Bladpootwants - Leptoglossus occidentalis, Bladpootrandwants

Onlangs had ik in het bos waar ik ook graag wandelen gaat een onbekende wants ontmoet, die ik nog nooit eerder hier had gezien. En ik ben een persoon dat als ik iets niet herkend het thuis dan gaat opzoeken. Want ik hou van de natuur en wil dan ook weten wat het is en waar deze dan van oorsprong vandaan komt. Via mijn natuurboeken en met hulp van het internet kwam ik al snel iets te weten over dit insect. Voor jou dus ook deze informatie voor het geval jij dit insect eens tegen zal komen. Dan weet jij wat voor soort wants dit is.

Er zijn heel veel soorten wantsen in de natuur, maar er komen ook steeds meer vreemdelingen ons land bezoeken en die blijven dan ook hier. De Bladpootwants ook wel de bladpootrandwants (Leptoglossus occidentalis) genoemd is er zo 1 van. Zie de eerste foto boven.

Sinds 2007 zijn ze ook te vinden in België, Duitsland en Nederland al eens gezien. Deze wants is tot nu toe de enige in Nederland met de bladvormig uitgetrokken achter-schenen. Het was voor mij wel heel moeilijk om het dier te fotograferen en of te filmen, want mijn camera haperde wat helaas, maar onderin zie je een film van een YouTube vriend die ook deze in zijn land had ontmoet. 

Volgens mijn bevindingen die ik opgezocht had via Internet zou deze bladpootrandwants in zeven jaar tijd dus ook al een algemene soort in Nederland zijn geworden al was het mij dan wel de eerste maal dat ik deze wants ooit had gezien.

De bladpootwants (Leptoglossus occidentalis) schijnt een uit Noord- en Midden-Amerika afkomstige wants te wezen. Vanuit Noord-Amerika is deze dan waarschijnlijk op een nog steeds onbekende wijze versleept naar Italië, waar ze in 1999 voor het eerst werd gesignaleerd en van waaruit deze zich in korte tijd verspreid dan heeft over een groot deel van Europa. In 2007 is deze wants dus dan voor de eerste maal ontdekt in Nederland. Deze soort wantsen gedraagt zich dus erg invasief. (Het woord invasief komt van het Latijnse invadere, binnendringen.)

Met een lengte van rond de twee centimeter is het een voor Nederlands begrippen erg grote soort, die ook nog eens opvalt door de opvallend afgeplatte achter-schenen. Vandaar wellicht de Nederlandse naam bladpootwants.

Hoe deze hier in Nederland is verschenen is nog wat onduidelijk, maar de meest waarschijnlijke verklaring is dat het zou kunnen via de import van hout of waarschijnlijk met de planten meegekomen (larven) en toen zich hebben voortgeplant hier. Maar dat is nog niet echt bewezen.

Deze Bladpootwants is wel bekend als een pestsoort want deze kan soms ook veel schade aanrichten aan naaldbomen. De wants zuigt namelijk plantensappen, waardoor de zaadproductie hiervan kan afnemen. Voor menige kwekerijen van sommige dennen - met name de Pinus zijn deze insecten geen geziene gasten in hun kwekerijen, omdat de nimfen ook van deze zaden leven. Kwekerijen van deze bomen willen ze dus liever niet in hun bomen ontmoeten en dat is wel erg begrijpelijk. Maar soms ontdekt men dit ook weleens te laat en dan kan jij deze de exotische bladpootwants dus ook hebben.

Ze zijn op zoek naar coniferen van verschillende soorten (voornamelijk dennen en Douglas-spar) is hun favoriet maar ook enkele granen, cederhout, sparren en de jeneverbes, wier bloemen en zaden ze op zuigen. De vrouwtjes leggen hun eieren dan in rijen op naalden. En deze had ik niet op balkon dus was deze vast verdwaald. Want er kwam er ook ene bij mij op visite. zie de foto's beneden.

De larven luieren dan zo ongeveer 8-12 dagen en zuigen ook op de zaden en bloemen van naaldbomen. Vanaf augustus zijn deze gewoonlijk dan al volwassen. Als de herfst koeler wordt en de zaden van de kegels vallen, zoeken ze weer een winterkwartier. 

Deze zie foto boven en beneden kwam op mijn balkon even op visite maar heb deze snel beneden gebracht. En in de heg aldaar gezet.Wat deze nu bij mij moest zoeken op balkon weet ik niet maar nu is deze weer waar die hoort.

Bladpootwantsen kunnen ook heel goed vliegen en verspreiden zich wellicht daardoor ook gemakkelijker. Ook van het meeliften op plantmateriaal en kegels van dennen kan dus ook echt een rol spelen bij de snelle verspreiding in Europa. De wantsen leven namelijk van jonge twijgen en zaden van allerlei coniferen, en de eitjes worden op de naalden afgezet. In Europa heeft dit echter nog niet tot schade geleid.

Volwassen dieren worden het hele jaar door gezien, zowel in steden als bossen. De meeste waarnemingen worden gedaan in het najaar, wanneer de wantsen op zoek gaan naar overwinteringsplaatsen in en rond huizen. 

Want vanaf mei kunnen deze (grote )insecten ook al hun omgeving verlaten, en zij worden dan ook al vaak in appartementen of enige zolders worden gevonden. Wellicht heb jij een plant gekocht voor binnen en daar kunnen ze dan al in huizen. 

Dus jij heeft gemakkelijk kans deze ook tegen te komen in jouw woning. Dood hen niet want ze doen in huis echt geen kwaad. Zet hen dan gewoon weer buiten als jij hen mocht zien of ontmoeten.

Lees vooral ook de reactie's van de bezoekers van deze site want daar kan je ook veel baat bij hebben. Alvast bedankt. Natuurgroetjes van mij Tine.

Tekst en fotografie © Tine de Jong, 25/09/2017

Bedankt voor je bezoek en reacties zijn altijd welkom. 

In dit korte  filmpje kan je de wants goed bekijken 

Die ook veel opduikt in grote aantallen zijn deze wantsen. 

Klik op link en zie meer over deze wantsen soort waar ik over heb geschreven: Aanbevolen als je meer wilt leren over hen.
Ontmoet de malvawants-oxycarenus-lavaterae 

met veel weetjes over deze insecten voor jou wat je vast ook nog niet wist.

Herfst laat ons genieten

Een nieuw seizoen vangt aan  nazomerzon is bijna vertrokken met afscheid van enige zonnestralen vertelden zij dat het tijd is om te gaan Bomen laten hun bladeren al langzaam verkleuren en om energie te sparen laten ze al blad vallen want dat ze kaal worden zal snel gebeuren.
Uit bodem komen andere kleuren in vele vormen worden zij begeleid door herfstseizoen naar oppervlak met innerlijke krachten voor nieuwe tijd.

libel geniet ook nog even van nazomerzon  
Herfst laat ons genieten knisperend blad onder schoen  Je kan herfstwandelingen maken zoals in bos vele ontdekkingen doen.

Herfst laat ons genieten geeft altijd ook mooie verrassingen Met mooi palet van kleuren en daar laat ik mij graag mee omringen.En jij?

herfstseizoen viert met enige wind en met stormende dagen haar jaargetij wellicht nodigt zij zon ook nog even uit om in dit seizoen toch nog even samen te zijn.

