Zit jij eens in een flinke dip en jij ziet
het leven niet meer zo zitten op dit moment
Geeft het leven jou soms te veel stompen
laat dan zien dat jij de allersterkste bent.
Incasseer het dan gewoon, maar vecht ook terug
denk eens niet alleen aan jou eeuwige lijden
Want jij alleen hebt die kracht om het te bestrijden
Laat alles eens heerlijk glijden van je gladde rug.
Laat diegene die dit veroorzaken nu eens voor wat zij wezen
maak daar toch niet zo een problemen hiervan
jij weet toch wel je eigen capaciteiten, geef
dat eens de voorsprong en trek je eigen plan.
Laat je niet zo beïnvloeden van jouw gedachten
dat is nu net wat je slechte gedachten zou willen
Maar dan kan jij het vanzelf ook gaan verwachten
dat jou pijn en gedachten nooit zal gaan verkillen
Dat jij niet meer zult zien wie het wel goed meent
jij denkt dan dat niemand meer is te vertrouwen
En al die tranen die jij dan al hebt geweend
kunnen je gedachten alleen maar verder vol stouwen.
En dan als je de waarheid ontdekt die jou hebt pijn gedaan
dan pas heb jij reden om te janken en verdrietig te wezen
want dan zal jij op veel momenten wel alleen staan
omdat jij jouw gedachten erover hun gang lieten gaan.
Vecht tegen je gedachten en bekijk het eens op een andere manier
laat je niet op de kast jagen door personen die jou hebben pijn gedaan
Denk eerst na over je woorden voor jij het hen schrijft of uitspreken gaat
want voor je het weet kan je er voor altijd ook alleen voor staan.
Wat jaren geleden vond ik wat op het strand in Oostende (België ) zie bovenstaande foto en wist niet wat het was. En zocht wat op het internet en zo kwam ik erachter dat wat ik had gezien op het strand. Het is dus het omhulsel van de eitjes (eikapsels)van de wulk.
Lees hier meer, en zie mijn foto's en het filmpje onder de woorden.
Maar wat is een wulp?
De wulk is een zeeslak met een stevige, robuuste schelp. De wulk is een grote zeeslak die behoort tot de normale bodemfauna van de Noordzee. Het huisje van een wulk kan 15 centimeter lang worden, maar de helft daarvan is een meer gebruikelijke maat. Het huisje heeft een zwak geruit patroon, de kleur is variabel in alle schakeringen tussen wit en zwart. Een wulk kan zo`n 30 jaar oud worden.
De wulk ook wel Buccinum undatum genaamd is een in zee levende kieuwslak. De meestgebruikte Nederlandse naam is wulk, maar die naam wordt ook voor andere slakkensoorten gebruikt.
In Vlaanderen (België) spreekt men van Karakol. Een andere maar weinig gebruikte benaming voor deze soort is kinkhoorn. Het is één van de grootste huisjesslak soorten uit de Noordzee.
De opening van de schelp zie foto hierboven is behoorlijk groot met een speciale groef voor de extra lange adembuis. De wulk kan zelfs als hij geheel onder het zand of de modder zit via deze buis ademhalen. Hij moet dan oppassen dat er geen platvis in de buurt is die zulke adembuizen als lekkernij beschouwen. De buis groeit gelukkig wel weer vrij gemakkelijk aan.
Voortplanting
Van oktober tot maart zoeken wulken elkaar op om te paren. De wulk kent aparte seksen en is dus niet tweeslachtig, zoals veel andere weekdieren. De eieren worden afgezet tussen planten of rotsblokken in vuistdikke eiermassa's die bestaan uit doorzichtige hoornachtige ei kapsels. Zie de foto onder die ik op internet vond bij afbeeldingen.
Deze slak is heel gevoelig voor overbevissing en voor het omwoelen van de zeebodem en voor giftige stoffen zoals tributyltin. Deze gifstof werd tot 2008 gebruikt in de verf waarmee de aangroei van zeeorganismen op schepen werd tegengegaan. Deze stof verstoorde de voortplanting van de wulken.
Door een combinatie van deze oorzaken is de wulk zo goed als verdwenen uit het Nederlandse kustgebied en de Waddenzee. Dit komt mede dat vele deze slak als een delicatesse zien en ze worden gevangen voor de consumptie wat ik natuurlijk als natuurvriendin niet zo geslaagd vindt. Want daardoor komen er steeds minder wat betreft de voortplanting van deze mooie slakken.
De laatste jaren zien we wel voorzichtige terugkeer van de soort in onze kustwateren. In de lege slakken hulzen zitten ook vaak heremietkreeften die hierin huisvesten. Wulkenschelpen zijn de enige die groot genoeg zijn om volwassen heremietkreeften te huisvesten.
Wanneer de schelp van een wulk in beslag wordt genomen door een heremietkreeft vestigt zich vaak een kolonie Zeerasp - Hydractinia echinata op de schelp die hem dan helemaal bedekt.
Aan de onderzijde is dan een kale plek omdat dit deel over de bodem schuurt tijdens de wandeling van de kreeft. Hier een mooie gif plaatje van mij:
Als er minder schelpen zijn dan zouden er ook meer dakloze heremietkreeften wezen. Deze informatie vond ik uit mijn vele natuurboeken en ook via internet want ja ik weet natuurlijk ook niet alles. Maar vond het wel leuk om dit hier met jou te delen. Want soms vind je ook iets op het strand en dan ga je vast ook zoeken wat je hebt ontmoet en zo kwam ik dus aan deze column over de wulk.
Bedankt voor je bezoek en hoop je nog eens terug te zien want wie van de natuur en de mens houdt is hier altijd welkom, maar ook op mijn andere website en waar ook natuurweetjes, natuur feiten, gedichten en meer zijn samen geweven in woord en beeld met soms een boodschap voor jou in de woorden verborgen.
Bij een wandeling ontmoette ik weer een groot aantal van het grote hoefblad ( Petasites hybrides) met hun paars-roze bloemen aan de waterkant van een kleine sloot. Het is een plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). Was al eerder hier in de omgeving geweest maar toen waren alleen nog de grote bladeren zichtbaar.
Die leken op rabarberbladeren en normaal komen de bloemen pas in april, dacht ik, maar toen ik weer terug ging ontdekte ik de bloemen al in grote getale. Ik begreep alleen niet dat de plantsoenendienst erom heen maaide en deze liet staan want het is ook een vorm van onkruid en deze is ook niet zo gemakkelijk te bestrijden. De bloemen zijn wel mooi om te zien als ze in volle groei zijn. Zie de fotografie die ik had gemaakt in onderstaande video straks als je deze informatie heeft gelezen.
Groot hoefblad is een overblijvende plant, die bloeit in maart en april met talrijke bleekroze bloemhoofdjes gerangschikt rond een dikke bloeistengel, die 20 tot 60 cm hoog kan worden. De bloeistengels dragen kleine rood- tot groenachtige schubbladen. Het blad van de plant lijkt op een paardenhoef. Petasites komt van het Griekse Petasos (breedgerande hoed) wat verwijst naar het grote blad.
Ze hebben een hartvormige bladschijf en kunnen tot 90 cm breed en 150 cm hoog worden. Het grote hoefblad is een plant die bloeit met mannelijke bloemen of met vrouwelijke bloemen. Je kan dus het hoefblad ook wel een plant noemen omdat die tweehuizig is. De vrouwelijke bloemen bloeien in een aar die soms wel tot een meter hoog de lucht in steekt. In het voorjaar is het stuifmeel op de bloemen van groot hoefblad een feestmaal voor de hommels.
