nemen want mijn gevoel zei dat het hier niet pluis was. Dus de foto boven is de enige die je hier zal zien.

Ik wist in het begin niet wat ik had ontmoet maar door te zoeken in mijn boeken en op internet ontving ik veel informatie. En ook al heb jij het vast eens ergens gelezen toch wil even schrijven over dit jeuk gevende diertje. En je kent het gezegde vast wel: Jeuk is erger dan pijn, dus wellicht ben je dan vast gewaarschuwd mocht je eens erge jeuk ontvangen na enkele dagen van een wandeling en ontvang je wat bultjes dan weet je wat er aan de hand zal kunnen zijn. Een ziekte overbrengen zoals de vele teken wel doen, geven deze je niet maar ze kunnen je wel erge jeuk geven. En dat is ook echt helemaal niet fijn.

Trombiculiasis (synoniemen is ook trombidiosis of trombiculosis) is een hevig jeukende huidaandoening die veroorzaakt worden door beten van deze oogstmijten. Deze kleine, rode, zesvoetige larven van de krijgers mijten behoren toe aan het geslacht Trombicula. Ik las ergens dat ze al werden gevonden in hoge grasrijke gebieden over de hele wereld, en hun beten kunnen je best veel plagen en ook het humeur wat op een laag pitje gaan zetten in de lente, zomer en zelfs in het herfst seizoen en zeker wanneer je buiten zal zijn in je achtertuin of in landelijke gebieden waar jij je zal vertoeven.

 Ik hou veel van de natuur maar dit insect-spinnetje en zijn larven en die andere -de teken- mogen van mij dan wel gaan verdwijnen, want die veroorzaken mij teveel leed maar helaas komen ze steeds meer voor in ons land en de buurtlanden.

In de natuur kan je beter al helemaal niet op de grond gaan zitten of gaan liggen. Want je weet maar nooit wat op je huid zal kruipen. Blijven wandelen is het beste of neem dan een klein stoeltje mee waar je op kan zitten als je even wilt gaan rusten. 

Zet ook nooit je rugzak op de grond maar houd deze bij je boven de grond, want ook hier kunnen ze in kruipen en dan neem je hen zo mee en laat hen weer verspreiden. Niet doen dus. Je bent bij deze door mij gewaarschuwd. 

Wie wel door het struikgewas moet of wilt voor bijvoorbeeld een mooie foto (waar deze spinnetjes, mijten- larven) voorkomen moet zich er dus wel op gaan kleden. Dat moet je zo wie zo al doen want teken kunnen ook aanwezig wezen. Beten van deze mijten lijken sterk op vlooienbeten en kunnen erge jeuk veroorzaken. 

Als u eens gaat wandelen dan is goede kleding dus echt wel zoals een lange broek en de overhemden met lange mouwen. En de sokken over de broekspijpen. Dat helpt nog het beste om allerlei insecten en die je kunnen bijten af te weren. Zeker geen korte broek want dan kan je de pineut eens wezen.

Ik zie nog regelmatig mensen in korte rok of broek wandelen in de natuur. Maar ik raad je het toch echt af hoor als natuurvriendin en fervente wandelaarster in de natuur.  Want dan vraag je er toch echt zelf om dat je gebeten wordt of eens een teek op zal lopen. En als je terugkomt van buiten, neem dan ook altijd gelijk een lange zeepachtige douche en was uw kleding. Want ze kunnen er ook inzitten. 

Dat moet je zo wie zo al doen bij een wandeling in de natuur. Ik stink altijd een uur in de wind want ik spuit mij van top tot teen in met een deet/ teken/spray voor ik ergens ga wandelen en wellicht helpt het mij dan wat. 

Niet altijd want heb ook wel eens een teek op mijn rug ontvangen en wellicht was ik het daar vergeten te sprayen. Want wie al eens is gebeten door een teek zoals ik dan ben je nu heel erg op je hoede bij een wandeling. Maar ik dwaal weer af zoals gewoonlijk en ga snel verder. Want je vraagt je dit wellicht nu af.

De vraag is nu wellicht - Hoe zien ze eruit!!

Weet niet of je het goed kan zien op de foto boven maar..

Zij hebben een strogele, oranjeachtig tot helderrode kleur en lijken dankzij hun acht poten wel op kleine rode spinnetjes. Hoewel ze soms ook geluksspinnen genoemd worden geven ze helemaal geen geluk hoor. Die naam mogen ze van mij wel verwijderen. (wie die naam heeft gegeven weet ik niet) en deze diertjes zijn ook geen familie van de spin, al behoren zij weer wel tot de orde van de andere mijten soorten en de teken (Acarina). De oogstmijt zelf, in volwassen vorm ook wel bekend is voor mensen echt volkomen onschuldig. 

 Het spinnetje zal je niet veel doen maar het zijn namelijk de larven die je veel last geven. De vrouwelijke mijt begint nadat ze zich gevoed heeft, intern eieren te leggen en jongen te ontwikkelen. De larven en volwassen exemplaren voeden zich met insecten en ook met andere mijten of insecteneieren in de grond.

De larven zijn dus degenen die je bijten en zij hebben dan nog maar zes poten. Ze ontvangen pas acht poten als ze volwassen zijn. Maar ze zijn zo klein dat je het niet goed kan zien, maar alleen onder een microscoop en die draag je niet op zak bij een wandeling. Maar in de link en video kan je hen wel goed zien. Vanaf april in de vroege lente tot in de vroege herfst, met wellicht een piek in september, produceert zo een oogstmijt echt heel veel eitjes in de grond. En uit deze eitjes komen dan de oogstmijt larven.

Deze larven van de oogstmijt, in het Engels ook wel chiggers genoemd ( Wellicht heb je van deze naam wel eens van gehoord of ergens er over gelezen)zijn vrijwel onzichtbaar maar zij verspreiden zich dus echt razendsnel. Na het uitkomen klimmen de larven in gras en wachten ze op een dergelijke gastheer, en dat kan jij dus ook wezen. 

De larven hebben voor hun ontwikkeling éénmalig een maaltijd van half verteerd cel- en weefselvocht van een gewervelde nodig. Beten van deze mijten lijken sterk op vlooienbeten en kunnen echt erge jeuk veroorzaken. Mensen geloven vaak dat de felrode vlek in het midden van de beet de mijten zelf is. Maar dat is het niet. Want zoals ik las is dit het stylostome. En heb dit woord ook even opgezocht want wist niet wat het betekende. Het stylostoom is dus een trechter of kanaalachtige structuur gevormd in reactie op trombiculmijten.

De formatie wordt niet veroorzaakt door de monddelen van de mijten, omdat deze mijten geen naaldachtige monddelen hebben, zoals andere hematopagische dieren deze wel hebben, maar ze hebben cheliceren, (Cheliceren zijn dus de monddelen ) die alleen de huid doorboren. De buis wordt gevormd door de spijsverteringsenzymen in het speeksel, wat dezelfde speekselkreet is die cellen afbreekt en die ervoor zorgen dat het omliggende weefsel uithardt. 

Naarmate de mijt langer doorvoert met het opzuigen wat ze eerst hebben ingebracht, sijpelt het speeksel verder naar beneden en verteert meer weefsel, waardoor het stylosoom naar lagere huidlagen gaat.

Eenvoudig geschreven is het dus een stof dat de larven van de oogstmijt bij je inbrengen na de bijt en zo een vier tot zes uur daarna, nadat je bent gebeten ontvang jij dus die jeuk. Dan weet je nu vast wat er de oorzaak van kan wezen. En dan begint het echt te kriebelen als een gek. Dat hoorde ik van een kennis die ook deze uitslag had, maar toen nog niet wist in het begin wat de oorzaak was. Door onderzoek en mijn verhaal van wat ik had ontmoet wist hij al genoeg.

Wanneer de larve van je af valt, laat het meestal een rode bult op de huid achter. Dit geeft meestal jeuk en de jeuk kan ook enkele dagen aanhouden, zelfs nadat de mijten larve klaar is met eten. De hobbels (zien er ook wat uit als puistjes, blaren of vorm van netelroos)en ze komen meestal in groepen voor, maar verdwijnen binnen ongeveer 2 weken volledig. 

Voor een huisarts is het dus soms ook best moeilijk om er achter te komen wat het nu is en een bezoek aan een dermatoloog is wellicht wel nodig. Maar eer jij een afspraak heeft geregeld ben je vast al weer een tijdje verder en is de uitslag weer verdwenen. En deze arts kan er dan ook wellicht problemen mee hebben want de bultjes kunnen ook van alles wezen. Ga vooral niet zelf lopen dokteren met allerlei smeersels want zij kunnen de klachten ook erger maken. En een infectie heb je snel opgelopen en dat lijkt mij vast niet de bedoeling.