Gedicht en Fotografie, video's  © Tine de Jong, 21-09-2017


Mijn wandeling voor jou: Luntersche Buurtbosch en eronder deel ik nog een wandeling hier uit maar dan van een andere zijde vanuit het Buurtbosch die ook heel mooi is om te zien.

En ook op mijn andere website "Gedichten en verhalen uit het leven
vind je ook mooie Herfstgedichten want daar is de natuur met ander leven ook samen geweven.

Bedankt voor je bezoek en ik waardeer het altijd als je een reactie achter zal laten. Probeer ook de labels eens onder de video de slide uit.

en mijn 2e wandeling van een andere zijde zet ik hier onder neer.

Ontspannen in de Aqua Zoo Leerdam

Ditmaal wil ik jou als bezoeker die dit schrijven leest, eens kennis laten maken met een prachtige locatie in Leerdam. En wat zeker onbekend is bij vele die deze mooie stad eens zullen bezoeken. 

De stad Leerdam is niet alleen maar bekend om zijn mooie glas en/of de glasblazerij: het Nationaal Glasmuseum of de overheerlijke Leerdammer kaas. (al staat deze fabriek niet in Leerdam maar in Schoonrewoerd) Of het gezellige centrum, de mooie jachthaven met veel rondvaarten en gezellige winkels. 

Want ook in dit stadje vind jij een prachtig onderwaterdierentuin die ik al eens eerder een bezoek had gebracht. En je vind dit in het souterrain (kelder) van het Verpleeghuis Lingesteyn. (zie foto hieronder)

Hier onder is een prachtige ruimte gemaakt van ongeveer 400 m2 met 42 verschillende vivaria met een totale inhoud van ongeveer 40.000 liter water. En het wordt onderhouden door vele vrijwilligers. 

Er is hier ook een lift mocht jij slecht ter been zijn om de trap af te gaan. Deze zal je zien zodra je binnen komt. Je kan via de hoofdingang van het verpleeghuis ook in het souterrain komen maar ook bij de andere deur aan de zijkant waar nooduitgang op staat.

Je zal hier prachtige vissen, amfibieën, reptielen, planten en mooie koralen uit vele delen van de wereld tegenkomen. Echt een aanrader voor jou want je ziet en ontdekt hier veel zoet- en zoutwatervissen en nog veel meer. 

Naast de prachtige vissen is er ook ander onderwater leven te aanschouwen is! Omdat dit geen koraal of anemonen zijn zal er iets beter gezocht moeten worden door de bezoeker: er zitten namelijk in het zand en tussen de stenen verschillende slakken, garnalen, krabben en kreeften verstopt. Deze hebben een hele nuttige taak; het opruimen van voedselresten en het opeten van zogenoemde detritus. Dit is een verzameling van onder andere vuil en vissenpoep.

Op mijn andere website Gedichten en verhalen uit het leven heb ik er ook al eens uitgebreid over geschreven en daar lees je ook meer info over dit mooie Aquarium en ook de openingstijden zal je in de film ontmoeten dus mijn link even bezoeken is echt ook de moeite waard. Zie de klik-link   onderwaterwereld-aqua-zoo-leerdam

Helaas zijn de zeepaardjes er niet op dit moment die je wel in de film kan zien. Maar men heeft mij verteld dat ze er wel weer zullen komen. Maar ze schijnen nogal prijzig te wezen. En het word hier allemaal op vrijwillige basis gedaan dus even geduld en er is later toch weer een mooi Aquarium met deze prachtige diertjes gevuld. Maar er is voldoende te zien en te beleven wat jouw echt ontspanning zal geven.

Het is echt een aanrader als jij heerlijk wilt ontspannen na bijvoorbeeld een drukke dag, maar ook voor het gehele gezin is het hier erg mooi. Voor de kinderen is er een speciale speurtocht waar ze ook veel kunnen leren over de dieren die hier leven en te zien zijn. Je kan hier ook wat eten of wat te drinken kopen.

Er is een gezellige zithoek waar je uitkijkt op de aquariums maar ook kan je een stoel meenemen en dan te genieten bij wat jij wilt zien. Heel handige kinderkrukjes zijn hier ook zodat kleinere kinderen het ook goed kunnen zien. Er zijn ook invalide toiletten en men kan zowel met de trap als met een lift er komen. Ik wens je veel kijkplezier als je er eens heen wilt gaan.

Voor jou mijn 2 films met live beelden zodat je heerlijk kunt ontspannen met de bijbehorende rustige relax muziek. Kan en mag je zelf kiezen wat je wilt zien. Maar weetje is dat ze allen wel de moeite waard zijn. 

Wens je veel kijk plezier en de natuurgroetjes ontvang je weer van mij hierbij. Reacties maakt mij altijd blij als ik hen mag ontvangen. Meer uit deze mooie onderwater vivaria zoals men het hier noemt vind jij op mijn YouTube kanaal.

Kom ook eens op mijn andere website kijken want hier zijn ook de mens, natuur, liefde, leven en natuur weetjes met veel informatie zijn hier samen geweven in woord en beeld met muziek en nog veel meer. 

Alvast bedankt voor je bezoek als je eens komt lezen. 

Hier de link voor jou erheen : Gedichten en verhalen uit het leven

Wil je de websites volgen dan gewoon de url linken toevoegen aan je leeslijst met de naam va de website(s)

Tekst, Fotografie en natuurfilms in een dia slide © Tine de Jong , 24-08-2017

Natuurgebied de Zouwenboezem

Ditmaal neem ik je eens mee als bezoeker/ lezer van deze website naar het Natuurgebied De Zouweboezem wat de meeste vast nog niet kennen maar waar voor vogelliefhebbers het hier echt een must is om hier vogels te gaan spotten. De Zouweboezem ligt in de gemeente Zederik en ten zuidoosten van Ameide. 

Mijn wandeling door dit natuurgebied startte ik in het buurtschap Sluis vlakbij Ameide. Iets voorbij de bocht van Sluis (als je van richting Ameide komt) zie je rechts een doodlopende weg naar beneden en als je doorgaat ontmoet je in de bocht aan het einde enige parkeerplaatsen en zit je gelijk al in dit mooie natuurgebied. Als jij hier zal aanvangen met de wandeling heb je ook meteen een fraai uitzicht over de Zouweboezem. Onderstaande foto geeft de route aan hoe je kan wandelen.

Er zijn hier in dit gebied ook verschillende platvormen en in een van de rietgebieden kun je via een vlonder pad het vogelkijkscherm bereiken. Het is wel even flink doorstappen om bij het kijkscherm te komen maar toch echt wel de moeite waard. Je hebt hier een prachtig uitzicht bij helder weer over het mooie gebied en de vogelplas. 

Hier kan je ook de purperreiger en de zwarte sterns soms zien. De purperreiger is hier een bekende geziene vogel. Zelf nog niet ontmoet maar er zijn hier nog veel meer andere vogels die dit gebied ook al ontdekt hebben. Kwam ook een mooi gedicht tegen die ik ook wel even met jou wil delen: zie foto onder. even klikken als je het zo niet kan lezen.