Dat zou dus de reden kunnen zijn dat men deze liet staan bij het grasmaaien. De mannelijke bloemen verwelken zeer snel want die bevatten geen nectar om menige insecten te lokken. Maar wie eenmaal deze heeft zal er later ook achter komen dat het niet gemakkelijk is te verwijderen. Want wie niet de wortelstokken weg zal halen heeft dan wel de kans dat deze steeds weer terug zal komen. Door de ondergrondse uitlopers groeit groot hoefblad vaak in grote bestanden en vormt zo een enorm bladerdak, waaronder andere planten zich nauwelijks kunnen handhaven.
Het Groot hoefblad (Petasites hybrides) met zijn grote bladeren en grote kaarsvormige bloemen lijken wel prachtige planten maar worden door velen echt als een lastig onkruid al ervaren. Het is namelijk heel erg moeilijk om de wortelstokken te verwijderen. Daarom wordt het groot hoefblad ook wel Allemans-verdriet genoemd want heb je deze eenmaal in je tuin dan krijg je deze plant echt niet meer zo snel weg. De bij is dan wel wellicht blij maar niet jij...!
Groot hoefblad groeit op vochtige tot natte, voedselrijke, vaak kalkhoudende grond aan waterkanten.
Heb jij trouwens weleens zo een wortelstok gezien van het hoefblad? Kan je ook eens zien hoe deze eruit zien. Ik geef jou hieronder een foto zodat je kan zien hoe zo een wortel er uit ziet.
De plant woekert namelijk enorm en in grote getallen en is echt heel lastig om het helemaal te verwijderen met zijn sterke wortelstokken. Of je zal een wortelbegrenzer erom heen moeten gebruiken maar de meeste tuinbezitters hadden al spijt gehad dat ze ooit deze plant hadden genomen in hun tuin. Dat heb ik van menige tuinder al gehoord, dus je bent nogmaals gewaarschuwd door mijn schrijven als je toch deze plant in de tuin wilt planten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee zegt men. Dus ze lijken dan wel mooi met al die bloemen maar ze zijn ook niet zo aardig als dat zij zich voordoen.
Er zijn ook vele verhalen uit de vroegere tijden rondom deze plant en waar men deze voor gebruikt maar dat zijn slechts sagen en niet van toepassing op deze tijd in mijn schrijven. Deze kan je vast zelf wel vinden op het internet.
Maar ik zal deze plant als ik jou was niet in je tuin gaan nemen hoor al zijn ze wel mooi om te fotograferen. En voor menige insect ook wel goed.
Bedankt voor je bezoek en enige reactie. Hoop je nog eens op deze site te mogen ontmoeten want wie van de Natuur en de Mens houdt, zal hier zeker veel kunnen ontmoeten in woord en beeld met soms gedichten, artikels of educatieve filmpjes en nog veel meer.
Het maarts viooltje -Viola odorata is het viooltje uit het geslacht Violaceae. Het is de eerste bloeier van alle soorten viooltjes. Aan het eind van de winter zijn gemiddeld zo in maart, de prachtig paarse bloemen al te zien in de bossen, aan beschaduwde slootkanten en onder heggen op matig voedselrijke en vochtige grond.
Het maarts viooltje is de enige van alle violensoorten met een aangenaam zoete geur. Het is beslist de moeite waard om even door de knieën te gaan bij een plek in het bos met allemaal maartse violen. De geur is gewoon een verrassing. De Latijnse naam Viola odorata heeft het maarts viooltje dan ook aan de geur te danken.
Het maarts viooltje (Viola odorata) wordt ook wel welriekend viooltje genoemd en is een vaste plant uit de viooltjesfamilie (Violaceae). Het Maarts viooltje is een inheemse plant in Europa en Azië. De plant komt in Nederland en België vrij algemeen voor. En jij bent deze vast ook wel eens tegengekomen bij een wandeling. De insecten zorgen voor de verstuiving en zo kunnen ze dus ook elders weer gaan groeien.
De kleine violetblauwe bloemen verspreiden ook een heerlijke geur en zijn zeer aantrekkelijk voor insecten. Het blad is hartvormige en gekarteld. Onderaan de bladsteel staan twee grote langwerpig-driehoekige steunblaadjes.
Het vormt ondergrondse wortelstokken en is daardoor ook een goede bodembedekker en verspreid zich op de grond met kruipende stengels. Wellicht voor jou ook een tuin tip om deze eens te planten want je zal er dan ook veel plezier aan hebben.
De meerjarige, overblijvende plant is verspreid behaard en de allereerste onder de viooltjes die in het vroege voorjaar gaat bloeien. Met de bovengrondse uitlopers van de ondergrondse wortelstok vormt het grote groepen rozetten die in de winter groen blijven. en later komen dan de bloemetjes die vele insecten aan trekken.
Deze geurige bloem is violet en heeft een witte voet. Zij hebben vijf kroonblaadjes, waarvan het onderste een spoor draagt, waarin nectar gevormd wordt die door vroege vlinders wordt opgezogen. Zij zorgen tevens ook voor de bestuiving. De kelkblaadjes zijn niet spits maar afgerond tot stomp. Het Maarts viooltje bloeit van eind februari/begin maart tot eind mei en soms ook in augustus en september.
Het heeft ook een mooie geschiedenis en dat kan je onder de foto lezen.
Geschiedenis en mooi weetje voor jou:
Dat het Maarts viooltje de favoriete bloem van Napoleon was, kreeg rond 1814 extra aandacht. Napoleon werd in dat jaar namelijk verbannen naar het eiland Elba. Hij beloofde zijn aanhangers echter naar Frankrijk terug te zullen keren voordat de Maartse viooltjes weer zouden gaan bloeien. Hij hield zich aan zijn woord. In de lente van 1815 zette hij bij Cannes weer voet op het Franse vasteland. Tijdens zijn opmars naar Parijs passeerde hij met opzet het gebied rondom Grasse. Deze stad was ook in die tijd al het centrum van de parfumbereiding. Daarbij maakte men veel gebruik van de bloemetjes van Maarts viooltje.
De wetenschappelijke naam is niet voor niets Viola Odorata of te wel welriekend viooltje. In Frankrijk is het Maarts viooltje nog steeds hét symbool voor een onzekere toekomst.
Vereisten :
Plant op licht beschaduwde plaats op vochtige, matig voedselrijke tot voedselrijke, losse, min of meer humus en neutrale tot kalkrijke grond (zand, leem, zavel, klei en löss).
Groeiplaatsen: Heggen, hakhout, holle wegen, bermen, kerkhoven, parkbossen, stadswallen, bosranden, bossen, struikgewas, landgoederen, aan de voet van hellingen en rivierduin bosjes.
Recept voor jou wil je het eens proberen.
De bloemblaadjes kun je ook rauw door een salade heen doen of als garnering op desserts. Ziet er ook leuk uit en het smaakt zoet. Probeer het maar eens. Ik heb hier ook nog een recept voor jou om heerlijke siroop te maken:
Overgiet een handvol Maartse viooltjes in een glazen kom met 1 liter bronwater en bedek ze met citroenschijfjes van 2 citroenen zodat ze onder water komen te staan. Dek af met een glazen transparant deksel en laat 24 uur trekken op een warme plaats. Zeef het viooltjeswater, breng het aan de kook en voeg 500 gram suiker toe. Het antal grammen is eigen keuze. Laat het wat inkoken tot siroop en giet het in schone flessen. Echt lekker hoor.