Die stylostomen wat hun uitspugen blijven tot 10 dagen jeukgevoelig, terwijl je lichaam weer de strijd aangaat met de vreemde stoffen die door deze mijten worden geïnjecteerd. Chiggers/mijten kunnen zich niet ingraven, en ze zullen al lang weg zijn tegen de tijd dat je aan het bidden bent voor verlichting om de jeuk wat te laten verminderen.

Normaal blijven ze 3-4 dagen zitten tot ze zich helemaal volgezogen hebben, maar bij de mens lukt dit meestal niet. Wij zijn gelukkig geen goede gastheren voor hen want vanwege de jeuk die je als mens ontvangt, worden zij er al voortijdig afgekrabt, of in de douche of in het bad weg geboend. De jonge mijten kunnen namelijk niet nog een keer steken en sterven na een beet. Maar helaas is het leed dan wel gebeurd bij jou.

Aangezien de mijt je dus al heeft verlaten tegen de tijd dat de beten beginnen te jeuken, is de beste behandeling voor een beet dezelfde behandeling die je zou gebruiken voor een kleine snee of uitslag. Houd de beet streek goed schoon. Was uw huid met zeep en warm water, en probeer niet te krassen op de oneffenheden wat soms best moeilijk is als je zo een jeuk heeft. De jeuk wordt veroorzaakt door een allergische reactie op de inhoud van het stylostoma, en begint 3-6 uur na de beet. Maar is pas na 1-2 dagen op het hoogtepunt. Het kan ongeveer 7-10 dagen duren voordat het stylostoma is opgeruimd.

Men gebruikt soms ook weleens nagellak om de jeuk te bestrijden maar hoewel het aanbrengen van nagellak de jeuk tijdelijk kan stoppen, verstik je niets door de beet te bedekken met nagellak of vaseline, en je doodt niets door het aanbrengen van alcohol of nagellakverwijderaar of een andere chemische stof op de beet. De rode, verhoogde bult die je krabt is niets meer dan je eigen huid die zichzelf probeert te genezen. Dus laat dit maar achterwege want het helpt echt niet!!!

Zijn er wel anti jeukmiddelen, dat is nu vast weer je vraag. Hier wat tips voor jou:

* Om de jeuk te stoppen, kan een grote verscheidenheid aan verschillende stoffen op de boorgaten worden aangebracht om de jeuk te stoppen. De gemelde huismiddeltjes zijn onder andere het maken van een pasta van zuiveringszout en water, of van een menthol-houdende wrijving en zout en het aanbrengen van deze pasta in de douche. Het kan wel wat prikken tijdens de toepassing, maar stopt de jeuk wel in de nacht. Het verzachten van de jeuk kan elke dag worden bereikt door zout water te besproeien of aloë vera op de zweren aan te brengen.

* Breng antiseptische middelen aan op eventuele bultjes, en men schreef ergens dat ook een vrij verkrijgbare anti-jeuk product of antihistaminicum crèmes zoals hydrocortisone of calaminelotion zou moeten helpen met de genezing. Maar dat is iets wat je gewoon uittesten moet. Natuurlijk kan het ook wezen dat de kleine larven op bepaalde tere plekken hebben gebeten waar die behandelingen dus niet voor geschikt zijn. Wat zeker wel een aanrader is om koude kompressen te gebruiken of een orale antihistaminica om de jeuk wat te verzachten. Deze tips helpen trouwens tegen elk soort jeuk met bultjes.

Insectenwerende middelen die DEET bevatten zouden ook moeten helpen bij het voorkomen van beten. Belangrijk is dat deze ruim genoeg van tevoren op de juiste risico-plekken worden aangebracht, denk hierbij aan enkels en onderbenen maar ook de handen, onderarmen en eventueel de nek. Maar wie nu jeuk zal ontvangen en bultjes weet nu ook waar het ook door kan komen. Draag bij het grasmaaien of dat soort werkzaamheden kaplaarzen en een lange broek met de pijpen in de sokken. Maar ik weet dat het niet plezierig is om met het mooie warme weer buiten zo dik gekleed te zijn en je weet ook helemaal niet of ze bij jou ook zullen wezen in de tuin. Maar ontvang je jeuk dan zijn ze er dus ook.

* Om je tuin te testen voor vlooien of deze spinnetjes, heb je één of meer vierkanten van zwart karton nodig, elk ongeveer 6 inch bij 6 inch. Plaats de kartonnen vierkanten op de rand op plaatsen waar u vermoedt dat daar de vlooien en spinnen mogelijk aanwezig kunnen zijn. Laat de vierkanten enkele minuten op hun plaats. Kijk dan goed naar het karton. Als er larven of oogstmijten aanwezig zijn, zullen ze het karton beklimmen en zich dicht bij de top verzamelen. De larven zijn echt heel klein en hebben een rode of gele kleur. Maar ik heb nog een tip voor jou:

* Je kunt ook een paar minuten een ondiepe schaal met water in het gras laten staan, wat hen ook zal aantrekken. Zoek ze rond de rand. Je hebt misschien een vergrootglas nodig om ze te zien. Maar zo kom jij er wel achter of je deze heb in je tuin. Nu zal jij je vast wel 2x bedenken voor je op een grasveld gaat zitten. Maar je goed nakijken en gelijk je kleding wassen en jezelf na een wandeling kan al heel veel schelen. Dus controleer met name de halslijnen, de mouwen van het shirt en de broek en de bovenkant van uw sokken. Gooi ook alle handdoeken of picknickkleden die de grond hebben geraakt in de was. Je weet nooit of ze erin zitten.

* Veeg ook uw huisdieren hun gezicht af met een zachte doek en kijk de vacht goed na met zo een luizen kam of teken kam (kan je ook heel goed gebruiken en die door de dierenwinkels ook worden aanbevolen). Een langer, dichter bont zou de rest van hun lichaam moeten beschermen. Als ze toch gebeten worden, geef ze dan een warm bad. Vraag naar behandelingen voor jeuk het aan je dierenarts, omdat huismiddeltjes die toegevoegd worden aan het water voor je hond niet echt helpen om hem van de jeuk af te helpen.

Wat wel een goed weetje voor jou is, hoewel de beten van Trombicula mijten larven erg vervelend en pijnlijk zijn, worden ze gelukkig niet geassocieerd met de overdracht van ziekten. Zoals de ziekte van lyme. Het grootste gevaar van deze mijten is slechts de infectie van de beten, die huidziekte kunnen veroorzaken en vooral als je blijft krabben.

Als je goed voorbereidt bent voor een mooie natuurwandeling kan je volop genieten in de mooie natuur. Veel wandelplezier en bedankt voor het lezen en je bezoek en enige reactie vast. En graag als je anoniem wilt reageren zet dan wel A.U.B je naam in het schrijven want anonieme worden niet meer geplaatst. Wil je nog meer weten dan is deze link voor jou want hier zie je ook hoe de cyclus is en hoe de uitslag er o.a uit kan zien.
https://www.huidziekten.nl/folders/nederlands/oogstmijt-trombiculiasis.htm maar er staat in dat je het met alcohol moet schoonmaken maar dat raad ik je toch echt af hoor. Want die kunnen het juist verergeren en je een infectie geven.

Bovenstaande foto heb ik met een vergrootglas gemaakt en dit insect ontmoet in natuurgebied Avelingen

Bronnen o.a Wikipedia en uit onderstaan de link, en uit mijn natuurboeken en diverse andere internet bronnen.

Bedankt voor je bezoek en hoop dat je wat zult hebben aan mijn schrijven en tips en weetjes. Ook bedankt voor de reactie s op mijn andere schrijfsels die ik mocht ontvangen en voor de overige bezoekers ook een dank je wel. 

Bezoek ook eens mijn persoonlijke website/blogspot want ook daar plaats ik regelmatige mooie teksten en natuurweetjes en veel meer. Ook echt een aanrader voor jou om eens gezellig op visite te komen. 

Gedichten en verhalen uit het leven https://tinedejong.blogspot.com

Ik vond een filmpje op YouTube waar een konijn last heeft/had van deze oogstmijt zodat je kan zien(=zonder geluid) hoe zoiets eruit kan zien, dan heb je een beetje een idee waarover ik schreef. Hier noemen ze het de herfstmijt maar ja dan komen ze ook veelvuldig voor en elk seizoen kan je dit beestje wel zo een naam geven maar ze laten het ook zien onder een microscoop en dat geeft ook wel meer inzicht erop.