Er zijn hier ook verschillende routes te volgen die je mooie natuurgezichten zal geven. Door het gebied loopt de Oude Zederik, ook wel De Zouwe genoemd. De Oude Zederik (op zijn Alblasserwaards gezegd: Zeerik) is een kanaal in Nederland, dat deel uitmaakt van de waterloopkundige begrenzing van de Alblasserwaard in Zuid-Holland. 

Tussen Meerkerk en Ameide stroomt dus de Oude Zederik, dwars door het voor de fauna zeer belangrijke natuurgebied de Zouweboezem. Maar ook een aantal delen van de uiterwaarden langs de Lek fungeren als natuurgebied. Maar daar heb ik nog niet gewandeld. Wellicht een andere keer want heb nog veel meer wandelingen en bezoeken op mijn wandellijst staan die even voor gaan.

Het is hier een prachtig vogelgebied waar vele vogels te zien zijn. Voor de vogelaars zijn de kades aan de Zouweboezem in het voorjaar en in de zomer een echte vogel boulevard. Voor mij waren ze helaas wel wat te ver weg om te fotograferen met mijn kleine camera. Zag wel enkele zwarte sterns rond het water vliegen en boven het weiland dansen in de lucht. 

In de verte toen ik door een opening van het kijkscherm keek zag ik ook enkele zilverreigers. Tenminste ik denk dat het reigers waren want het was best moeilijk te zien. Vond het wel een nadeel dat er 1 kijkgat te hoog was voor mij, al kon je op een soort van opstapje er wel doorheen kijken en de andere bijna op de bodem was maar ook dat er eigenlijk voor mijn gevoel te weinig kijkgaten zijn, want menig vogelaar/ natuurliefhebber was hier ook en dan is het wel even op je beurt wachten totdat jij eens kan kijken.

Eigenlijk had het kijkscherm ook best wat groter kunnen wezen. Maar ik was er al heel vroeg en het was toen nog niet zo druk dus kon ik wel even blikken erdoor werpen en het is echt een mooi gebied om te overzien. Jammer dat er aan de zijscherm rechts geen kijkgaten waren want er waren enige sternen even heel dichtbij maar de camera kon hen daar niet volgen door dat kijkgat waar ik doorkeek. 

Het riet aan de zijkant was ook erg begroeid en dat bemoeilijkte ook het kijkgenot. Deze kijkscherm zal je in mijn video zien. Maar al bij al genoot ik toch van wat ik wel zag erdoor. Wellicht moet je hier nog vroeger zijn om veel vogels te zien. En het verschilt ook van het jaargetijde. In voorjaar zie je vast veel meer van vogels die hier nestelen gaan.

Zie ook de onderstaande foto van het uitzicht maar geef je ook een foto van de sterns die op een bord hier stonden afgebeeld zodat je weet hoe zij eruit zien in verschillende verschijningsvormen. 

Het vogel kijkscherm is in 2000 geplaatst door het Zuid Hollands Landschap. Het scherm is toegankelijk via een vlonder pad dat slingert door het vogel- en plantenrijk moerasrietland van de Zouweboezem en geeft uitzicht op een begin jaren negentig aangelegd moerasgebied. Je kan nu ook wel zien hoe het is ontwikkeld door de jaren heen.

Natuurgebied De Zouwenboezem is een gebied van ongeveer 4 kilometer lang dat bestaat uit een boezemwatergang (de Oude Zederik dus) vele zijsloten, uitgestrekte rietvegetaties, grienden en natte elzenbroekbosjes. De Graslanden, water en rietpercelen wisselen elkaar hier af en vormen samen één groot natuurgebied waar het heerlijk toeven is voor vele vogels. Het terrein Polder Achthoven, tussen Ameide en Lexmond, is ook erg mooi om te wandelen. 

Het is meer dan 100 hectare groot en een vrijwel geheel aaneengesloten terrein gelegen in de gelijknamige polder Achthoven. Het gebied hier bestaat uit vochtige, soortenrijke graslanden, ruige graslanden, een waterplas, boomgaarden, bos en een enkele griend, met een enkele elzensingel en rijen met knotbomen. Je kan als wandelaar ook door het begrazingsgebied lopen tussen de Boezemweg en de Molenkade. Deze kalfjes kwam ik ook tegen.

Vanaf de vogelkijkhut als je op de helft bent van de eerste wandeling kan je ook nog verder lopen maar ik was al erg moe van de eerste helft dus stopte ik bij deze hut. Want ik moest ook nog terug wandelen. Op de route foto kan jij zien dat je dus ook rond kan wandelen maar helaas dat wilde ik mijn benen niet aan doen al wilde mijn voeten het wel. Ditmaal luisterde ik dus wel naar mijn lichaam en wist dat ik de grens had bereikt. Als ik door was gegaan had ik gewis onderuit gegaan maar ook niet meer terug kunnen wandelen en ik ontving al halverwege de wandeling vele krampen in de onder en bovenbenen. 

Het bukken gaat mij met de ernstige vaatproblemen die ik al lange tijd heeft, ook niet meer zo best af en ja wil je insecten ontmoeten en fotograferen dan moet je toch eens door de knieën gaan. Met behulp van mijn wandelstok kwam ik weer overeind met moeite. Ik was al trots op mijzelf dat ik deze afstand had gelopen vanaf de dijk van Sluis tot helemaal aan de kijkhut. Hier heb ik heerlijk uitgerust, gegeten en gedronken en rond gekeken want ook hier is het erg mooi. Nog even een uitzichtfoto

Verder is De Zouweboezem echt een prachtig gebied om er zelf eens rond te gaan wandelen in dit mooie Zuid-Hollandse landschap en waar je niet alleen maar vele vogelsoorten kan ontmoeten. Enkele vlinders, veldmuisje, en vele Kleine Rode Weekschildkevers (Rhagonycha fulva) ontmoette ik ook ook tijdens de wandeling.  hier de foto's die ik ervan nam van het veldmuisje en van de vele kevers.

Tussen de rietkragen langs de kade zitten trouwens ook menige vogels verstopt die jou bespieden en je niet ziet maar ook vele insecten. Ik hoorde hen wel maar helaas ik zag hen niet. Zo zie je maar ook dieren spelen graag verstoppertje. Ook kwam ik bij een boom een groot nest tegen van insecten die men liever niet wilt ontmoeten. Maar ik stond op gepaste afstand en ze zaten nog in het nest.


Vanaf de Zouwendijk kan je het gebied ook overzien. Er is langs de dijk die richting Meerkerk gaat ook een kijkplatform (links)maar let op er komt hier ook verkeer voorbij en het parkeren is hier niet zo handig langs de dijk. Maar voor wandelaars wel een must om hier even te gaan kijken met de verrekijker, maar waar ik startte voorbij Sluis zit je er echt gelijk al in. En dat is zeker ook een aanrader voor jou.

Historie en weetjes:

 De Zouweboezem heeft zijn ontstaan te danken aan de voormalige boeren van de polders in de omgeving. De bloei van de griend- en rietteeltcultuur heeft in de 20e eeuw grote invloed gehad op de boeren in de omgeving. De boeren wilden ook van de grote vraag naar griend en riet profiteren en besloten ook wilgenakkers en grienden te gaan verbouwen. 