Dit is vast een dorp wat niet zo bekend is voor jou en onlangs heb ik dit mooie dorp dan ook eens bezocht. Dit rustige mooie dorpWijngaarden is gelegen in een mooi rustige landelijke omgeving. Wijngaarden wordt ook door velen de parel van de Alblasserwaard genoemd: een lang gerekt dorp waar het goed en rustig en mooi wonen is. Het is een dorp die een verleden en heden kent en zeker ook eens een bezoek waard om er eens door te gaan wandelen mocht je eens in de omgeving wezen.
Wijngaarden is ook het laagst gelegen dorp in de Alblasserwaard. Je ontmoet hier buiten de mooie knotwilgen die langs de kleine slootjes staan ook enige oude boerderijen. En ook de gezellige en mooie boerentuinen geven het dorp een prachtig Hollands gezicht. De mensen wonen hier echt supermooi. Sommigen wonen ook aan het water en kijken dan heerlijk uit op de weilanden en mooi poldrland. Geef je een mooi doorkijkje die ik ook had ontmoet:
In 2012 telde men 246 woningen en 732 inwoners. Inmiddels zijn er ook al aardig veel huizen en inwoners erbij gekomen. Maar toch heerst er nog steeds veel rust als je door het dorp heen wandelt. Bovendien is het ook hier heerlijk rustig wonen en menige stadsbewoner heeft dit dorp ook al ontdekt die hier nu ook inwoner zijn geworden. Want op het platteland ontdek je ook veel meer natuur dan in de drukke steden.
Verder kreeg het dorp Wijngaarden in 1918 ook een christelijke school aan het Oosteinde, maar in 1981 werd er een nieuwe christelijke school aan de Dorpsstraat gebouwd. Er is ook in het dorp een speeltuin waar kinderen heerlijk samen kunnen spelen. Ook deze kan je in de film terug ontmoeten.
Wijngaarden (in de volksmond: Wingerden genoemd)is een rustig Nederlands dorp in de provincie Zuid-Holland dat ook tot de gemeente Molenlanden behoort. En wat ook ligt in de provincie Zuid-Holland. Dit langgerekte landelijke dorp ligt vlak bij Sliedrecht.
Wijngaarden is het laagst gelegen dorp in de Alblasserwaard.Tijdens de watersnood stond in Wijngaarden het water het hoogst. Als aandenken is in de gevel van het huis waar ook op staat "Al eeuwen oud"aan de Dorpsstraat een watersteen aangebracht die je ook in de film kan ontmoeten. Het huisje geef ik hieronder:
Wijngaarden is ook een lang gerekt dorp lopend van West naar Oost. Vroeger was het alleen bereikbaar vanuit Sliedrecht via de Tolsteeg en vanuit Bleskensgraaf via de Wijngaardsesteeg. Na de ruilverkaveling is er een verbinding gekomen aan het Oosteinde naar Giessendam zo weer aan het Westeinde naar Papendrecht en Oud-Alblas. In 1986 ging het dorp over naar de gemeente Graafstroom, en behoort nu ook sinds 2013 bij de gemeente Molenwaard.
Weetje over de kerk in dit dorp:
De Hervormde Kerk die je ontmoet in mijn film in dit het dorp is al zeer oud en volgens zeggen van een bewoner die ik onderweg sprak zou het een kruiskerk geweest zijn en in 1896 is er voor de kerk een consistorie gebouwd. Bij de restauratie in 1981 -1982 is deze verwijderd. Aan de Oostzijde is een nieuwe consistorie geplaatst.
De preekstoel in de kerk dateert uit 1650. In 1582 zou er al een reformatorische kerkdienst zijn gehouden. De eerste predikant Ds.Barend Barentius kwam in 1623. In 1916 kreeg de kerk het eerste orgel van de toenmalige ambachtsheer J.Vroege. Wijngaarden heeft één kerk de Ned.Hervormde. De 15e-eeuwse Hervormde kerk valt wel onder de Hervormde Gemeente Wijngaarden.
Wil je meer weten? Dan even verder lezen.
Wie eens meer wilt weten over de geschiedenis van Wijngaarden of over de mooie Alblasserwaard dan is Museum het Voorhuis in Bleskensgraaf zeker wel een aanrader om er eens heen te gaan. Vele oudheden kan je hier zien maar er is veel meer en dat laat ik aan jou over om het hier te gaan ontdekken. In het Voorhuis maak je kennis met de cultuurhistorie van de streek. Ook is in het museum het onderkomen van Historische Vereniging Binnenwaard gevestigd. Want deze is ook heel belangrijk.
Wat houdt de Historische Vereniging Binnenwaard in?
Deze vereniging bevordert de belangstelling voor en het vastleggen van de historie van de dorpen Bleskensgraaf, Brandwijk, Goudriaan, Molenaarsgraaf, Ottoland, Oud-Alblas en Wijngaarden. Ook houdt de vereniging zich bezig met de instandhouding van Museum Het Voorhuis.
Wil je meer te weten komen over de unieke geschiedenis van de mooie Alblasserwaard dan is een bezoek hier het zeker waard.
Waar is dit mooie museum?
Het Museum Het Voorhuis is gevestigd in de Monumentale Boerderij Gijbeland, Koekoekspad 1, 2971 BM Bleskensgraaf. Zoek even op het internet voor de openingstijden en de route mocht je hier onbekend zijn.
Maar je kan ook even kijken op hun website voor meer informatie. Kopieer even de link en plak deze dan in je browser want het lukte even niet hier. Hier vind je vele mooie weetjes daarbij.
Wees ook van harte welkom op mijn andere website blogspot waar ik ook veel mooie woorden heb staan uit het mooie natuurleven, dagjes uit tips en veel meer en soms ook woorden voor jou met een boodschap maar ook mijn eigen video's met mijn fotografie.
Hoop je daar ook echt eens te mogen ontmoeten. Alvast bedankt voor je bezoek. Reacties zijn altijd welkom maar is niet verplicht. Probeer ook de woorden onder de film eens uit.
Je vind dan ook nieuwe mooie weetjes en veel meer. En ook in het zoekhoek startpage/homepage -desktop versie ( typ bv een woord wat je wilt zien aan woorden rechtsboven en ontvang meer) of probeer de flipcard eens uit links in de hoek van de website zelf.
Deel met jou ook mijn video van dit rustig dorpje Wijngaarden |Molenwaard in Zuid-Holland.
Wie kent ze niet die statige bomen die voorkomen voor namelijk langs vele rivieren maar ook bij menige dijk heb ik deze al ontmoet.
Langs de sloten staan zij het liefste. Kunnen ze uitkijken naar het mooie landschap en geven ook variatie, afwisseling of zoals ik altijd zegt gezelligheid langs de slootkanten.
Zij horen hier ook want zij geven met hun vormen toch een aantrekkelijk beeld aan het zo eentonige wordend landschap. Samen met de sloten en de oude boerderijen bepalen zij het karakter met hun soms grillige uitstralingen. Geen boom is met hun takkenstelsel hetzelfde als je hen goed bekijkt.
Deze foto heb ik genomen in Gorinchem-Gorkum
En in de stad en menig dorp kom je ze ook veel tegen. Ze vormen echt een geheel met hun streek. Er zijn veel wilgensoorten en zo heb je ook de knot-elzen en de knotpopulieren, of de trotse treurwilg, katjeswilg en nog veel meer, maar nu heb ik het eens over de mooie knotwilg.