Van mij mogen ze voorgoed verdwijnen en voor jou?? Nadat je dit heeft gelezen vermoed ik dat jij er net zo over zal denken. Nu even filmpje kijken dan? 

Ik zie je wel weer een ander maal hier op deze natuurwebsite met wellicht weer mooie (leerzame informatie voor jou die je vast wel interesseren zou. En hier is al genoeg te lezen want voor mooie weetjes moet je echt op deze natuurwebsite wezen.!!!

Natuurgroetjes, Tine

Malvawantsen- Oxycarenus lavaterae

Op deze natuurwebsite vol met natuur en leerzame weetjes voor jou, ga ik het ditmaal eens hebben over de Malvawantsen. Er zijn veel wantsen soorten in de wereld en ook in in Nederland al waargenomen maar deze Malvawantsen zijn vast niet zo bekend bij jou. 

En je zal nu wel denken - Malvawantsen? Wat zijn dat nu weer voor insecten. Ik heb al eens eerder een column geschreven over de Vuurwantsen en de Bladpootswants e.a maar nog niet over deze nieuwe inwoners van de insectenwereld die zich steeds meer en meer zich voortplanten en nu ook al in Nederland zich gaat uitbreiden.

In mijn schrijven zal ik je er wat meer over vertellen. Wellicht mede door de klimaatverandering verschijnen steeds meer vreemde insecten hier en zo ook dus nu de malvawants die zich hier al prima thuis voelt. 

Vooral in Zuid-Nederland is deze al veel waargenomen en zich daar ook al aan het verspreiden. Ik heb wat informatie opgezocht in mijn vele natuurboeken maar kon over dit nieuwe insect maar weinig vinden en dus dan maar het internet op onderzoek gegaan in allerlei talen want ik wilde over dit insect toch ook eens wat meer ervan te weten komen. 

En jij vast ook wel als je deze ook niet kent of nog nooit heeft gezien. De wetenschappelijke naam van de soort Oxycarenus lavaterae is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1787 door Johann Christian Fabricius. Het insect behoort tot de orde van de Hibiscus- Heteropteravan het geslacht Lygaeoidea en de Oxycarenidae- familie. Zo dat weten we al. Nu verder...

De malvawants is voor het eerst pas in 2007 aangetroffen in Nederland. En in Zuid-Nederland is deze zich al succesvol nu aan het verspreiden. In het verleden was deze wantsen vooral te vinden in het Middellandse-Zeebekken, waaronder Noord-Afrika, maar vanaf de jaren zeventig is deze verder in het noorden ook al gevonden, zoals in de Benelux, Midden-Europa en Oost-Europa. Waarschijnlijk zijn ze ook meegekomen met het vrachtverkeer, want eerder in Nederland waren ze ook al eens aangetroffen in een partij geïmporteerde winterlinde bomen. Het kan ook zijn dat de kleine nimfen er al in zaten en dat deze exoten zo hier terecht gekomen. Want ze planten zichzelf snel voort.

Bewezen is dit nog niet, tenminste ik kon hiervan niets erover te weten komen. De winterlinde of klein bladige linde is een lindesoort die in Europa in het wild voorkomt. Tevens wordt hij ook als sier- of schaduwboom aangeplant in parken en tuinen. 

Dus je hebt wellicht ook kans dat jij deze wantsen zal tegenkomen als je zo een boom in je tuin zal hebben. De zuigende insecten voeden zich met plantensappen door bladeren en groeipunten aan te prikken.

Deze wants wordt ook wel de ook Lindenspitskop genoemd, daar deze leeft op Linde-soorten en de Kaasjeskruid-soorten - Malva species. Maar ook op de Hibiscus is deze al waar genomen. De wants voedt zich met het sap van deze planten, maar is niet echt schadelijk voor de waardplanten en zullen hun gastheer dan ook echt geen schade toebrengen.

De herkenning en lengte

De ontwikkeling van ei tot volwassen exemplaar verloopt snel bij deze insect en jaarlijks kunnen er dus ook meerdere generaties optreden. De Malvawants is een insect met 2 tot 3 levenscyclussen per jaar. De periode van ei-uitkomst, vervelling tot volwassen insect duurt ongeveer 30 tot 40 dagen. Niet alle wantsen zullen overleven en ik las ook dat een volwassenen Malvawants gemiddeld 90 dagen leeft en dat zij wel tot 300 eieren kunnen bevruchten en zelfs nog meer. De liggende larven blijven nog enige tijd samen met volwassenen in gemeenschappelijke samenvoeging waarna ze in juni en juli naar hogere delen van de kruin gaan. Dat zijn er heel wat en het is dan wel een grootschalig insect te noemen.

De wants -Oxycarenus lavaterae kan een lengte bereiken van 4,5-5,4 millimeter (0,18-0,21 inch) bij volwassen vrouwen, van 4,2-5 millimeter (0,17-0,20 inch) bij mannen. Volwassen insecten zijn meestal rood en zwart gekleurd. De malvawantsen die al volwassen zijn bereiken soms ook een lengte van plusminus 8mm.

Het hoofd, de gehele prothorax, het scutellum en de antennes zijn zwart. Het bovenste deel van de buik is baksteenrood, terwijl het connexivum zwartachtig is. De voorvleugels zijn kleurloos en transparant en bereiken de bovenkant van de buik of zijn iets langer. De nimfen zijn gemakkelijk herkenbaar aan hun zwarte kop en de roodgekleurde buik. De vleugel pads van de nimfen zijn volledig zwart. Wantsen hebben een onvolledige gedaanteverwisseling, ze kennen namelijk geen verpopping. Een nimf ziet er meestal al hetzelfde uit als een imago (volwassen insect), maar dan zonder de vleugels.

Wat ook wel een leuk weetje is, dat als een mannetje gaat paren met een vrouwtje blijft deze niet stil staan maar gaat gewoon verder lopen en trekt zo gewoon ook het vrouwtje met zich mee. Het vrouwtje rest dan niets om mee te gaan achteruit totdat het mannetje zijn spiesje er uit zal trekken. Zie het filmpje die ik op YouTube vond. Klik > Parende Malvawants- Oxycarenus lavaterae

Jaarlijks kunnen er ook meerdere generaties optreden. En dit soort kan je ook tegenkomen in wat grotere groepen op de bomen. Het samenvoegen bestaat doorgaans uit nimfen en de volwassene wantsen samen. In beide stadia kan de wants dus ook hier gaan overwinteren. Voor de winter zoekt het insect meestal een schuilplaats in scheuren in de schors, maar ook op stammen en takken meestal op plaatsen die sterk zijn blootgesteld aan de zon. 

Op deze manier kan het insect overleven zonder significante beperking van de temperatuurpopulatie tot -10ºC. Onder dergelijke omstandigheden kunnen soms drie of zelfs vier generaties insecten verschijnen en elkaar overlappen. In de koudere jaren verschijnt echter slechts één generatie.

Aan het einde van de lente verlaten zij de bomen en vliegen ze naar kruidachtige planten en struiken van de familie Malvaceae heeft vooral wilde kaasjeskruid - Malva sylvestris. Paring vindt plaats in mei en na 4-5 dagen incubatie [uitbroeding of broedperiode] van de larven. Het leven van de eerste generatie is 40-50 dagen, waarna in juni tweede exemplaren verschijnen, waarvan de nimfen zich opnieuw voeden met kruidachtige planten, voornamelijk op kaasjeskruid. 

Er zijn ook al gevallen bekend dat de malvawants ook voorkomt op populier, plataan en paardenkastanje maar de hoofdvoedselbron lijkt toch de linde te zijn. Alleen volwassen exemplaren van de tweede generatie vliegen naar de lindeboom.

In het najaar verzamelen de insecten zich en ontstaan hier de typische concentraties van volwassen insecten op de zuidzijde van de stammen en takken van bomen waar ze overwinteren.

De hogere temperaturen hebben de noordwaartse uitbreiding van deze wants wellicht ook mogelijk gemaakt om zich verder hier voort te gaan planten. In menig ander land over de grens zoals in Duitsland, Frankrijk en Portugal weet ik al dat ze daar ook al zijn waargenomen. 