Voor het verbouwen van griend en riet was veel water nodig en daardoor ontstond er veel overtollig water. Het overtollige water van de polders moest ook weer ergens naartoe. Dus in 1385 heeft men het kanaal Oude Zederik gegraven om het overtollige water naar de Lek te gaan leiden. Om het overtollige water in het kanaal te krijgen zijn er molens buitendijks geplaatst. Tussen 1762-1777 werd De Boezem uitgebreid met een extra kanaal: de Nieuwe Zederik en er zijn 8 extra molens binnendijks geplaatst. 

Later deed het stoomgemaal zijn intrede om het water te leiden naar de rivier. Dit betekende dat de bestaande molens overbodig waren geworden en daarom zijn ze in 1828 weer afgebroken. Van de voormalige molens heeft maar eentje het overleefd en dat is de Vlietmolen. Deze was in 1998 afgebrand en men heeft deze in 2001 opnieuw opgebouwd.

De Zouweboezem is ook het kleinste maar toch het belangrijkste Vogelgebied van Nederland. Het is vooral bekend vanwege de grote broedkolonie purperreigers. Maar de zwarte stern is hier veel te gast om te broeden, en te jagen. Ook de griend- en rietteeltcultuur wordt nog in beperkte mate uitgevoerd, zodat deze cultuur ook behouden blijft. En het Zuid-Hollands landschap helpt mee om dit natuurgebied en de cultuurwaarden te behouden.

Het deel van de Polder Achthoven dat binnen de begrenzing ligt, bevat een aanzienlijke oppervlakte blauwgrasland, tegenwoordig een zeldzaam begroeiingstype in het veenweidegebied. Maar ook een belangrijk broedgebied van soorten van rietmoeras drijvende waterplanten. Watervogels maken vooral gebruik van de beschutte open water gebieden, terwijl de rietlanden o.a. als slaapplaats voor diverse trekvogels in gebruik zijn genomen. 

In de wintermaanden verblijven er ook de blauwe kiekendief en de waterpieper. Opvallende soorten die bijna het hele jaar wel aanwezig zijn en de Zouweboezem ook als slaapplaats gebruiken, dat zijn de spreeuwen, waarvan het aantal daar flink kan oplopen. In de avond zie je hen neerstrijken als je er vroeg en op tijd bij bent.

Grenzend aan de Zouweboezem ligt ook het natuurontwikkelingsgebied De Boezem die bereikbaar is via een vlonder-pad. Hier in de omgeving ligt ook polder Lakerveld, polder Achthoven en boomgaard de Kikker. In deze omgeving heb ik ook al eens gewandeld en wellicht ga ik nog eens hierheen want mijn camera batterij was leeg en kon met deze natuurwandeling geen foto's maken.

Je zal dan ook de mooie vlietmolen ontmoeten maar nog veel meer. En een tip erbij voor jou is dat je ook van deze zijde ook naar de vogelkijkhut kan lopen. Maar die vanuit Sluis vind ik zelf de mooiste route. Het is een prachtig gebied om te wandelen (maar wel bij nat weer laarzen aan). Want het kan hier ook behoorlijk drassig zijn. Geniet mee met mijn wandeling door een prachtig stuk natuurgebied waar veel is te beleven en te zien. Een natuurgebied vol met leven voor elke natuurliefhebber/ster.

Bedankt voor het lezen van mijn blog. Beetje lang geworden maar dan heb ik wel alles kunnen schrijven wat ook voor jou mooie weetjes kunnen wezen. 

Ik vind het altijd leuk als je een reactie nalaat.

Natuurgroetjes van mij 2017 © Tine de Jong 

Foto's en video in een dia slide   © Tine de Jong

Voor jou mijn wandeling waar je veel zal ontdekken. Ga je ook mee op avontuur?

Mens en Natuur in evenwicht

Iedereen wordt op zijn tijd gedreven, om eens weg te gaan van de sleur van het dagelijkse leven. En dan heerlijk echt eens van de rust genieten te gaan. Wellicht ga je een mooi fietstochtje maken en laat je de auto ook eens staan. 

Mogelijkheden zijn er voldoende voor de mens in het verschiet. Boswandelingen maken, strand, of heerlijk ouderwets kamperen. Wellicht in een hotel of eens gaan varen langs kreken of in meren. Het is hoe jij dit in je behoefte wilt zien, gaat erom dat jij volop geniet.

Alleen de dieren zijn niet zo blij met alle drukte die in vele meren komen. Wellicht doe jij het soms onbewust als je eens met boot aan kant zal meren. Er zitten soms enige watervogels op nest en gaan van schrik hun nest verlaten. Kleine vogels wachten dan hongerig op hun ouders die soms niet meer terugkeren.

Helaas is dit voor alle dieren dus echt de schaduwzijde van alle recreatie. Alle dieren zijn ook bang voor mensen en zullen jou ook het liefst vermijden maar ook vele waterplanten kunnen door het verkeerd aanmeren eronder gaan lijden. Vooral voor alle verscholen dieren in het riet zijn geeft het echt veel commotie.

Wat ook veel sneuvelt in vakantietijd wordt vaak veroorzaakt door onvoorzichtigheid. Denk maar aan alle heidevelden waar vaak het rode vuurhaantje daar eens zal verschijnen Vele dieren en andere mooie natuur die hier steeds vaker weer er onder lijdt en er zijn al vele bossen en heidevelden die door deze vurenmacht allemaal weg zullen gaan kwijnen.

Dus wees echt wat voorzichtiger als jij je in de natuur zal begeven aan land of met boot. Denk dan ook eens aan de natuur, maar ook aan alle dieren die erin leven met hun wensen. Want de natuur vraagt ook om aandacht en niet dat jij hun gooit van de wal in de sloot. Zij hebben ook het recht om te mogen groeien of te mogen leven net als jullie mensen.

Ben je dus in de natuur, laat dan ook je afval niet achter, neem het dan netjes weer mee. Want zo houd jij de natuur ook schoon, maar ook vele dieren zijn hierdoor vast heel tevree. 

En bij droogte en erge warmte graag ook uitkijken met enige vuur in bos of in heideland. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje en voor je het weet ontstaat er fikse brand.  

Let dus op dat je nergens iets aanricht want dan blijft de Mens en de Natuur in evenwicht.

Gedicht en fotografie en videoslide © Tine de Jong, 2017

Voor jou meer foto's van mijn boswandeling in een video slide. 

 Natuur in de Alblasserwaard - Bos met vele verrassingen

Elzenvlieg of slijkvlieg - Sialis cf. lutaria

De bijzondere elzenvlieg, daar ga ik het eens over hebben in mijn schrijven want ik vind het wel een mooi insect. Vooral de vleugels trokken mij in het insect aan. Het is een beetje te vergelijken als glazen in loodramen maar dan met andere vormen en kleur. De kop draagt lange antennes die bij sommige soorten op een veertje lijken. De ogen staan aan de zijkant van de kop en bestaan uit vele kleine oogjes. Bovenop hun kop hebben ze nog 3 kleine oogjes staan. Die dienen enkel om licht en donker te kunnen aanvoelen. 

Vooraan op de kop zitten de kaken. Vooral de grotere mannetjes kunnen enorme kaken krijgen die enkel dienen om andere mannetjes uit te dagen en soms komen er ook zelfs kleine gevechten van. Enkel de vrouwtjes kunnen met hun kaken flink bijten. De poten die aan de borst vastzitten, hebben kleine klauwtjes om zich vast te hechten. 