Knotwilgen zijn en blijven ook belangrijk voor mens en het vee. Op het land of bij een erf geven zij beschutting tegen bv harde wind, felle zon, en ook voor hagelbuien of met regenbuien. De wortels van hen verstevigen ook de slootkanten en geven ook schaduw waardoor de groei van de planten in de sloot worden afgeremd. Heb nog een mooie foto die ik onlangs had genomen:
In de geschiedenis van de lage landen speelt de knotwilg al eeuwenlang een rol en betekenis. Want in de vroegere tijden bij opgravingen is het bewezen dat men ook huizen bouwden van de wilgentenen. Maar ze vlochten er ook gebruiksvoorwerpen van. Wilgentenen kan je namelijk goed ombuigen en bij menige oude ambachten zie je soms ook de mandenvlechter die je laat zien hoe bv de eenden verblijven en meer laten zien wat ze ervan maakten in de oude tijd.
Je hebt deze vast wel eens ontmoet op een jaarmarkt waar zij al hun werken lieten zien en zij doen het ook voor hoe je moet vlechten. Ik vind het nog steeds heel mooi om het te zien. Ik lag zelf als baby vroeger ook in zo een wieg gemaakt van wilgentenen. Ken je die nog? Vond zo een foto op marktplaats:
De manden van wilgentenen werden vroeger ook gebruikt voor een aardappelmand en/of schilmandje. Die ken je vast nog wel, maar ook werden zij gebruikt voor eieren rapen of als houtmand gebruikt. Zelfs de wieg en het biezenmandje voor het kleine kind was niet weg te denken. De wilgentenen werden vroeg in het voorjaar afgesneden, aan bossen gebonden en gedroogd. Voor het vlechten 2 a 3 weken in water laten weken.
Voor de bodem die bol moet staan, 6 bodemhoutjes en dan met 2 lange tenen vlechten. Met 23 steven ingestoken in de bodem verder vlechten, de oren van 2 tenen er aangedraaid en een sierrand en klaar was de mand. Maar om de wilgentenen te gebruiken moeten ze eerst wel gedroogd worden. Deel nog even zo een mooie foto ervan: foto 1 is dat ze nog naast de boom liggen en de 2e dat ze liggen te drogen:
Door de toenemende vraag hier naar ontstond dus ook later de hak en snij-grienden en dus ook de knotwilgen. In vele natuurgebieden zie je deze grienden ook terug komen in het mooie landschap. Zelfs vele plaatsnamen kwamen tevoorschijn van de wilg, en zo ontstond er dus ook menige aardrijkskundige namen met de naam wilg erin.
De eendennesten zie je nu ook nog vaak in menige sloot op het water staan en ze worden ook veel gebruikt door de eenden. Erg veilig voor bv de andere dieren die altijd loeren op de pasgeborene. Maar ook slapen zij hier veel in. Hier een foto ervan:
Ja de knotwilg kent een rijk verleden en zelfs in het heden wordt deze nog steeds aangenaam verwelkomd bij menig mens. Maar ook vele dieren zijn blij met de wilgen. In een ander schrijven die later zal verschijnen zal ik het eens hebben over de knotwilg en haar bewoners. Want in de vogelwereld is het net als met ons mensen. Zij zoeken ook een mooi huisje die hen beschermd tegen het vijandige weer, maar waar ze ook hun kinderen groot brengen.
En met deze woorden sluit ik dit blog af en ik bedank jou hierbij voor je bezoek.
Ik houd veel van de natuur en ben een echte natuurmens. Jij ook? Blijf dan deze website van mij volgen want de natuur maar ook de mens komt aan bod.
Ditmaal wilde ik het eens hebben over een rups die heel wat bomen kunnen aantasten. De gangen bevinden zich in de gehele stam. En de groei van de boom wordt daardoor vertraagd. Nog even en de tijd komt er weer aan dat zij weer heel actief worden. En dat is de beruchte Wilgenhoutrups. De rups die menig boomliefhebber niet in hun bomen willen. En pak deze ook niet bij de kop op hoor want ze kunnen ook nog eens goed bijten.
Men zegt niet voor niets : een gewaarschuwd mens telt voor twee toch? Er zijn meer insecten hoor die kunnen bijten en dan ken je de mieren wel en wat dacht je van de kortschildkevers maar dat is een ander verhaal waar ik nog eens over zal schrijven maar nu deel ik wat leerzame informatie over de rups en zijn verhaal en dat is dus de Wilgenhoutrups - Cossus cossus
De Wilgehoutrupsen (larven) zien er uit zoals je op de eerste foto boven mijn schrijven wel kan zien. Zij lijken als rode worstjes van ongeveer 9 centimeter lang en zijn nauwelijks behaard. Ze kunnen twee tot viermaal overwinteren in de boomschorsen of ook wel spinthout genoemd voordat zij zich gaan verpoppen. De Cossus cossus heeft een zwarte kop en stevige kaken, een rode rug en crème kleurige onderkant. Zij komen onder andere voor bij bosranden en graslanden maar ook in jouw tuin en ook in menig boslandschap.
De rupsen leven zo een aantal jaren op verschillende loofbomen. Je kan hen ontmoeten op bijvoorbeeld op de Boswilg (Salix caprea) of op de Zwarte Els (Alnus glutinosa). Maar je kan ze ook tegenkomen op een eik en andere bomen. Hun voorkeur is erg verschillend. Uiteindelijk komt uit deze rupsen dan grote nachtvlinders. De wilgenhoutvlinder behoort tot de familie Cossidae, ook wel de houtboorders genoemd.
De kenmerken: Een grote en fors gebouwde houtboorder met een zilverachtig grijsbruine voorvleugel heeft een voorvleugel lengte van zo een 32-42 mm. De vele donkere en grillig vertakte dwarslijntjes op de vleugel lijken net scheurtjes in een boomschors. In rust staat de vlinder hoog op de poten en blijft het borststuk vrij van de grond.
En op de eerste foto kan je ook goed zien dat het ook nog eens een mooie schutkleur bezit zoals hij op de boomstronk zit. De donker grijze wilgenhoutrups vlinder (Cossus cossus) is in de nacht actief en te zien in de maanden juni en juli. Deze vlinder is niet bedreigd en komt algemeen in heel Nederland en België voor. Op de tweede eronder zie je heel goed hoe de vlinder eruit ziet.
Ze verpoppen zich in mei in een cocon van samen gesponnen houtdeeltjes achter een boorgat in de stam. Na 14 dagen komen de rupsjes uit de eitjes en boren zich weer in het hout. Zij blijven dan rups van af mei tot juli van het derde tot vijfde jaar. De rups leeft onder de schors en in het hout van de waardplant en overwintert twee- tot viermaal. Soms vindt de laatste overwintering ook plaats in een cocon. En in juni werkt de pop zich naar buiten en komt de vlinder eruit. Hier onder een foto van een pop:
De vraatgangen.
De vraatgangen zijn het hele jaar door waarneembaar bij de loofbomen. Dus je moet goed opletten als je dit bij bomen ontdekt want zij kunnen de bomen dus echt ook gaan beschadigen. De rupsengaten zitten laag in de stam (maximaal 1 à 1,5 m boven de grond) Let er maar eens op.
Zij zijn ook te herkennen aan de aanwezigheid van houtpoeder en de zure geur die de rupsen afscheiden. Soms worden ook de grote, glimmende en van boven purperrode rupsen kruipend aangetroffen op zoek naar een geschikte plaats om zich buiten de boom te gaan verpoppen. De eieren worden in groepjes afgezet in de bastspleten, vaak in de buurt van oude uitkruip gaten van rupsen of van andere beschadigingen.