Van enkele blogvrienden en ook van kennissen uit polen (zij hebben mij ook de foto's gestuurd voor dit blog) maar of ze ook al in Nederland of in België zijn gezien dat weet ik niet. Mochten er lezers zijn  die dit lezen dan hoor ik dit ook graag in de vorm van een reactie onder mijn schrijven en het filmpje. Het is altijd interessant dit te weten. Heb je geen URL, vul dan alleen je naam in en ook in de reactie graag. 

Deze uitheemse soort is in sommige landen wel opgenomen onder de categorie : plaaginsecten maar ze geven niet echt schade aan de bomen dus men hoeft niet echt in te grijpen. In andere landen is het wel al bemerkt dat zij op fruit kunnen zitten en dat ze daar schade aan kunnen richten maar het kan ook over een ander soort gaan die er erg op lijkt. 

En deze Malvawantsen zijn ook nog eens een nieuwe voedselbron voor predatoren zoals vogels en wellicht eten zij hen vast en zeker op. Nee je zorgen erom maken is helemaal niet nodig met deze Malvawantsen. 

Maar als ze met vele zijn dan kan ik mij wel voorstellen dat men er last van kan hebben. Maar het zijn insecten die echt helemaal geen kwaad doen, ook al is er vele ophef geweest die deze insecten al hebben waargenomen. Van allergieën is mij ook niets bekend dus ik sluit hiermee mijn schrijven af met nog enkele notities voor jou over mij.

Bedankt voor het lezen van mijn schrijven en voor je bezoek en enige reactie. Dat waardeer ik erg en ik wil je hierbij ook uitnodigen om eens op mijn persoonlijke blogspot website te komen. 

Klik: Gedichten en verhalen uit het leven want daar kan je ook mooie teksten lezen over het leven, De mens, Natuur, Liefde, Natuurweetjes en is samen geweven in woord en beeld met muziek en met mooie documentaires of een eigen natuurvideo.

Natuurgroetjes © 2019 Tine de Jong

Informatie bronnen zijn onder andere van vele natuurwebsites van Nederland en polen en ook enige informatie van natuurvrienden en kennissen van het internet. Ook de foto's heb ik van hen per mail mogen ontvangen (hiervoor mijn dank) want zelf heb ik deze insecten nog niet gezien.

Wil je eens reageren over dit schrijven, en heb je geen website-URL dan hoef je alleen je naam in te vullen en de andere regel open laten nadat jij je reactie heb gezet. Gelieve niet anoniem want dat kan spam wezen en worden vanaf nu niet meer geplaatst. Alvast bedankt.

Leuk dat je even langs kwam om te lezen. En ook erg bedankt voor wie had of heeft gereageerd op alle vorige natuur weetjes en feiten wat altijd gewaardeerd wordt. 

Ik wens je mooie dagen voor elke dag en dat jij er dan ook veel plezier aan beleven mag. Maar wel in goede gezondheid want dat is ook heel belangrijk.

Tekst, informatie © Tine de Jong- 2019

Voor jou deze video erbij zodat je kan zien hoe ze eruit zien. Het lijkt hier wel op een invasie op deze boom van de malvawantsen- Oxycarenus lavaterae.

Wortels van bomen en hun voedsel

Hallo bezoeker, wat leuk dat je dit schrijven komt lezen.

Over bomen heb ik al meer gechreven omdat ik veel van bomen houdt. En nu wil ik hier eens over de wortels hebben en wat hun functies zijn.  Bomen zijn best interessant en dat ik van bomen houdt is vast wel bekend daar ik al veel hier over hen heeft geschreven maar ook op mijn andere persoonlijke blog: Gedichten en verhalen uit het leven- voorheen droeg het een andere naam. Maar bomen zijn mijn vrienden en zijn soms ook net als de mens. Want zij hebben net als wij levenswortels maar dan elk op een eigen manier.

Zoals je wel weet groeien de wortels van bomen onderin de grond. Maar er zijn er ook die dit boven de grond doen als er onder te weinig ruimte is en dan zie je ook de wortels boven de grond zich verspreiden. (Zie de 1e foto boven) En zij kunnen ook heel lang wezen of heel diep zitten onder de grond. Zolang zij maar ruimte hebben om te groeien zullen zij dit ook doen. Dus het grootste belangrijke gedeelte van de boom zie jij meestal niet want dat zit onder de grond, en hoe groter de kruin des te groter is dan ook het wortelstelsel. 

Maar een grote kruin heeft ook veel voedsel nodig om te blijven groeien en de wortels zorgen er dan voor dat er voldoende voedsel naar boven komt zodat de boom stevig blijft staan. Zonder wortels zou een boom heel gemakkelijk kunnen omwaaien of omvallen. 

En als een boom zwak is zal deze wel snel omwaaien maar met een zware storm kan het evenwel gebeuren dat een boom omvalt als het wortelstelsel niet sterk genoeg meer is door gebrek aan voedsel. Soms is de grond zo droog dat de boomwortels niet meer aan hun voedsel kunnen komen maar ook kan het gebeuren dat wortels zo beschadigd zijn dat het voeden ook niet meer lukt en dan sterven zij ook af en heel langzaam sterft dan de boom. Zie deze foto van een omgewaaide boom en zijn wortels beneden.

De bodem verzuring en onze klimaatverandering wat nu veel van toepassing is kunnen ook heel grote invloeden hebben op de beschikbaarheid van water en andere voedingstoffen voor de bomen. Bomen hebben daarom wellicht ook andere strategieën om water en voedingstoffen snel op te kunnen nemen, wanneer de wortellengte of worteldikte wordt beperkt. Dikke of sterk vertakte haarwortels vereisen dus wellicht ook meer energie per eenheid worteloppervlak dan lange, dunne wortels, maar zijn mogelijk beter in staat om een dichte bodem door te gaan wortelen.

Door die boomwortels wordt dus al het water en het voedsel naar boven gehaald. En dat water gaat dan via de wortels door naar de stam en ook naar de takken en de bladeren. Al die wortels zitten in een wortelstelsel. En in dat wortelstelsel zitten wel een paar honderd wortels. 

Zo een wortelstelsel is van alle bomen wel uniek. Maar weet jij trouwens uit hoeveel onderdelen de wortels eigenlijk bestaan? Als je het niet weet dan schrijf ik dit maar even erbij want het is ook wel best leerzaam. Zelfs ik heb weer wat bij geleerd over de bomen wat ik ook nog niet wist, toen ik een mooi bomenboek uit mijn verzameling natuurboeken las. Je bent nooit te oud om te leren toch?? En door lezen kom je ook veel te weten.

Het bestaat namelijk uit 4 onderdelen: de wortel, zijwortel, wortelmutsje en de wortelharen. De wortelharen zijn lange, buisvormige structuren, die bijna loodrecht op de wortel staan en 5 - 17 micrometer in doorsnee en 80 - 1500 micrometer lang zijn. Ze hebben maar een beperkte levensduur en worden meestal niet ouder dan 3 - 9 dagen. Ze zijn dan ook meestal alleen bij de punt van een groeiende wortel te vinden.

Naalden van andere boomsoorten verdampen weinig water, En daarom behouden de naaldbomen ook de naalden in de winter, en zij blijven tevens ook de gehele winter mooi groen. Dat heb je vast wel eens gezien bij een boswandeling. Naaldbomen verliezen het hele jaar door wel hun naalden. 

Maar ze doen dat zo, dat ze nooit helemaal kaal worden. Best wel knap dat zij exact weten wat ze moeten doen om hun mooie groen te behouden. Zo bijzonder is onze bomenwereld eigenlijk dat bomen weten wat te doen om zichzelf te onderhouden om te overleven.

In het voorjaar met de Lente komt de groei ook weer mooi op gang. Bomen groeien in het voorjaar ook wel het hardst. De knoppen krijgen dan weer voedsel en dan gaan zij weer open en er komen weer nieuwe bladeren of vruchten uit. Sommige bomen beginnen dan dus te bloeien en hun takken worden dan ook weer wat langer. Sommige knoppen zijn heel klein, maar anderen weer best heel groot zoals die van een kastanjeboom. 

Een boom groeit zowel in de lengte maar ook in de breedte. En jaarlijks groeit er rondom de stam ook weer een nieuw laagje hout. De boom vormt dan relatief veel nieuw houtweefsel. Bij een gerooide boom kan je ook de jaarringen goed zien en dan weet jij ook hoe oud de boom is geworden. 

Je kunt er eigenlijk zijn levensverhaal van aflezen (gunstige en ongunstige groeiperioden). Het lichte hout heet voorjaarshout en het donkere hout weer zomerhout. Nog een mooie foto erbij voor jou die ik eens had genomen in het Alblasserbos in de mooie Alblasserwaard.