Van die knappe vliegers zijn zij echter niet hoor, zij fladderen beetje net als de vlinders.En daarbij zijn het ook trage vliegers want soms zie je hen gewoon ergens zitten  of wat rondlopen. Grootvleugelige vliegen meestal in de nacht om wat eten te zoeken all eten zij niet zoveel. De grote donkere insecten met hun fladderige vlucht vallen dus wel snel op. Soms tref je hen ook aan op de bloemen waar ze wat nectar opzuigen. 

Ze heten slijkvliegen omdat de larven van dit insect op de bodem van vele plassen en meren van licht stromend water leven in het slijk. Dat is het modderige deel van de waterbodem voor het geval je dit nog niet wist.

De elzenvlieg of slijkvlieg - Sialis cf. lutaria is een insect uit de orde grootvleugelige (Megaloptera) en de familie elzenvliegen (Sialidae). De vlieg is overdag wel actief maar vliegt niet echt veel en wordt meestal zittend op de oeverplanten aangetroffen. Het is een kleine groep dieren die al zeer oud zijn en al lang op onze aarde rondvliegen. Voor mij dan toch wel de eerste keer dat ik deze mocht ontmoeten en vond het wel leuk om hier eens een blog erover te schrijven. 

Er zijn twee namen maar bekend: Slijkvlieg of Elzenvlieg . Het zijn insecten die een volledige gedaanteverwisseling door maken in begrepen de ruststadium waaronder zij dan ook verpoppen gaan. Ze danken hun naam aan hen die toch wat grotere vleugels hebben. Ze zijn bruin en grijs en soms ook zwart van kleur.

De volwassen dieren leven slechts enkele dagen of weken en belanden doorgaans in de bek van een vis. Eten doen ze niet. Dat hoeft ook niet, want ze leven slechts enkele dagen: de mannetjes drie en de iets grotere vrouwtjes vier dagen, om precies te zijn. Een goede plek om hen te vinden is in het gras pal aan de waterkant. 

Tegen de schemering worden de anders zo slome mannetjes ineens actief, en dan kan je ze druk achter de vrouwtjes aan zien vliegen. De vrouwtjes paren vaker en ook met verschillende mannetjes. Als de vrouwtjes gepaard hebben leggen zij meerdere ei pakketten wat soms wel ongeveer 2000 eitjes kan zijn ver tot boven het wateroppervlak gelegen tussen de bladeren of stengels van de oeverplanten.

De eieren worden dus onder op bladeren boven het water afgezet in grote plakkaten. De ei-pakketten zien eruit als rijen flesjes, stijf in het gelid. Als ze vers zijn, is de kleur rood, maar na een paar dagen kleuren ze bruin. Op vele gele lissen heb jij misschien weleens bruine vlekken ontmoet of gezien en dat kunnen dus de eitjes van hen wezen. 

Met het blote oog kan je de eitjes niet zien. Ik had het geprobeerd met een vergrootglas (heb ik altijd bij mij,) om de eitjes dan met mijn camera erachter te fotograferen maar helaas is dit niet gelukt. Zie de foto van de eitjes beneden die ik van het internet heb gehaald van BugGuide.Net.  Dit om jou toch te laten zien hoe zij er zoal uitzien.

De larven kruipen uit de eitjes en vallen na het uitkomen vervolgens in het water. Eerst wonen zij nog vrij in het water en later aan de onderkant van het water (dus in het slijk onder de waterbodem). Deze larven zijn ook wel een belangrijke bron van voedsel voor vele vissoorten, dus vele larven zullen het dan ook niet overleven. Het komt er dus op neer dat zij zich ontwikkelen in het water en in het eerste stadium doen de larven van de slijkvlieg het nog rustig aan en leven van wat micro-organismen. 

De larven die al groter zijn jagen op kleine wormen en op de larven van de Dansmuggen. De slijkvlieg leeft dan ongeveer 2 tot 3 jaar als larve in het slijk. Ze kunnen goed zwemmen en zoeken de bodem op. Na een eerste vervelling graven ze zich in de modderlaag in en ontwikkelen zich tot ware rovers. Het zijn vleeseters en ze hebben daarvoor flinke kaken. Ze eten vooral wormen, muggenlarven en erwtenmosselen. Maar ze zijn niet kieskeurig: ze lusten ook hun kleinere broertjes wel. Ja er leven dus ook kleine kannibaaltjes in het water. De larven leven twee jaar in de bodem, ze vervellen tien keer waarbij ze telkens een groter lichaam krijgen. Hier een foto van de larve:

Op de larven van deze vlieg wordt ook flink gejaagd door andere insecten en vissen maar ook mensen gebruiken deze larven als aas om op grote (zoetwater)vissen te jagen. Ze hebben een karakteristiek uiterlijk; een bruin lichaam met zes pootjes aan de voorkant en vele dunnere pootjes aan de achterkant van het lichaam. De kieuwen verdwijnen stilaan en de pootjes verschijnen. Het ademen zal dan gebeuren door het achterlijf. Maar de kieuwen blijven toch nog zitten. 

De larven lijken ook wel wat op een onderwater duizendpoot. Zij kunnen ongeveer 25 mm lang worden met zeven paar opvallende kieuwen op de rug, de staart is de 15de kieuw. De zes poten staan vooraan op de borst. Na twee jaar zijn ze vier centimeter groot en dan zijn ze klaar om te verpoppen. Dan kruipen zij het land op en graven dan een holletje in de vochtige grond nabij het water. Ik las in een bibliotheekboek dat de poppen van de slijkvlieglarve ook héél diep onder de grond kunnen zitten als zij zich gaan ingraven als larve om zich te verpoppen.

Al bij al best wel een actief diertje en wellicht ook denkt; "Als ik mij wat dieper ingraaf kunnen andere insecten of dieren mij niet zo snel verorberen". Weet dit natuurlijk niet zeker maar anders kan ik het niet verklaren dat zij zich zo diep in graven. Gehele winter blijven ze daar zitten om dan tijdens de lente weer uit te komen. En als zij zich verpoppen in een ander seizoen komen zij naar c.a 3 weken weer uit, en de gehele cyclus begint weer opnieuw. Maar zo gaat het meestal wel in de insectenwereld. Al vond ik het wel heel interessant om zo de cyclus te lezen over dit insect. Zo leer ik en jij nu ook wel ook wel wat meer hoe het in de insectenwereld zoal gaat.

De slijkvliegen hebben meestal een korte levensduur van enkele dagen tot ongeveer vier weken. Het enige doel voor hen is een seksuele partner te vinden en om aan voortplanting te doen. Voor de paring lokt het vrouwtje mannetjes met behulp van seks lokstoffen wat zij in het lichaam met haar mee draagt. En door deze geur trekt zij dan de mannetjes aan. Dan kruipt het mannetje verder onder haar achterlijf, houdt het zich met zijn poten goed vast en kromt dan zijn achterlijfspunt zo hoog mogelijk naar voren totdat er dan genitaal contact mogelijk is. Als zij gaan paren zitten de vleugels vaak in de weg. 

Daarom kromt het mannetje zijn achterlijf om tot het vrouwtje te geraken. Zo vormt hij precies de letter C. De vrouwtjes leggen dan honderden eitjes in mooie rijtjes. Een tak of blad kan helemaal bedekt raken door deze eitjes. De eitjes blijven dan gewoon achter zonder bescherming. Bij sommige soorten wordt er door het vrouwtje iets over de eitjes gespoten zolang ze toch een beetje beschermd zijn.