Op de foto hieronder van de dan kan je de gaten goed zien. Helaas was mijn eigen foto te wazig. En via deze link kom je meer over ziektes te weten want er zijn er nog meer hoor. https://www.bomenbieb.nl/
De ovale vraatgangen zijn tot wel 2 cm diameter diep en hun Boorsel bestaat uit boormeel. Als de boorsel uit spaanders bestaat dan betreft het niet van de Wilgenhoutrups maar zijn het de larven van een kever. Uit de gaten komt dus boormeel, vermengd met uitwerpselen. Dit verspreidt een azijnzure stank.
De gaten kunnen een verwoestende werking hebben op zelfs de grootste bomen. De rupsen dringen de stam binnen via een schorsspleet of via een beschadiging van de bomen. Daar blijven ze ongeveer 3 jaar tot ze volwassen zijn. In die periode boren ze gaten in de stam van de boom. Maar de gangen hebben een onregelmatig verloop en gaan echt tot diep in het hout. Heb je dit wel eens ontmoet onder een boom dan weet je met de foto hieronder dat het dus om het boormeel gaat van de wilgenhoutrups:
Als een boom eenmaal is aangetast kunt u de wilgenhoutrups niet meer bestrijden. Daarom moet jij er vooral voor zorgen dat er geen schade aan de stam of stamvoet komt. Want een aantasting begint daar meestal via een stamwond. Het is maar dat je dit weet.
Voorkom dus beschadigingen door het snoeien of door maaimachines.
Geef je nog even een mooie foto beneden van een ekster die ook dol is op deze rups en zijn maag gelijk vast goed gevuld had met zo een vette hap.
Hoop dat je deze informatie weer erg interessant vond en ik bedank jou hier bij weer voor je bezoek aan deze site en ik hoop je nog eens terug te ontmoeten want er komen steeds meer mooie weetjes voor jou. Al vind jij met het zoekhoek rechts al aardig wat hoor.
Ik hou nu eenmaal van de natuur en alles erom heen en jij? Je bent ook van harte welkom op mijn andere website waar ook veel woorden op jou wachten met altijd een mooie afsluiter onder de woorden. en ook aldaar kan je veel natuur tegenkomen in woord en in beeld.
Geef jou nog even de link erheen al staan er ook wat mooie links op de blog website in de balk bovenin. Mijn blog website is: Gedichten en verhalen uit het leven waar ook de mens, natuur, liefde centraal staan met soms een boodschap voor jou in de woorden geweven. https://tinedejong.blogspot.com
Probeer de flipcard links ook eens uit want dan ontmoet je ook veel.
Tot de volgende keer maar weer. En wil je meer rupsen ontmoeten zoek dan op rupsen dan kom je meer mooie tegen.
maar op de een of andere manier hebben
zij elkaar leren waarderen en accepteren
Kijk steeds met grote vreugde uit mijn raam als
zij met zijn allen hier de wormpjes weer verteren gaan.
Foto boven laat een koppeltje eksters zien waar ook een jongere gevoerd wordt.
Voor jou mijn vogelvideo met enige vogelgedichten erin verwerkt die je wellicht niet hebt gelezen en ook mijn eigen fotografie hierbij in deze slide verwerkt. Wens je veel kijkplezier.
Het Alblasserbos ligt in de Alblasserwaard wat ligt nabij het dorp Wijngaarden in Zuid-Holland. Dat is de zijde waar ik vandaan kwam. Want het dorp is ook heel erg mooi. Er zijn in dit bos mooie wandelroutes. Maar eerst ging ik nog even op bezoek in het Streeknatuurcentrum Alblasserwaard wat er vlakbij was. Het bos hoort officieel bij de stad Papendrecht. In het educatieve centrum kan je veel leren over de natuur en ook zijn er folders verkrijgbaar wat je zoal kan ontmoeten in het bos en in de omgeving. Dus voor je gaat wandelen is een bezoek hieraan wel een aanrader voor jou.
Er is hier binnen ook een gezellige hoek voor kinderen gemaakt zodat kinderen alles over de vogels en andere dieren kunnen leren. En in het centrum wacht ook de heerlijke koffie of thee met appeltaart op een ontmoeting met jou. Vele natuurboeken kan je hier inkijken en er zijn ook enige vitrinekasten met schedels van dieren en nog veel meer.
Dus hier was mijn wandeling gestart voor ik heerlijk het bos ging ontdekken. Maar je kan hier ook 2e hands natuurboeken kopen voor maar 1 euro stuk en die netjes in de hal staan opgesteld. Ik nam er natuurlijk ook een paar mee, maar ook in de winkel kocht ik ook nog even wat. Er is genoeg te zien hoor, dus vergeet niet even hier binnen te kijken.
Het Alblasserbos
Het Alblasserbos ligt in het zuidwesten van de Alblasserwaard tussen Papendrecht, Oud-Alblas en Wijngaarden. Dit zogenaamde polderbos is 25 jaar geleden aangelegd door mensenhanden en is in de tussentijd uitgegroeid tot een mooi volwassen bos met mooie dikke bomen. Ook een heerlijke plek voor een mooie wandeling met je hond. In het Alblasserbos in Papendrecht mogen honden het hele jaar loslopen aan de oostelijke kant van de Peilkade.
Maar aan de westkant van de weg zijn honden niet toegestaan. Belangrijk: Het is in het Alblasserbos ook niet toegestaan om met grote groepen honden te lopen. Maar de mooie natuur is aan beiden zijden heel erg mooi. En is het wel noodzaak ook om de natuur hier niet verstoren.
Dit jonge bos wat in 1983 is aangelegd bestaat uit twee grote en een paar kleine bosgebieden. Als je vaak het bos zal bezoeken dan zie je vast ook de ontwikkeling ervan. Na mate het bos ouder wordt verandert automatisch ook de flora en fauna erin. Vele bomen worden hoger maar ook voller. Zij geven ook schaduw zodat ook andere planten hier ook kunnen gaan groeien. Vele bomen doen het hier ook goed onder andere de populier, de zomereik, abeel, en de wilg. Maar ook de zwarte els kan je hier ontmoeten. Ik heb deze al gezien, zie maar in mijn filmpje onder.
Vele natuurliefhebbers of vogelvrienden komen regelmatig hier in het bos, want als je geluk heb zie je hier echt veel vogels en meer. Onlangs zag ik nog een boomkruiper maar te ver weg voor mijn camera. In de begin jaren van dit bos was de patrijs die hier de boventoon voerde maar inmiddels zijn er ook al vele anderen zoals de buizerd, De Wielewaal, De boomvalk, of de bonte specht al gespot in dit bos. En ook veel musjes hebben dit mooie bos al ontmoet. Je kan hier echt veel ontmoeten maar ook beluisteren. Ik heb volop genoten van de beelden en de geluiden om mij heen. Ben benieuwd wat jij zal ontmoeten als je dit mooie bos ook eens heb bezocht. Want zoals een spreekwoord zegt: Een beeld zegt meer als duizend woorden. En de geluiden erbij gaven mij ook verschillende akkoorden.
Er zijn ook open gedeeltes waar een bankje is geplaatst waar je heerlijk kan genieten van de omgeving en de geluiden om je heen. In de sloten zie je ook menige watervogel die zich opperbest voelen in deze mooie omgeving. De zwaan had ik al ontmoet en ook een aantal kuifeenden en andere eenden soorten. Langs de slootkanten tref je ook als het mooi weer wordt weer de vele wespen orchis, kleine egelskop, of het pijlkruid weer aan. Maar ook andere gewassen gedijen hier erg goed.
Er waren zelfs wandelaars die enige reeën hadden gezien in de vroege stilte. De zilverreiger en de gewone reigers zijn ook te vinden aan de slootkant dus visjes of kikkers zijn ook hier aanwezig. Er is echt hier veel te zien als je van de natuur en de rust houd. Vergeet dus niet je verrekijker mee te nemen, maar vooral je camera en/of video niet. Je iPhone komt ook van pas, dat lees je later in mijn schrijven.