Als een tak groeit is hij eerst zacht en groen. In de herfst wordt het wat harder en komt er ook een laagje schors omheen zodat de boom zich goed beschermen kan tegen de kou. Doordat de boom dikker wordt, splijt en scheurt ook soms de schors. Dat gebeurt bij iedere boom wel op een andere manier. Daarom ziet de schors van andere soorten bomen er ook zo verschillend uit. 

Als je eens gaat wandelen moet je maar eens kijken naar een boom hoe deze eruit ziet op het moment dat jij er was en dan ook deze weer gaan bezoeken in een andere jaargetijden en dan zal je vast ook het verschil duidelijk zien. Want..

Het lichte hout wordt lentebos genoemd en het donkere hout weer zomerbos. In de winter kan het donker van kleur zijn en dan heet het winterhout. De wortels zijn jong maar het gezicht kan oud zijn en zo is het ook met ons mensen. Want wij hebben ook onze eigen wortels in het leven die jong van hart en oud door ons denken kunnen zijn. 

En als jij en anderen deze taal van de natuur kunnen begrijpen dan zijn wij allemaal als bomen en struiken. Kruip er eens dieper in dan zal jij het ook ervaren en zien.  

In de herfst, als de dagen korter worden en het kouder wordt zuigen zij geen vocht meer op. De bladeren krijgen daardoor geen voedsel meer en de bladeren van bomen gaan ook verkleuren. Daarna laat de boom zijn bladeren vallen en de voedingsstoffen uit de bladeren komen zo weer in de grond terecht en lossen op in het grondwater. Het volgende jaar zuigt de boom het water weer op en gebruikt de voedingsstoffen om weer te groeien. Hier nog een foto erbij hoe je kan zien dat de bladeren gaan verkleuren:

 Insecten en andere dieren knabbelen soms ook aan de afgevallen bladeren en wormen trekken ook de bladeren in hun gangetjes onder de grond. De voedingsstoffen die uit de bladeren komen zo dan ook weer in de grond terecht en lossen op in het grondwater, Het volgend jaar zuigt de boom het water weer op en gebruikt de voedingsstoffen weer om te groeien.

Als de wortels het te koud vinden om water op te halen zoals zeker in de winter dan vallen de bladeren er ook af. Dit doen de bomen ook om hun voorraad op peil te houden en hun krachten te bewaren om door de winter heen te komen. 

Maar er zijn ook bomen die niet alleen maar met hun wortels drinken, maar het zelfs ook met hun bladeren doen. Water gaat dan ook via de bladeren naar de stam toe. En zo komt het water ook dus de boom weer binnen. Als ze alle voedingsstoffen er dan weer eruit hebben hebben gehaald verdampt het water weer.

Nu gaan we gaan nog dieper de wortels van de bomenwereld in, want nu weet je hoe bomen aan hun water komen. Maar wist jij dat er in het water ook belangrijke voedingstoffen voor hen inzit?? Wat je vast niet wist is dat er ook opgeloste zouten in zitten zoals: kalium, natrium, fosfaat en kalk, en deze zouten zijn niet alleen goede voedingsstoffen voor de bomen, maar ook voor de vele planten en struiken. 

Van de koolstof en het water met de voedingsstoffen maakt de boom ook suikers aan. En al die suikers worden dan weer omgezet in zetmeel en eiwitten. Met het zetmeel bouwt de boom dan een energiereserve op en de eiwitten gebruikt de boom ook als bouwstoffen om nieuw hout en bast te gaan vormen. Maar om al die suikers te kunnen maken hebben bomen wel heel veel energie nodig. En dat ontvangen zij allen weer van licht maar vooral van het zonlicht.

De functie van de stam en de takken is dus ook heel belangrijk om dan zoveel mogelijk hun bladeren in het zonlicht te krijgen. En in een dicht bos krijg je dus dan ook vaak lange rechte stammen met weinig zijtakken en in een weiland of in een straat waar ze wat vrijer staan krijg je dan grote bomen met aan alle kanten takken want die vangen ook veel meer zon. 

Soms zie je daar ook wel dat menige wortels een straatsteen omhoog werpen omdat hun wortels maar blijven groeien en dan krijg je er best wel eens problemen ermee. Ook als een boom te dichtbij een huis zal staan of een schutting dan kunnen de wortels het ook gaan beschadigen. Boomwortels zijn heel sterk en niet zo gemakkelijk weg te halen. In het bos als een boom geen ruimte zal hebben doordat ze te dicht bij elkaar staan dan kan je dit wat je op de onderstaande foto ziet ook tegen komen:

Terwijl bomen hun eigen voedsel produceren maken ze daarbij ook een beetje afval wat ze ook weer kwijt moeten geraken. Bij het veranderen van water en koolstofdioxide in suiker blijft er nog een hoeveelheid zuurstof over. En deze laat de boom dan ontsnappen door dezelfde kleine gaatjes in de bladeren waarlangs ook koolstofdioxide op die manier naar binnen kwam. 

En dit komt voor in de lucht en ook om je heen en zowel mensen als dieren maken koolstofdioxide aan. Wij doen dat als wij ademen maar dat wist je vast wel. Deze gaatjes zitten aan de onder en bovenkant van het blad en dat heet de huidmondjes. Als de huidmondjes openstaan, dan kan de koolstofdioxide het blad van de boom of plant instromen. Ook verlaat het water weer via de huidmondjes de boom of plant uit.

Een huidmondje wat niet met het blote oog is te zien bestaat eigenlijk uit twee sluitcellen. Als er veel water in de sluitcellen zit dan staan de huidmondjes open. Zit er weinig water in de sluitcellen van het huidmondje dan worden deze cellen een beetje slap en sluiten ze het huidmondje af. Er kunnen dan geen stoffen de plant -boomblad meer in of uit via de huidmondjes.

Dat ontsnapte zuurstof is afval voor de bomen maar voor ons erg handig, want wij hebben immers ook zuurstof nodig om te leven. In de lucht die we dan weer uitademen zit weer kooldioxide. En dat kunnen bomen en planten dan weer gebruiken om er weer zuurstof van te maken. Ja, de natuur is echt wel wonderbaarlijk te noemen. In elk seizoen kunnen wij veel van de bomen leren als je hen allen ook eens goed zal gaan bekijken bij een wandeling. Let maar op zijn vorm, de bast of op zijn takkengestel en de bladeren.

Nu weet je wat bomen doen om zo goed mogelijk te groeien maar bomen doen nog veel meer. Want bomen zijn ook goed voor het milieu. Want bomen houden ook koolstofdioxide vast. En wij produceren met zijn allen te veel koolstofdioxide met van alles en nog wat en dit draagt ook bij aan het broeikaseffect. 

Een optie zal wezen om dan meer bossen te gaan aanleggen want zo kan men het broeikaseffect tegengaan, maar vele bomen zijn helaas geveld door de vele natuurrampen en daarbij komt het ook dat vele mensen ze weghalen als ze bijvoorbeeld ziek zullen wezen maar ook voor de industrie, wegenbouw of of om meer huizen te gaan bouwen en dat is helemaal niet goed voor wat ik eerder hier had geschreven.

Bomen worden ook vaak gebruikt door verschillende dieren, omdat ze daar hun nest in kunnen bouwen, of insecten die onder de schors kunnen kruipen. Want bomen zijn ook een belangrijke voedingsbron voor de vogels en eekhoorntjes en vele andere kleine zoogdiertjes. Roofdieren gebruiken de schors ook om hun nagels scherp te maken. Stel jij je eens voor als er geen bomen meer zullen zijn? Dan weet jij vast wel wat er gebeurd met de dieren en met ons.

Wat ook wel leuk is om te weten is dat bomen profiteren van mieren die op hun bladeren rondlopen. De beestjes eten andere insecten die schadelijk kunnen zijn voor een boom. 

Deense onderzoekers ontdekten dat mieren nog een nuttige functie hebben: ze voeden bomen met de uitwerpselen die ze achterlaten op de bladeren. De poep en urine van mieren bevatten aminozuren en ureum. Dat zijn meststoffen die ook door telers worden gebruikt om planten te besproeien. Bomen die worden bezocht door mieren blijken een grotere kruin te hebben dan bomen zonder mieren.

Wist jij trouwens dat bomen ook elkaar kunnen waarschuwen als er gevaar is?