Wat ik ook heel mooi vond aan deze vlieg waren de vleugels. Ze zijn prachtig doorzichtig toen hij op het blad zat. Het vouwde zijn vleugels als een soort dakje boven het lijf en zag toen ook de mooie donkere aders tevoorschijn komen. zie onderstaande foto's:

Wat ik ook zelf graag wilde weten was, wie nu dit insect de naam had gegeven. Ik heb hierover wat research gedaan want dat wilde ik eigenlijk ook wel weten. De Latijnse naam werd door de Zweedse plantkundige Carl Linnaeus gegeven en wordt uitvoerig besproken in de 10de editie van zijn Systema Naturae, een uitgave in twee delen in de jaren 1758 - 1759. Hij was de eerste onderzoeker naar dit insect. De Duitse naam heb ik teruggevonden in een etymologisch woordenboek uit het jaar 1851 die het werk van Linnaeus citeert. 

Het dier wordt ook uitvoerig besproken in 'De dieren, afgebeeld, beschreven in hunne levenswijze geschetst', een werk van Dr. L.A.J. Burgersdijk, verschenen in het jaar 1875 en in het tweede deel van Jan Ritzema Bos' Landbouw-dierkunde: nuttige en schadelijke dieren van Nederland', een uitgave van 1882 maar daar heb ik de naam 'Sialiden' ontmoet. De Nederlandse naam heb ik gelezen in een 'woordenboek der Nederlandse taal' uit het jaar 1882 en in een 1886 verschenen artikel in Natura; een maandelijks tijdschrift voor natuurwetenschappen. Waarschijnlijk zijn dit ook de eerste bronnen die 'slijkvlieg' vermelden. 

Deze naam is aan het Duits ontleend. Waar de benaming 'Elzenvlieg' vandaan komt, weet ik echter niet. Hierna zijn er nog vele onderzoekers geweest - en nu nog altijd - die zich bezig houden met het bestuderen van dit insect. En zo is mijn blog over dit insect ook helemaal compleet. Hoop dat je mijn blog over dit insect ook interessant vond en zo lees je ook dat elk insect wel wat bijzonders heeft om er eens over te schrijven.

Tekst en natuurfotografie © 2017 Tine de Jong

Ik waardeer het altijd als je een reactie achterlaat op mijn schrijven. Maar geen linken naar een website en ook niet anoniem. Zij komen dan later in spam en worden verwijderd.

Natuurgroetjes van mij.

Dit heb jij vast ook nog nooit gezien of wel?? Kijk maar naar onderstaande film:
Toch wel een wondere natuurwereld te noemen van de insecten en de vliegen.

Dit is wel een ander soort vlieg maar de elzenvlieg doet het precies hetzelfde.

Film later erbij gezet want de andere was niet meer op YouTube. Bedankt voor een lezer en volger die mij een e-mail stuurde dat de video weg was.

Vuurwantsen - Pyrrhocoris apterus met weetjes

Deze diertjes heb jij vast ook wel eens ontmoet maar toch wil ik er wat over schrijven want ik vind hen best wel erg mooi om te zien. Geef je ook even wat informatie erbij mocht je dit nog niet weten: 

De vuurwants- Pyrrhocoris apterus- is een insect uit de onder orde wantsen (Heteroptera) en de familie vuurwantsen (Pyrrhocoridae).

De vuurwants is een bontgekleurde soort die een overwegend helder rode kleur heeft met een karakteristiek patroon van zwarte lichaamsdelen en vlekken en hieraan is te herkennen. De wants komt in grote delen van Europa voor en is ook in België en Nederland te vinden. De wants is voornamelijk een planteneter die soms ook dode of levende insecten eten.

De vuurwants is zo'n 9 tot 12 millimeter lang en rood met zwarte tekeningen. De nimfen zijn bijna helemaal rood, behalve op de plekken waar later de vleugels komen. Die plekken zijn... zwart. En ik vond ook een jonge vuurwants die al een beetje de volwassen kleuren begint te ontvangen en deze foto geef ik je erbij. Want zo kan je zien hoe mooi het lijfje al begint te worden.klik op de foto om het beter te zien.

© Foto Jonge vuurwants 

De vuurwants is een echte alleseter. Hij zuigt aan planten, aas en dode insecten, maar gaat ook zelf op jacht naar insecten om op te eten. In de zomer vaak te zien in enorme groepen. Dit zijn gemengde groepen met volwassen dieren en nimfen door elkaar heen. 

Nimfen die niet voor de winter volwassen worden gaan dood. Alleen de volwassen dieren overwinteren. De vuurwants kan niet vliegen, de vleugels zijn onderontwikkeld. Zij zijn soms massaal aan te treffen bij lindebomen en andere planten (hibicus) die ook door hen gegeten worden.

Omdat de wants wel algemeen voorkomt en eenvoudig in een laboratorium in leven is te houden, zijn er ook verschillende studies gedaan naar de vuurwants, zoals bijvoorbeeld onderzoek naar de lange duur van de paring, de ontwikkeling van de vleugels en de tolerantie voor vorst. Uit het sap dat ze uit planten zuigen, maken de vuurwantsen een heel erg gecompliceerd gif en daar zijn al uit menige studie overgedaan. 

Eén van de onderdelen wordt momenteel intensief bestudeerd. Het heeft een zeer sterke antibacteriële werking. De stof doodt zelfs bacteriën die ondertussen resistent zijn tegen antibiotica. 

Het middel zou kunnen werken tegen de beruchte ziekenhuisbacterie (MRSA). De stof staat bekend als pyrrhocorine. Maar er moet nog meer onderzoek worden gedaan hiernaar, maar vond het wel een leuk weetje om het hier te schrijven.

De wetenschappelijke naam van de wants komt uit het Grieks en betekent letterlijk rood insect (Pyrrho-coris) zonder vleugels (a-pterus). De Nederlandse naam vuurwants is eveneens afgeleid van de rode kleur, ook andere insecten met een heldere rode kleur krijgen wel de toevoeging -vuur, zoals de familie van vuurkevers (Pyrochroidae). 

De vuurwants werd in 1758 voor het eerst beschreven door Carolus Linnaeus (Hij was een Zweedse arts, plantkundige, zoöloog en een geoloog). die al de naam Pyrrhocoris apterus gebruikte.
Bij veel insecten is de wetenschappelijke naam in de loop der tijd veranderd maar verder van de vuurwants zijn geen synoniemen bekend. Ik vind hun schild altijd erg bijzonder eruit zien. Kleine maskertjes lijken het wel.

De vuurwants kent twee generaties per jaar, de wantsen komen in de lente rond mei uit hun winterkwartier en zoeken elkaar op voor de paring. Wat met name opvalt aan de paring is de duur, de vuurwants kent een zeer lange paring. Dit komt wel meer voor bij insecten, de mannetjes blijven lang aan het vrouwtje gehecht zodat ze niet met andere mannetjes kan paren. Soms lopen ze wat rond met het vrouwtje aan hem gekleefd.