De wandelroutes zijn hier goed aangegeven met gemarkeerde paaltjes. Laarzen zijn soms wel een vereiste als het heeft geregend, want dan is het in het bos best drassig. Ik kan er helaas niet op lopen dus had ik mijn oude wandelschoenen meegenomen in mijn rugzak. En ook was ik meerdere malen van het pad afgegaan en het bos ingegaan en ik ontmoette dus ook soms wel een drassig modderig gebied.
Zie mijn foto onder maar want het had al veel geregend afgelopen dagen toen ik in het Alblasserbos ging wandelen:
Zo hebben ze nu ook in het bos een planetenwandeling gemaakt op initiatief van een vereniging voor sterrenkunde Christiaan Huygens. Deze wandeling van ongeveer 4 km start vanaf de Maltena weg bij het bezoekcentrum.
Hier een routekaartje voor jou:
Bij de ingang ontmoet je ook het bord met de informatie erom heen. Als je de paaltjes volgt kom je langs diverse objecten die ik niet allen op de foto heb gezet hoor, maar ik heb de route wel bewandeld. Dat zal je in mijn filmpje wel zien.
Langs en door het bos ontmoet je beelden van de zon en de acht planeten: Mercurius, Venus, Aarde en Maan, Jupiter, Saturnus, Uranus, en Neptunus. Maar ook vindt je nog de planetoïden-gordel (de dwergplaneet Pluto wordt niet langer als planeet beschouwd). Onder de beelden en objecten vind je nog meer informatie.
Dus echt een aanrader om deze route ook eens te bewandelen als je daar geïnteresseerd in bent. Ze zijn ook voorzien van een QR code, dus als je deze scant met je smartphone dan ontvang je ook de nodige informatie. Bijvoorbeeld het beeld, de kunstenaar, en/of de relatie van de zon en de planeten maar ook de mythologische betekenis ervan. Dus is deze Planetenroute ook nog eens heel leerzaam voor zowel groot als klein. De folder van deze wandeling kunt jij gratis halen bij het Streekcentrum, en waar jij vast nog veel meer vind.
Maar het Alblasserbos bevat nog meer en dat is een mooie educatieve heemtuin die je vind 100 m rechts bij de ingang kan ontmoeten.
Zie onderstaande foto:
Deze tuin ga ik een volgend maal bezoeken en wellicht ook een mooie filmpje ervan maken want in dit seizoen was er nog niet zoveel te ontdekken voor mij maar hier kan je ook heerlijk op ontdekkingstocht waar je ook veel leert en ziet hoe bijzonder de Alblasserwaard wel niet is. Er zijn altijd vrijwilligers die je vragen kunnen beantwoorden. Je ontmoet bloemen, bomen, planten, kruidentuintjes, eendenkooien en zelfs een ringslangen mesthoop. Weet jij trouwens waar die van gemaakt wordt? Ook dat leer je hier maar nog veel meer wat jij in deze tuin kan ontmoeten. In de folder die je ook af kan halen in het natuurcentrum vind je nog veel meer info. Weet zeker dat jij ook vast geniet met een bezoek aan dit mooie Alblasserbos en zijn prachtige natuurgezichten.
Bedankt voor het lezen van mijn schrijven en bezoek. Deel met jou graag mijn wandeling met mijn ontmoetingen
Wandel je ook gezellig mee? Laarzen hierbij niet nodig lol:) Op deze website als je op de labels zal zoeken bv Alblasserbos dan kan je meer lezen van mijn wandelingen die ik hier heb gemaakt.
Bezoek ook eens mijn andere persoonlijke website waar je ook veel kan vinden onder andere over het dorp Wijngaarden maar ook nog veel meer: Ontdek het Dorp Wijngaarden in de Molenwaard
Voor nog meer mooie blogs van mijn hand, klik maar op deze link: Gedichten en Verhalen uit het leven de Liefde, Mens, Natuur en Natuur weetjes zijn ook hier samen geweven in woord, gedichten en beeld met muziek en veel meer. Maar ook veel verhalen zijn er te lezen over het Alblasserbos van mijn bezoekjes. Zoek gewoon aldaar op Alblasserbos en je komt vele wandelingen met informatie daar ook tegen.
Hoop je daar ook eens te mogen begroeten. Want ook veel dagjes uit tips zal je er vinden met vele eigen natuur/ fotografie en veel meer.
Maar ook op mijn YouTube kanaal ontmoet jij veel mooie natuurwandelingen die ik al heb gemaakt in deze mooie omgeving maar ook vele andere.
En ook heel veel wandelingen die ik hier al in het Alblasserbos heb gedaan dus is het echt een aanrader om eens naar mijn YouTube kanaal te gaan. Want hier zullen allemaal mijn wandelingen van dit bos staan en waar je dan ook duidelijk ziet hoe het bos ontwikkeld en verandert.
En wie eens meer wilt zien uit dit mooie bos dan heb ik hier een afspeellijst voor jou zodat je zelf kan kiezen wat je wilt zien. En dan merk je ook dat alle wandelingen anders zijn. Het bos leeft volop.
Maar ook op mijn YouTube kanaal ontmoet jij veel mooie Natuurwandelingen vanuit hier die ik al heb gemaakt. Klik hiervoor op deze blauwe link en je ziet ze allemaal. Alblasserbos - Alblasserwaard- Natuurwandelingen
echt een aanrader wie het verschil wilt zien van de verandering in dit bos.
De Gleditsia triacanthos dankt zijn naam aan de Duitse botanist J.G. Gleditsch (1714-1786). Sinds 1700 is deze boom die zijn wortels heeft in Noord-Amerika, ingevoerd in Europa. Het is vooral een boom voor straten en parken of voor een middelgrote of grote tuin.
De Gleditsia Triacanthos, ook wel de Valse Christusdoorn genoemd heeft een ronde kroon met frisgroen geveerd blad dat in de herfst goudgeel kleurt. Het vlees van de jonge peulen kan alleen worden gegeten na het koken. Dat las ik op internet maar ik heb en heb hier toch wel mijn bedenkingen erover hoor. Ik koop de snijboontjes wel in de winkel dan weet ik tenminste dat ze echt eetbaar zijn en niet giftig.
Toen ik deze boom voor het eerst ontmoette dacht ik, verrek er hangen snijbonen aan de bomen. Toen bij thuiskomt ben ik toch maar eens al mijn natuurboeken aan het uit pluizen gegaan en zo kwam ik er achter dat het de valse christusdoorn was. Vond het eerst maar raar dat ik stekels ontmoette in een boom. Hier nog een foto van mij met van die stekels. Sommige zijn zelf driepuntig en zijn echt heel gemeen. Dat had ik ook al ondervonden, toen ik het wat meer wilde onderzoeken.
De stam en takken hebben scherpe vertakte doorns. Zij zijn geschikt voor veen- zand grond maar je ziet ze ook steeds meer in de lage landen verschijnen in de gemeente-plantsoenen omdat de boom niet of nauwelijks hoeft te worden gesnoeid en een veel licht doorlatende kroon heeft waardoor er desgewenst nog veel onder beplanting onder de boom kan aarden. En het zijn ook mooie bomen, het heeft bovendien mooie bladeren die eerst enkel en later dubbel geveerd zijn.