Wanneer een boom wordt aangevreten door insecten of zoogdieren, stuurt hij een vies smakend gif stofje naar z’n bladeren. Tegelijkertijd waarschuwt de boom door verspreiding van gas de andere bomen voor het gevaar. Dan kunnen die bomen hun sapstroom terugtrekken om daardoor minder kwetsbaar te zijn.

Dit was mijn schrijven  over de wortels van de bomen en hun voedsel en wellicht vond je dit ook weleens leuk om te weten en het te lezen.

We kunnen veel van bomen leren: ze zijn altijd geaard, maar stoppen nooit in de hemel.

Bedankt voor je bezoek en ik vind het altijd erg leuk als je een reactie achter zal laten over de woorden of columns. Kom eens wat vaker langs om te lezen want op dit blog zal je echt veel natuur weetjes ontmoeten. 

 En wees ook welkom op mijn persoonlijke website want aldaar vind jij ook heel veel weetjes over de bomen waaronder deze. 

Klik op de blauwe link: bomen-hebben-functies en ook een mooie film van mijzelf eronder. 

En ook daar kan je ook eens onder de video op de labels klikken. Want daar staan veel mooie woorden ook voor jou. Alvast bedankt namens mij, Tine voor je bezoek en ik vind het altijd erg leuk als je eens een reactie achter zal laten over mijn schrijven. Want hoe jij het ook wend of keert gelijken wij ook op de bomen want we hebben ook onze eigen wortels in het leven.

Natuurgroetjes © 2019 Tine de Jong

Foto 1 is gemaakt door een wandelmaatje
foto 2, 3, 4 fotografie van mijzelf
Info uit mijn vele bomenboeken van diverse auteurs. Met mijn dank voor hun bijdrage

Weet jij dat bomen ook helpen om een gezonde bodem te creëren?

Zie deze video wat echt heel interessant is voor jou.
Onder aan de film rechts zie jij een klein wit vlakje - 1e en dat is de vertaalknop.

Documentaire: How Trees Help Create Healthy Soil 

Opening van jouw wortels

Mijn woorden gaan niet alleen over de natuur die probeert te overwinnen, maar ook over de mens die ook echt wel over vele innerlijke krachten bezit. Het enige wat jij als mens moet doen is geloven in jezelf.

Opening van jouw wortels gedicht..

Langs deze weg opende mijn liefde die lang verborgen lag, 

verscholen als een onzichtbare lijn in de wereld 

van bedrukte leven en natuurlijke levenselementen 

Strepen die doorgetrokken waren belemmerde mijn zicht 

en lieten mijn wortels die wilden openbaren dood bloeien.

Maar er was een opening ontstaan door de vele regenval 

en ik zag opeens het licht dat mij doorzettingsvermogen gaf 

om het kleine stukje wat over was door die opening te laten gaan 

En nu ben ik sterker en sterker geworden en de kracht heeft mij omhelst 

waardoor ik elke muur kan doorbreken en trots laat ik zien wie ik nu ben.

Zo zie je maar weer dat elke barricade is te doorbreken als 

je maar kracht en doorzettingsvermogen hebt, en laat zien 

dat je ook niet bang bent voor het leven met jouw levenslijn 

Want wie sterkte in zichzelf ontwikkeld kan alles overwinnen 

Maar je moet er wel in geloven dat het jou ook echt zal lukken.

Gedicht en foto © 2019 Tine de Jong Alle rechten voorbehouden.
(uit mijn gedichten schrift archief 2013) 

Foto boven zijn twee bomen die door vervallen dak van schuur gtoeien.

Nog een kleine mededeling voor jou hierbij want er zijn lezers die niet kunnen reageren. En dat ontving ik met mailberichten maar het is ook zo heel gemakkelijk. lees verder..

Als je geen website  heeft, vul dan alleen je naam in en laat de andere regel open. Als je anoniem wilt reageren zet dan wel je naam aan het einde van je bericht want Anonieme reacties worden niet meer geplaatst. En dit is om enige spam te voorkomen.

Voor jou deze mooie video: Bean Time-Lapse - 25 days | Soil cross section:

Natuur en de Mens zijn verbonden met elkaar

Alle seizoenen van onze natuur zijn beetje als leven van een mens. Zij kennen ook alles wat wij als mens meemaken soms op enkele dagen. 

Het leven is voor natuur en ons in en uitademen van zuurstof dat nodig is. Maar ook wegen vinden tussen honderden paden met struikelblokken of met hindernissen. 

Vele jaren en seizoenen gaan in elkaar over als de dagen in de nachten. En soms lijken ze wel hetzelfde maar ze zijn toch heel verschillend. 

Want de natuur draagt net als wij mensen ook veel leed en liefde maar ook veel verlies met zich mee. 

Dat zal altijd zo blijven door alle eeuwen heen dat we hierop de aarde mogen wezen. 

Net als de natuur proberen wij ook steeds weer van alles te overwinnen. En net als de natuur ondervinden wij ook veel problemen wat we elkander soms aandoen. 

Ziekte die ons beiden soms ook kunnen overkomen door een slechte weerstand en de natuur kent net als wij ook veel leed, verdriet en pijn en dat zal nooit anders zijn. 

En ook kunnen achter al die kille luchten en vele stormen met wind aanwezig wezen. Maar ook zonneschijn kan komen met warme stralen wat ons licht en warmte geeft. 

Met daarbij dan wat er ook bij hoort het eens het vallen en weer opstaan, maar wij zullen net als de natuur ook weer de kracht vinden om te bloeien en opnieuw te groeien.

En hoe jij het ook zal bekijken, 

De Natuur en de Mens zijn verbonden met elkaar. 

Natuurgedicht, fotografie © Tine de Jong 11-12-2018

Tekst in foto is een kleine gedeelte van wat hier staat. 

Wees ook van harte welkom op mijn andere blogspot website:

Gedichten en Verhalen uit het leven 

want daar wachten ook vele woorden op een bezoek van jou. En ook soms met een boodschap daar in verweven voor jou. Alvast bedankt.

Deel graag met jou mijn Natuurwandeling met mooi fotografie die ik heb gemaakt op landgoed Brakel. 

Ben jij hier ook weleens geweest? Want is zeker een aanrader voor jou om er ook eens te gaan wandelen als je eens in de buurt zal wezen.  Verleden met heden vermengd

Rietgors- Emberiza schoeniclus met weetjes

Als je de foto boven ziet dan is het vrouwtje van de rietgors wel een onopvallende vogel. Ze heeft een lichtgekleurde onderzijde met donkere lengtestrepen. De bovenzijde is bruin met zowel lichte als donkere strepen. Het mannetje is in het zomerkleed goed te herkennen aan de zwarte kop met de witte halsband. 

De zang van het mannetje bestaat uit een herhaling van drie tonen die lang aan kan houden en meestal voorgedragen wordt vanaf een hoge zangpost. Wellicht kun je dit ook ontdekken en horen in de onderstaande video. De rietgors hoort bij het natte Nederland. Het is een vogeltje van moerassen en rietkragen. In het voorjaar kun je daar het mannetje zien schitteren en schetteren op de top van een rietstengel.

De rietgors is een prachtige zangvogel, die van april tot juli zijn eenvoudig liedje laat horen. Dat wil zeggen, het zijn de mannetjes die met hun drietonig liedje de vrouwtjes lokken. Met dit gezang bakent hij ook zijn territorium af en hij verdedigt zijn broedgebied fel tegen indringers. De vogel nestelt in laag struikgewas en brengt twee of drie nesten per jaar groot. De rietgors zwerft in de winter soms rond in het gebied waar de vogel ook gebroed heeft, maar trekt meestal naar het zuiden. Vogels uit het noorden van Europa overwinteren soms in Nederland.

In het winterseizoen leeft de rietgors van zaden. Zijn stevige gorzensnavel is daar wel geschikt voor. Op zadenrijke velden zoals akkers, ruigten en braakliggende gronden kun je ze in kleine groepjes tegenkomen. In de winter is het soms verwarrend want dan mist de rietgors zijn zwarte kop en kan de vogel als je maar vluchtig kijkt ook verward worden met de ijsgors of zelfs met de huismus.

Kenmerken mannetje Rietgors:

Het mannetje is in het voorjaar en in de zomer duidelijk herkenbaar aan zijn pikzwarte kop, keel en boven-borst, een witte 'sjaal' en een vaalbruine rug met zwarte strepen. De vuilwitte onderzijde heeft een lichtgrijs gestreepte stuit. De flanken bevatten zwartrode strepen. De staart is bruinzwart met wit en de onder staart is grijs. Het vrouwtje is bruin met een geelbruine onderzijde. Boven de ogen heeft ze een lichte oogstreep, verder zwart-witte baardstrepen en strepen op de stuit, borst en flanken. 