Dit gedrag komt ook voor dat een mannetje probeert meerdere ei-legsels van een enkel vrouwtje te bevruchten en zo te voorkomen dat ze zijn spermapakketje uitwerpt of om grote hoeveelheden zaadcellen over te brengen zodat de bevruchtingskans groter wordt en zaad van andere mannetjes te vervangen. 

De paring van de vuurwants kan extreem lang duren, uit diverse veldwaarnemingen blijkt dat de paring van de helft van de koppeltjes 12 uur of langer copuleert maar dit kan ook oplopen tot maar liefst zeven dagen. 

Uit onderzoek blijkt tevens dat de mannetjes een dergelijke lange paring gebruiken om het vrouwtje letterlijk te hechten zodat zodat ze niet met andere mannetjes kan paren. Er zijn zelfs mannetjes die ook op het vrouwtje klimmen terwijl ze al aan het paren zijn.

Dat zie jij goed in deze link: Mating beetles (fire bugs)

Het zijn best nuttige dieren voor de natuur. Deze wantsen leven van plantensappen, maar zijn meestal niet erg desastreus en verstoren de bloei van de plant slechts marginaal. Vuurwantsen zijn niet meteen zeer schadelijk voor uw tuin. Ze zuigen voornamelijk plantensappen op uit afgevallen bladeren. Ze zijn zelfs nuttig omdat ze sommige schadelijke insecten ook gaan aanvallen.

Heb jij ze ooit in je tuin of elders dan hoef je niets te doen hoor, want ze gaan vanzelf weer weg. De kleur is bedoeld om vogels op afstand te houden, de vuurwants heeft een klier welke een stof afscheidt. Dit maakt de vuurwants oneetbaar. 

 Vuurwantsen leven in groepen en zij zijn al vroeg in het voorjaar te vinden en zijn dan op zoek naar een plekje in de zon om op te warmen. Na een zachte winter zijn ze wel in grote getale te zien.

Die ook veel opduikt in grote aantallen zijn deze wantsen. Klik op link en zie meer over deze wantsen soort waar ik over heb geschreven: 

Ontmoet de malvawants-oxycarenus-lavaterae 

met ook veel weetjes over deze insecten voor jou wat je vast nog niet wist.

tekst en fotografie © Tine de Jong. 2017 

De Informatie over dit insect komt uit mijn natuurboeken en diverse bronnen.

Voor jou deze mooie video close-up die jij vast ook mooi zal vinden.

Rups van de Witvlakvlinder (Orgyia antiqua)

Bovenstaande foto is een rups van de Witvlakvlinder (Orgyia antiqua) Ik had zo een rups nog niet eerder ontmoet. En na wat foto's te hebben gemaakt ben ik na thuiskomst verder gaan zoeken in mijn natuurboeken en vond ook enkele extra weetjes ook over de mooie rups en de vlinder zelf. Had deze gezien in stadspark in Gorinchem.

In Nederland komen twaalf soorten donsvlinders voor, maar over de gehele wereld zijn er al ongeveer 2700 soorten bekend.

De rups van de witvlakvlinder (Orgyia antiqua) ziet er zeer kleurig uit. Zij zijn Tot 35 mm; lichaam donkergrijs bedekt met grijsachtig witte haarborstels, die op kleine wratjes staan ingeplant. 

De segmenten vier tot zeven elk met een opvallende bruine, gele of licht okerkleurige haarborstel op het midden van de rug met een paar naar voren wijzende borstels van lange zwarte gepluimde haren. 

Ook een mooi segment is de identieke haarborstel, die op het midden van de rug staat en naar achteren wijst. Over de rug vier rijen vuilrode vlekken en over de flanken een gebroken witte lengtestreep over de spiracula; kop glimmend zwart. 

Aangezien de haren van de rups irritatie van de huid kunnen veroorzaken kun je de rupsen beter niet met blote handen oppakken. Ik deed het dus netjes met een blaadje om de rups wat beter te bekijken met het vergrootglas. Ik vond deze er wel spectaculair uit zien met de mooie gele haarborsteltjes op het rugje.

Verder behoren zij tot de familie donsvlinders (Lymantriidae). De naam van deze soort is ontleend aan de witte vlekken op de vleugels van het mannetje, dat er verder wat saai uitziet. 

De vrouwelijke vlinders hebben slechts vleugelstompjes en zien er uit als grijsbruine zakjes; de mannetjes daarentegen hebben oranjebruine vleugels met een witte vlek op elke voorvleugel en korte geveerde antennes. 

Het vrouwtje is lichtgrijs van kleur, heeft een opgezwollen achterlijf, kan niet vliegen want zij heeft gen vleugels en bezit slechts vleugelstompjes. 

Het vrouwtje blijft heel dichtbij bij haar cocon en 'roept' mannetjes door een geurstof (feromoon) uit te scheiden. Als er een mannetje (vaak al na een korte tijd) op haar geur afkomt en met haar paart stopt ze met het verspreiden van deze lokstoffen, zodat er niet meer mannetjes op haar afkomen.

Na succesvol gepaard te hebben zet het vrouwtje onmiddellijk legsels van enkele honderden eitjes af op haar lege cocon. Na de paring legt het vrouwtje 200-300 eieren bovenop de cocon. Kort na het afzetten van de eitjes sterft ze al vrij snel. 

Maar ook de mannetjes leven maar kort, omdat zij niet eten. Best wel raar eigenlijk maar dat zou hun aard van hun natuur wel wezen. Geboren worden en een vlinder worden om dan weer te gaan paren en weer verdwijnen en zo start de cyclus weer opnieuw.

Na enkele dagen komt er nieuw leven uit een gedeelte van de eitjes, nl. de rupsjes, die zich gaan verpoppen tot de eerste generatie vlinders. De andere overwinteren voor de tweede generatie. Dat is bijzonder, hoewel niet zeldzaam, want er zijn meer soorten waar dat het geval is.

De mannelijke vlinders hebben roodbruine vleugels met een witte stip, de spanwijdte bedraagt tussen de 25 en 30 millimeter. 

Hiervoor jou een mooie foto van een mannetje witvlakvlinder:

De rupsen van de Witvlakvlinder verschijnen meestal in mei en de eerste vlinders komen in juni tevoorschijn, waarbij de mannetjes iets eerder uitkomen dan de vrouwtjes. Maar er zijn al berichten geweest dat men de rupsen al eerder hadden waargenomen. 

Mannetjes vliegen in schichtige zigzagvlucht overdag en gaan op zoek naar de ongevleugelde vrouwtjes. Ze vliegen ook ´s nachts en komen soms ook op licht af.

Vrouwelijke rupsen vreten een dag of tien langer dan mannelijke rupsen en worden met een maximale lengte van 35 mm aanzienlijk groter. Mannelijke rupsen worden niet langer dan zo'n 25 mm. Dit is een van de weinige gevallen waar het geslacht al vóór het pop stadium kan worden vastgesteld. Uiteraard zijn ook de vrouwelijke en mannelijke poppen verschillend in grootte. 

De volgroeide rupsen spinnen een losse cocon, vaak tussen bladeren of op een takje, waarin zij hun lichaamsharen verwerken. Binnenin de cocon verpoppen zij. De eitjes overwinteren, waarna de rupsen zich voeden met verschillende soorten waardplanten zoals: Salix, Prunus, Crataegus en Rubus. De rups is op jonge leeftijd feller gekleurd dan wanneer hij volgroeid raakt.