De boom is in zijn natuurlijke vorm zeer opvallend door zijn grote peulen (in zomer en najaar), en door zijn grote vertakte takdoorns die zowel aan de takken als uit de stam groeien. Vanwege die drievoudig vertakte doorns wordt de valse christusdoorn overigens ook wel driedoorn genoemd (en dat vind je ook in de Latijnse naam terug).
Hier een mooie foto van mijzelf met de zaden en de vruchten :
De eerste jaren kan de boom wel wat lijden onder vorst, maar de oudere bomen hebben daar geheel geen last meer van. In de gemeente-plantsoenen vallen deze bomen meestal veel minder op, want dan staan er meestal vooral mannelijke bomen zonder die peulen, en betreffen het meestal cultivars zonder die gevaarlijke doornen.
Die heb je vast weleens ontmoet. De valse christusdoorn kan zo'n 120 - 150 jaar worden. Men zegt dat je de zoete vruchten kan eten, maar ik laat ze wel hangen als ik ze ziet. Ze kunnen zoveel vermelden en/of vertellen dus ik eet ze niet. Maar het blijft een leuk gezicht als ik ze weer aan de bomen ziet hangen.
De Vlaamse gaai, (Garrulus glandarius)gaai en ook wel eens de schreeuwekster genoemd is een kraaiensoort die je vast wel kent. De gaai komt overal in Nederland voor, sterker nog..hij vliegt heel Europa door behalve in het koude noorden. De Vlaamse gaai is een prachtige vogel die beter bekend staat om zijn luide schreeuw dan om zijn zangkwaliteiten.
Woont u dicht bij een natuurlijk bos of (aangelegd) natuurgebied met veel bomen dan is de kans groot dat u deze vogel wel eens ontmoet. Ze zijn niet zo makkelijk om te fotograferen want het zijn nogal schuwe vogels. De gaaien populatie is Nederland bestaat uit ongeveer 60.000 vogels of broedparen.
U kan de Vlaamse gaai herkennen aan een bruin uiterlijk met prachtige blauwe veren op zijn vleugels en een merkwaardige zwarte baard of snor. Onder de vogelkenners staat de gaai bekend onder de wetenschappelijke naam Garrulus glandarius die de Zweedse zoöloog Carolus Linnaeus in 1758 aan de vogel gaf.
Het broeden
In april is het tijd om een nest te bouwen. Het mannetje en het vrouwtje vliegen de hele tijd heen en weer met takjes in hun snavel. Met die takjes vlechten ze een nest in elkaar. Met een beetje aarde smeren ze de gaten dicht. Soms zit een nest maar 2 meter hoog in een boom maar het kan ook veel hoger zitten. De binnenkant van het kleine nest wordt zacht gemaakt met dor gras, mos, haren en wortels van planten. Als het nest helemaal af is gaat het vrouwtje er in zitten en legt een stuk of 6 eieren. Ze doet er een paar dagen over. Niet alleen het vrouwtje zit op de eieren, ook het mannetje zit er op. Ze broeden om beurten. Wie niet op het nest zit, gaat weer eten zoeken.
Hier een mooie foto van een mannetje en een vrouwtje:
De Vlaamse Gaai kan ook de liedjes van verschillende vogels nadoen. Die liedjes heeft hij geleerd van de andere vogels. Hij kan ze heel goed nadoen. Je hoort bijvoorbeeld het geluid van de merel, de koolmees en de buizerd. Er komt geen einde aan. Je zou haast denken dat die vogels echt bij je in de buurt zitten. Maar als je daarna ook nog een geit hoort mekkeren heb je wel door dat je voor de gek word gehouden.
De Vlaamse Gaai houdt ook graag zijn veren schoon want heeft ook soms veel last van veerluizen. Daar heeft hij een middeltje voor en dat is mierenzuur. Hij houdt met zijn snavel een dikke mier tussen zijn veren. De mier wil zich verdedigen en spuit mierenzuur uit zijn achterlijfje naar de vogel. De grote gaai merkt er haast niets van. Maar de veerluis kan er niet tegen en gaat dood. Als de mier gedaan heeft wat hij moest doen, wordt hij opgegeten. Als de Vlaamse Gaai een mieren-bad wil nemen, gaat hij op een mierenhoop zitten en zet zijn vleugels uit. Heel veel mieren spuiten dan tegelijk mierenzuur en daar kan geen veerluis tegen.
Tijdens het broedseizoen is hij opvallend stil. Van oorsprong is het een vrij schuwe bosvogel, maar inmiddels ook volop in het stedelijk gebied te vinden. Gaaien hebben in het bos de functie van indringer-alarm; veel dieren reageren op hun alarmroep en verbergen zich.
De gaai bouwt zijn nest het liefst in bomen en legt eenmaal per jaar 5 tot 7 eieren, van half april t/m mei. De broedtijd bedraagt 16 dagen. De eieren zijn lichtgroen tot lichtblauw met zwarte spikkeltjes en een donkere krans aan de stompe kant. De jongen vliegen na 15-17 dagen uit
In de eieren groeien langzaam maar zeker de jonge vogeltjes. Na ongeveer 16 dagen zijn ze zo groot dat ze uit het ei willen. Maar voor hen is de eierschaal erg hard. Dan komt de knobbel op de snavel goed van pas. Die knobbel noemt men: de ei-tand. Die hebben de jonge vogeltjes nodig om de harde schaal kapot te tikken. Als de jongen eindelijk uit het ei zijn gekropen is die tand niet meer nodig. Na een poosje valt hij er dan vanzelf af.
De jonge vogeltjes zijn nog maar kale, hulpeloze beestjes. en het zijn dan ook nestblijvers. Ze moeten eerst nog flink groeien om net van die mooie veren te ontvangen als hun ouders En dan mogen ze pas het nest uit. Andere vogels of eenden die al heel snel na hun geboorte het nest uit gaan worden ook wel nestvlieders genoemd.
Hoewel hij de laatste jaren steeds vaker in de bewoonde wereld en (stads)tuinen te zien is, is het van nature een echte bosbewoner. Een belangrijk deel van zijn voedsel bestaat uit eikels. Hiervan legt hij in het najaar in zijn territorium een omvangrijke voorraad aan: soms verstopt hij meer dan 10.000 eikels.
De meeste daarvan weet hij maanden later nog terug te vinden. Een deel zal echter ontkiemen. Op deze manier hebben gaaien hele eikenbossen aangeplant met zijn allen. Zo zie je maar dat deze vogel ook meewerkt aan onze mooie natuur.
Uit onderzoek is gebleken dat ze voor 70% aan insecten eten, aangevuld met eieren en jongen van onoplettende zangvogels. In de winter eten ze wel veel eikels, maar ook beukennootjes, granen (mais), fruit en andere eetbare zaken wat ze tegen komen. En ook van vogelpindakaas is deze al een liefhebber van en het liefst die met nootjes er in.
Hoop dat je de informatie mooi vond over deze mooie vogel. En dank je wel dat je gezellig op bezoek kwam om te lezen en te kijken.
Op mijn andere persoonlijke website vind je ook mooie woorden en nog veel meer.
Hier nogmaals de link voor jou:
Klik op de blauwe link en ontdek meer, Klik waar ook de mens, natuur, liefde, natuur weetjes ook daar zijn samen geweven met woord en beeld met muziek, eigen video of een mooie documentaire.
Een aanrader voor jou om hier zeker ook eens een kijkje te nemen.
Deze bovenstaande scholekster zien wij steeds vaker op het grasveld verschijnen met een partner. Waarschijnlijk omdat hier meer voedsel is of om te rusten voor zij verder gaan vliegen. Daar ben ik nog steeds niet achter, want elk jaar komen zij hier toch weer terug. Wellicht omdat ze hier misschien geboren zijn?