Deel met jou ook dit liefdesgedicht en ben nu eens een mannetje rietgors:

Rietgors
Bemin jouw witte flanken die je vleugels doet glanzen als jij hoog in de lucht laat zien hoe sierlijk jij op de thermiek danst in jouw mooie ongeremde vlucht.

Jouw kleed trekt mij erg aan heb jou al vaker in 't riet gezien Ik wil voor jou best wel zorgen gaan Zie jij wellicht ook wat voor mij misschien?

Ben best soms een lieve bengel, maar zal voor jou zingen op een rietstengel Laten wij samen dan de lucht verkennen of moet je toch nog eventjes aan mij wennen?

Gedicht © Tine de Jong 24/11/2018
Bedankt voor je bezoek en ik waardeer het altijd als je een reactie achter laat onder de woorden.

Mooi filmpje erbij met het mooi gezang van de Rietgors (Emberiza schoeniclus) 

Slingelandse plassen - Uniek Natuurgebied - Goudriaan

Hallo bezoeker van dit blog: Wat leuk dat je weer gezellig op visite bent om dit schrijven te lezen.

Ditmaal neem ik je weer eens gezellig mee voor een wandeling in het mooie Recreatie en Natuurgebied De Slingelandse plassen. Dit grootschalig natuurgebied ligt vlakbij de gezellige Zuid-Hollands dorpjes: Goudriaan en Noordeloos en het is gelegen langs de N214 en N216. Er zijn hier in het mooie omgeving van de Nederlandse landstreek, de Alblasserwaard ook wandelroutes die je ook eens kan gaan beleven, mocht jij hier eens in de buurt wezen. 

Ik ben hier al vaker geweest en elke keer is het hier weer een verrassing wat je zal ontmoeten in dit prachtige gebied. Het is gebied vol natuurleven waar vele mooie insecten te spotten zijn maar ook veel meer andere natuur.

Je kan hier ook zwemmen in de plas van het grote recreatieterrein. Maar er kan soms ook wel blauwalgen in het water zitten en dan is het niet veilig om erin te gaan. Want als men het water binnen zal krijgen, kan het maag en darmklachten veroorzaken. Contact met het water kan al leiden tot huidirritatie, zoals jeuk en rode vlekken. Maar ook pijn in hun hoofd, oren en ogen kan je ervan ontvangen en soms kan je er sloom worden.

Daarnaast komen duizeligheid, ademhalingsproblemen en kramp voor. Ook huisdieren die water met blauwalgen binnenkrijgen kunnen er ziek van worden. Voedselrijk water is 's zomers een ideale voedingsbodem voor giftige blauwalgen en deze Algensoep kan je dan beter gaan vermijden. 

Maar meestal word het hier dan op een bord weergegeven aan beide waterkanten. Soms zijn mensen ook erg eigenwijs en negeren dan de borden maar ja dan is het hun eigen schuld als men ziek wordt. Men weet vast wel wat Blauwalgen zijn vermoed ik maar schrijf toch gelijk ook maar even wat informatie erbij mocht je het toch niet in het geheel weten:

Blauwalgen zitten al van nature in het oppervlaktewater. Het zijn eigenlijk helemaal geen algen of wieren, maar bacteriën. Een andere naam ervoor is Cyanobacteriën. Bij hogere watertemperaturen kunnen de blauwalgen tot bloei komen en in sommige gevallen blauwgroene drijflagen vormen. Als de bacteriën afsterven kunnen gifstoffen (toxines) in het water terecht komen. 

 Niet alle blauwalgen maken overigens gifstoffen aan. Cyanobacteriën vangen licht met behulp van pigmenten. De kleur van cyanobacteriën varieert van blauwgroen (cyaan) tot roodbruin vanwege de mogelijke aanwezigheid van andere pigmenten, zoals fycoerythrine. 

Maar toen wij hier wandelde was er van blauwalg gelukkig geen sprake en konden met een goed gevoel onze voeten koelen in de recreatieplas. En dan onze wandeling na een kleine pauze weer vervolgen.

Er omheen en erachter en ook naast het recreatieterrein is er nog een grootschalig Natuurgebied met plassen waar je zeer zeker vele insecten, wilde bloemen , vele kruiden en beplantingen zult ontmoeten. Met mijn natuurwandeling in deze omgeving ontmoette ik hier ook de grote keizerlibel. Zie foto:

In een andere plas aan de kant van het fietspad de N216 ontmoette ik ook vele Schaatsenrijders (Gerris lacustris)op het water. Dat is een insect uit de familie schaatsenrijders (Gerridae). De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carolus Linnaeus in 1767. In Nederland komen nog zeven andere soorten voor die echter minder algemeen zijn en er meestal sterk op lijken. Zij bewegen zich voort door met de pootjes te roeien, en zo kleine golfjes te veroorzaken. Hier zet een schaatsenrijder zich tegen af en doordat de poten schoksgewijs worden bewogen en het lijkt bij de voortbeweging zo erg sterk op schaatsen. 

Maar toch nog even een foto, ook al is deze wellicht niet zo goed gelukt maar had geen zin om nog eens een duik in het water te ontvangen want dat is mij weleens gebeurd bij een wandeling. Want kan laatste tijd moeilijk op de hurken zitten en daarvan uit weer op staan. Dan verlies ik mijn evenwicht en val dan soms voorover. 

De middelste poten zijn de 'roeipoten' en de achterste zijn de 'stuurpoten'. Een schaatsenrijder kan dus over het water rennen, maar ook duiken en zelfs vliegen waardoor ver van het water kan worden overwinterd. Op het land is dit dier echter niet zo snel, en bij aanraking worden kleine sprongetjes gemaakt om te ontsnappen. Deze heb ik geprobeerd om even te filmen. En dat kan je in onderstaande video zien onder mijn schrijven. Maar hier nog even een foto voor jou:

Verder heb ik ook met deze dag wandeling de brandnetel met zijn kleine injectie naalden ook weer goed gevoeld toen ik enige verse blaadjes wilde plukken om er thuis een heerlijke thee van te maken en ook weer toen ik een vlinder en een schorpioenvlieg die erop zaten op de foto wilde zetten. De Brandnetel heeft van die holle naaldjes die gevuld zijn met chemische stoffen zoals histamine, mierenzuur, acetylcholine en meer.

 Deze naaldjes breken bij een aanraking heel makkelijk af en steken dan in je huid. Daar geven ze jou (mij dus weer) een vorm van een miniatuur injectie met deze stoffen die dan jeuk, irritatie, roodheid en zwelling kunnen veroorzaken. 

Geen prettig gevoel maar er is een oplossing voor hoor. Want als je een gekneusd blad van de grote grote Weegbree (Plantago major) of met de smalle (Plantago lanceolat) over je 'brandnetel aanrakingen smeert, verdwijnt de jeuk echt veel sneller. 

Hetzelfde geldt trouwens ook voor een gekneusd blad van de Hondsdraf Glechoma hederacea). Zie de foto's even en lees dan het schrijven eronder dan verder. klik op de foto om deze in het groot te bekijken. Weet niet of de lichtbalk werkt op blogger want de website is hier wat anders gemaakt zoals je wellicht al had gemerkt.


Deze wilde plantjes zijn ook vaak te vinden in de buurt van de brandnetels. Pluk een blaadje en rol het maar op en dan rol je het weer vervolgens tussen je vingers of met de handpalmen heen en weer, om alle cellen te doen kneuzen. Je zal merken dat het dan vochtig wordt. Voordat je handen helemaal nat zijn, pers je het sap eruit, op de plek waar het jeukt. Je kunt ook het gekneusde blaadje zachtjes over de plek wrijven of het op de plek leggen. 

Het werkt het beste als je het meteen nadat je ‘geprikt’ bent erop smeert. Neem voor de zekerheid dan ook een paar verse blaadjes mee want soms moet je het na een tijdje opnieuw insmeren. Ook voor de pootjes van uwe hond kan dit heel goed helpen. Soms zie je dat de hond aan zijn pootjes zit te likken en dan kan je viervoeter weleens door de brandnetels zijn gelopen.