Er zijn twee overlappende generaties per jaar. De tweede generatie vlinders komt uit in september. Deze soort overwintert als ei. De overwinterende eieren hebben een zeer harde schaal. 

Als de rupsjes uit de eitjes komen, verspreiden ze zich om voedsel te gaan zoeken. Ze zijn te vinden op bijvoorbeeld, wilg, pruim, meidoorn, framboos, sleedoorn, lijsterbes, esdoorn en nog veel meer. Kieskeurig zijn ze dus helemaal niet. De volwassen vlinders leven slechts kort en zijn alleen bezig met de voortplanting. Ze nemen als imago geen voedsel meer op en teren dus op de als rups opgedane reserves.

Levenscyclus
Rups: mei-september. De soort overwintert als ei in legsels van enkele honderden eieren op de buitenzijde van de lege, aan de waardplant vastgehechte cocon van het vrouwtje of op een nabij gelegen hek of muur. De eieren van één legsel komen soms verspreid over een langere periode uit. Een enkele keer overwintert een late, niet uitgekomen pop.

Schade
Aangezien de rupsen grote hoeveelheden blad kunnen verorberen, kunnen ze, als er veel zijn, behoorlijk veel schade veroorzaken. De schade is echter meestal beperkt en vrijwel altijd plaatselijk.

Natuurlijke vijanden

De vlinders worden gegeten door vogels, spinnen en wespen van de familie der Vespidae, waartoe de ons welbekende geel-zwarte gewone wesp behoort. Van de laatste is ook bekend dat ze soms vlinders uit spinnenwebben 'stelen'.

Harige rupsen zoals die van Orgyia antiqua worden meestal niet door vogels gegeten. Eén vogel is echter wel gespecialiseerd in harige rupsen en dat is de koekoek (Cuculus canorus).

Ook wel leuk om te weten is dat de Oud Nederlandse naam van deze vlinder is: Hoekstipvlinder, zonderling. 

Tekst © Tine de Jong , 2017,  

Bron , Literatuur : Veldgids -Ulrich Schmid

Foto 1 en foto 2 zijn genomen in het Natuurcentrum/kinderboerderij Gorinchem
Mannetje en vrouwtje vlinder (diverse bronnen)

Heb nog meer over vele rupsen en vlinders geschreven op deze website en als je op de labels zoekt kom je de artikels vast tegen. En meer informatieve weetjes.

Hier kan je eens zien hoe het vrouwtje de eitjes ligt en is best wel leerzaam om dit eens te zien.

Geelbandlangsprietmot (Nemophora degeerella) een bijzondere mottensoort

De wereld van insecten is echt wonderlijk te noemen want er zijn vele soorten. En onlangs mocht ik ook hele mooie zien en fotograferen. En dat was de Geelbandlangsprietmot (Nemophora degeerella) wat ik waarneem daar schrijf ik dan erover. Vele insecten staan al benoemd op deze natuur website van mij. 

En ik mocht ditmaal ook eens de Geelbandlangsprietmot (Nemophora degeerella) daar ontmoeten. Dat was mijn eerste keer dat ik deze zag. Die lange sprieten vielen mij op. de foto hieronder is een mannetje.

De naam langspriet is overigens ook alleen van toepassing op de mannetjes. 

Het vrouwtje heeft niet van die lange sprieten slechts de lengte van haar lichaam. Ze hebben wel die die gele band.  Dat kan je hier zien op de deze foto.

En wellicht heb jij deze nog nooit ontmoet, dan geef ik jou wat informatie erbij:

Een mot is een insect dat ook nauw verbonden is met de vlinder, beide van de orde Lepidoptera. Motten vormen de meerderheid van deze volgorde. 

 Alleen door de verandering van klimaat zie je hen wel steeds minder.

De geelbandlangsprietmot (Nemophora degeerella)- Vrouwtje 
De geelbandlangsprietmot is een mooi klein motje. Hun kleur en tekening zijn werkelijk bijzonder fraai. De larve leeft van rottend blad op de bodem.  Deze heb ik nog niet ontmoet of wellicht wel een keer en dat ik niet wist deze te koppelen aan deze mot.

Een volwassen langsprietmot heeft de adderwortel, gewone margriet en de brandnetel als voedselplant. Daar kwam ik de ook tegen en soms rusten ze er ook eronder.  

De spanwijdte van de vlinder bedraagt tussen de 16 en 23 millimeter. De mannetjes hebben voelsprieten van wel vijfmaal hun lichaamslengte terwijl de vrouwtjes veel kortere sprieten hebben.

De geelbandlangsprietmot is in Nederland vrij algemeen, vooral in bosgebieden en op zandgronden. De larven heb ik nog nooit ontmoet. Hoewel het een nachtvlinder is vliegt deze wel overdag. Was dan ook blij eens kennis te maken met dit bijzondere insect. 

Het is een dag actieve nachtvlinder uit de familie Adelidae langsprietmotten. Familie zijn ze van vlinders welke bij de kleine vlinders of motten behoren. Er komen in Nederland nog ongeveer 15 soorten voor. Wellicht ook door het veranderen van het klimaaat.

Waar dienen de lange sprieten voor?

Dat was een vraag die ik mijzelf stelde en dook thuis wat insecten boeken waar het kleine insectenleven besproken wordt in daar stond dit in.

De sprieten / antennes  van de mannelijke geelbandlangsprietmot zijn belangrijk voor het opsporen van vrouwtjes, omdat deze geurstoffen afgeven voor communicatie. 

De antennes van de vrouwtjes geven feromonen af. En ze hebben vele doelen. Want dat zijn chemische signalen die insecten gebruiken om te communiceren met soortgenoten, en ze dienen voor verschillende doelen zoals het vinden van een partner, het vinden van voedsel, het waarschuwen voor gevaar, en het sturen van sociale interacties binnen een kolonie. 

Deze stoffen worden buiten het lichaam uitgescheiden en worden herkend door andere insecten van dezelfde soort, waardoor ze gedrag kunnen beïnvloeden en samenwerking of voortplanting kunnen sturen. Zo leerde ik dus ook weer wat bij.  

De mannetjes komen op deze geurstoffen af en gebruiken hun extreem lange antennes om dan de vrouwtjes te lokaliseren.  De mannetjes verzamelen zich dan in zwermen en voeren een baltsritueel uit, waarbij ze de geur van het vrouwtje volgen om te paren.

De mannetjes maken dan ook baltsvluchten rondom het vrouwtje welke op de uiteinde van takken zitten te wachten op de paring.  En zo proberen ze het voortbestaan te doen en laten we hopen dat het ze lukt. Want we zien ze steeds minder en dat is wel jammer toch?  

Ook zij en hun larven hebben hun vijanden die ze ook als voedsel zien. 

En met schrijven sluit ik af. 

Tekst, fotografie en dia video slide © Tine de Jong, 16-06- 2017 

Locatie foto's : de Educatieve Heemtuin van Natuur en Vogelwacht Papendrecht. En dat ligt in het Alblasserbos  in de Alblasserwaard Z/H

De informatie van deze Geelbandlangsprietmot komt van diverse bronnen. 

Geen auteursschending bedoeld.

Tevens bedankt voor alle mooie reacties bij mijn vorige schrijven.

Zie mijn fotografie met deze video uit deze heemtuin.