 

Sommige mensen zien dit als onkruid want het kan ook groeien in je tuin of zomaar tussen en langs het trottoir. Ook dit wordt weer door verstuiving gedaan. Stel je hond loopt erdoor en dan neemt hij/zij met de voetzooltjes wat zaadjes mee en die laten weer los op een andere plek en zo groeit deze mooie kruidenplant weer ergens anders. 

Het is ook beslist geen onkruid. Want het dit kruid heeft veel meer doeleinden dan jij ervan verwacht of denkt wellicht. Jonge, malse weegbree blaadjes kun je plukken en als spinazie koken. Weegbree is een gezonde groente. Google daar maar eens op en dan zal je ook veel leren. Er zijn zelfs filmpjes ervan op YT. Dat laat ik aan jouw over anders wordt dit blog veel te lang. 

Hier de foto's van de vlinder (Bonte zandoogje- Pararge aegeria) en de Schorpioenvlieg (Panorpidae) die ik wel heel mooi vond (heb over deze laatste al eens eerder geschreven op deze website:

Er is hier ook een visvijver waar jij een hengeltje kan uitslaan. Maar wel met een vergunning en als je hier gaat of zal gaan vissen, gooi dan wel de vissen netjes terug. En in een andere vijver kan je op het vogeleiland (wat hier is gemaakt) veel vogels spotten in de vroege morgen. Helaas was het wat te dichtbegroeid en kon ik met mijn verrekijker er niet in kijken. 

Dat was wel jammer, maar vogels hebben ook hun rust nodig en geen last ontvangen van de vele fotografen die hen willen waarnemen. Langs de N216 richting Schoonhovens veer ligt er ook een fietspad en aan deze zijde kan je ook op het grote picknickterrein komen en dan zo hier een wandeling gaan starten rond de vele plassen. Je kan hier vandaan ook helemaal rond lopen langs de grote recreatieplas maar er naast zijn ook vele paden met bruggetjes die je ook veel laat zien.

Wie ook van wilde bloemen en planten houdt is het helemaal een aanrader om hier eens te gaan wandelen als je eens in de buurt zal zijn want er staan hier vele soorten kruiden maar let op!!! Niet alles is te eten of te gebruiken in een gerecht. Zo ontmoeten wij hier ook de plant-bloem uit de Nachtschadefamilie (Solanaceae): Bitterzoet-Solanum dulcamara. 

Maar let op!! Het kruid, bladeren en de bessen zijn erg giftig. Vogels kunnen ze echter wel eten en zo worden de zaden ook verspreidt. Zij vielen erg op met hun donkerpaarse bloemen (Ø 10-20 mm) en de opvallend gele puntjes. Later zal ik meer schrijven op deze website over deze plant met zijn bloemetjes. Want daar is ook nog veel over te vertellen.

De stengel van deze plant is wat liggend en opstijgend en is donkerbruingroen vertakt en onderaan wat houtig, tot 2 m lang. De bladeren zijn eirond tot ovaal en soms ook wat spiesvormig gelobd met een gave rand. Aan het eind van de zomer verschijnen in losse trossen de violette bloemen die 5 teruggeslagen, puntvormige kroonbladen en goudgele meeldraden hebben. 

Wat ook op opvalt is dat de bloemen altijd in een andere richting wijzen dan het blad. Let daar maar eens op als jij deze plant tegen zal komen. Na de bloemen komen de glimmende eivormige bessen die eerst groen en dan geel worden en later bij het rijpen een scharlakenrode kleur krijgen, ze liggen ingebed tussen de roodbruine kelkbladeren.

De plant groeit voornamelijk op vochtige tot natte, soms stikstofrijke locaties. Struwelen en bosranden, natte bossen en natte, voedselrijke ruigten zijn dus geschikte terreinen voor deze plant. Bitterzoet is een echte klimplant die zich doorgaans van onder de struiken vandaan zich omhoog werkt waarbij de plant zich hier en daar dan om een tak heen windt. De Nederlandse naam is een vertaling van de botanische naam. Dulcis betekent "zoet" en amaris betekent "bitter".

Had gelezen in mijn natuurboek en op het internet dat als men op een stuk stengel kauwt, dit eerst een bittere smaak geeft die daarna onder invloed van het speeksel zo zoet wordt als suiker. Maar dat heb ik niet uitgetest want je weet maar nooit wat er zal geschieden omdat de plant giftig is. Nee, ik laat alles wat ik niet echt goed kent mooi in de natuur staan waar het hoort. Kan zijn dat men dit vroeger deed maar tegenwoordig moet je echt oppassen wat je wel of niet kan eten uit de natuur. 

Omdat bitterzoet een waardplant is voor de bruinrot-bacterie, die besmetting van het oppervlaktewater kan veroorzaken wordt de plant ook gezien als een probleem in de land- en tuinbouw. Bestrijding is niet makkelijk, omdat elk stukje wortel dat achterblijft, kan uitgroeien tot een nieuwe plant. Hier enkele foto's die ik had genomen van dit opvallende plantje met zijn bloemen:


Er waren hier ook vele bramen stuiken maar zij waren nog niet rijp genoeg om te plukken maar de bijen en wespen waren op het moment dat mijn man en ik hier waren in grote getallen wel aanwezig. Vlindersoorten helaas ook hier heel weinig te zien. In de achterste plas die achter de N216 ligt waren wel al enige paddenstoelen te zien in het natte bos gedeelte achterin.

Op deze Natuurwebsite "De mens en de Natuur" kan je nog veel meer lezen over mooie natuurwandelingen en ook over dit mooie natuurgebied en elke wandeling is ook anders en echt een tip voor jou om deze columns ook eens te gaan lezen. Daar staat nog veel meer informatie in voor jou. 

Probeer de Labels onder de video maar eens uit en zie waar jij dan op stuit. Of de zoekhoek rechts op de startpagina waar je gewoon Slingelandse plassen invult of een ander woord en je leest en ontdekt dan ook heel veel. Proberen is echt de moeite waard. 

Deze website en mijn andere persoonlijke is zo ingericht dat je onder elk plaatje een gezellig praatje vind of meer. Mijn andere website: Gedichten en verhalen uit het leven waar ook zowel de mens, natuur, liefde en verdriet zijn samen geweven in woord en beeld is vast oo wel wat voor jou. De link vind je onder dit schrijven. Kom daar ook maar eens op visite want daar zal je ook veel andere woorden en kunnen lezen en ontmoeten. 

Ik schrijf daar heel divers onder andere gedichten met soms een boodschap erin maar ook mooie wandelingen in de natuur en ook met eigen fotografie en meer. Ik zal het leuk vinden je ook daar eens te mogen ontmoeten. 

Ik ben hier al vele malen geweest en al mijn natuurwandelingen die ik hier heb gemaakt zijn echt de moeite waard om te bekijken, want dan kan je ook zien hoe de natuur hier zich steeds meer heeft ontwikkeld. En waar je vast meer andere dieren erin zal ontmoeten en meer. Deze kan je zien in de volgende linken. 

Wandeling uit 29-7-2013 Goudriaan Slingelandse plassen 
Wandeling uit 7-01-2017 Natuur in de Alblasserwaard Slingelandse plassen 

Bedankt voor je bezoek en een reactie is altijd welkom. Je kan altijd reageren met je naam als je geen blog account zal hebben. Laat dan gewoon de URL open staan en vul dan alleen je naam in. 

Alvast bedankt en Natuurgroetjes van mij Tine. 

Tot een andermaal met wellicht een mooi Natuurverhaal.

Alle rechten voorbehouden © 2018 Tine de Jong
© Fotografie, tekst en video's dia slides Tine de Jong

Wees ook welkom op mijn andere persoonlijke blog-website want daar staan ook vele natuur-weetjes voor jou.
Gedichten en verhalen uit het leven

Wandel nu maar gezellig met mij mee en ik ben wel benieuwd hoe jij deze wandeling van mij weer vinden zou met mooie natuur-fotografie van mijzelf.

Natuurgebied Slingelandse plassen - Uniek plekje in de Alblasserwaard in Zuid/Holland
en meer uit deze mooie omgeving kan je ook op mijn YT kanaal vinden. 

Zoek maar gewoon op Tine de Jong YouTube en je ziet hen allemaal. Ik zet er nog een mooie onder voor jou. Kan je zelf eens kiezen wat je wilt zien of je kijkt ze gezellig allebei.  En deze is  uit dit jaar. 

De onderstaande video heb ik later bij gevoegd en deze is uit 2020 zodat je kan zien dat de natuur hier volop veranderd. Wens je veel kijkplezier met mijn fotografie verwerkt met een mooi muzikale omlijsting..