INFO VOOR JOU:
Scholeksters zijn vrij stevig gebouwde, zwart-witte steltlopers die algemeen in het binnenland kunnen worden aangetroffen. De scholekster is een steltloper en ze kunnen wel 40 jaar worden. Dat las ik in mijn vogelboek. . De scholekster is een zwart-witte steltloper uit de familie der scholeksters. Onder vogelaars heet de vogel ook wel Bonte Piet. Dat vertelde mij eens iemand die vogels aan het spotten was.
Je ziet ze veel langs de grote rivieren en in noord en west Nederland. Scholeksters zijn gehecht aan hun territorium. De grootste aantallen bevinden zich in het Noorden en Westen van het land.
Op de Veluwe, Zuid-Limburg en Flevoland huisvesten nauwelijks Scholeksters. Maar hier waar ik woon in Zuid-Holland en in de stad, dan wel in een buitenwijk vond ik het vreemd deze mooie broedvogel te mogen ontmoeten.
Elke morgen en middag om dezelfde tijd komen veel vogels hier op het grasveld hun voedsel halen, maar dat deze vogel hier is vond ik vreemd want ik zag ze wel aan de kust. En niet allen hen zijn hier, maar ook veel meeuwen die ook hier eigenlijk niet behoren komen steeds vaker hier en het worden er elke dag meer lijkt het wel. Is het aan de kust zo slecht gesteld dat vogels die eigenlijk bij de zeekust horen hier te vinden zijn?
Tegenwoordig broeden ze ook vaker op platte kiezel daken in het stedelijk gebied. Waarschijnlijk hebben zij meer overlevingskansen hebben dan op het wad en zijn er hier misschien minder vijanden dan dat ze op de grond een nest maken.
Wat mij ook op viel was dat scholeksters vaak dezelfde kant op zitten. Dat zocht ik even op in mijn natuurboeken. En ik vond daar een artikel waar er stond dat ze dan elkaar niet hinderen, wanneer er gevlucht moet worden voor naderend gevaar. Om dezelfde reden wordt ook altijd een onderlinge afstand van ongeveer een meter gehandhaafd.
De snavel van een scholekster is handig om in het wad naar mossels en kokkels te zoeken en ook om ze te openen en het schelpdiertjes dan eruit te eten. Hun snavels slijten wel erg hard van al dat harde materiaal. Gelukkig groeit hij ook snel weer, ongeveer 0,4mm per dag.
Als de snavel niet zou slijten dan zou hij doorgroeien en op den duur krom worden. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij scholeksters die in gevangenschap leven en hun snavel niet goed kunnen gebruiken en dus niet goed kunnen afslijten.
De snavel van de scholekster slijt op het wad trouwens sneller dan op het land. In de zomer, als hij veel op het wad is, heeft de scholekster een kortere snavel dan in de winter, wanneer hij voedsel zoekt op het land. Daar eten ze meestal wormen of larven.
De scholekster is bekend vanwege zijn verdediging van het nest. Wanneer een roofdier het nest nadert dan zijn ze slim. Want dan doet de scholekster zich voor alsof hij kreupel is om de belagers van het nest weg te lokken. Een roofvogel kan dan denken dat een kreupele vogel een veel lekker hapje is dan een klein kuiken.
Scholeksters zijn daarbij ook bijzonder gehecht aan hun territorium, zo zeer zelfs dat ze de broedplek trouw blijven als deze door veranderde omstandigheden minder gunstig is geworden. De beste broed plekken worden bezet gehouden door reeds succesvolle paren.
Daarbij komt dat scholeksters tot 30 jaar oud kunnen worden. Dat lijkt misschien gunstig, maar daarin schuilt meteen ook een gevaar. Het duurt namelijk jaren voordat de scholekster geslachtsrijp is. Voor een vrouwtje vier jaar en voor een mannetje zelfs zes jaar.
Meestal zijn scholeksters redelijk lui te noemen als het om nestbouw gaat. Het vrouwtje dumpt soms haar eieren gewoon in de modder, zonder nestbekleding. Dat resulteert in een natte periode vaak tot eieren die vastzitten in de modder. Maken ze wel een nest dan is het niet meer dan een klein kuiltje in de grond. Het nest is ook spaarzaam bekleed met wat schelpjes, steentjes of stro.
Het eieren leggen begint eind april en de soort is daarmee later dan grutto (half april) en kievit (begin april). Het heeft maar 1 broedsel per jaar met 3-4 eieren. De eieren zijn gemiddeld 57 x 40 mm groot. Broedduur 24-27 dagen, jongen zijn nestvlieders, en vliegen al na 32-35 dagen.
De kuikens blijven na uitkomst nog 1-3 dagen in het nest. Ze worden in de kuikentijd en zelfs daarna gevoerd door de ouders, met wormen en insecten(larven).
Na 3 weken beginnen de kuikens zelf met voedsel zoeken. De jongen worden ook lang gevoerd door de ouders. En zeker als ze op een plat dak leven want daar vinden de jongen geen voedsel.
Bij voldoende voedsel en veiligheid blijven ze vlakbij de nest locatie. Het beste voor scholeksterkuikens zijn kruidenrijke graslanden: (half) lang gras met een open structuur. Het structuurrijke gras geeft veel dekking aan de kuikens. Ze foerageren zowel op kruidenrijk grasland als op percelen met een korte vegetatie.
Maar helaas zijn vele graslanden kaal en niet meer zo geschikt voor hen om er dan te gaan broeden. Wellicht is dit de reden dat ze uit wijken naar stedelijke omgevingen.
Door het heldere zwart-witte verenkleed is de scholekster een goed herkenbare vogel. In de vlucht is de vogel te herkennen aan de witte vleugelstreep en van onderen gezien aan de zwarte eindrand van zowel de vleugels als de staart. In de winter toont de scholekster een witte keelband. De roep van de scholekster is een schel en hard kiep kiep, dat de vogel vooral in de vlucht laat horen.
De toekomst is niet heel rooskleurig voor de scholekster, maar er zijn ook mogelijkheden. In de stad zouden ze baat kunnen hebben bij meer groene daken. Er vallen dan minder hitteslachtoffers.
Een raster voor de regenpijp voorkomt dat kuikens hier in vallen en een simpele omheining op het platte dak voorkomt dat jonge vogels naar beneden vallen, al of niet door harde wind.
Leuk dat je even op bezoek kwam om te lezen en ik wens je voor elke dag ook mooie momenten maar wel in goede gezondheid. Natuur groetjes ontvang je hierbij.
De informatie komt uit mijn vele natuurboeken en met waarnemingen van mezelf .
Titels zijn teveel om te schrijven. geen auteursrechte bedoeld.
Erbij mijn video wat later erbij gezet van een scholekster die ik had gezien en gefilmd in de binnentuin hier. Ze komen niet vaak hier dus ik vond het een mooie waarneming.
Boterbloemen kent iedereen wel. Maar wist u, dat er in ons land 10 verschillende soorten boterbloemen groeien. Die veel voorkomen in ons land in in weilanden of bermen zijn wel de Scherpe boterbloemen (Ranunculus acris) en de Kruipende boterbloem ( Ranunculus repens) Dit soort heeft onder de bloemen een rolronde stengel wat je goed kunt voelen als je probeert om de bloem tussen duim en wijsvinger te laten draaien. De bovenste bladeren aan de stengel bestaan uit bladslippen en de bladeren onderaan zijn vijf- tot zevendelig.
Hier wat mooie bloemen fotografie ervan:
Heb jij al eens gezien hoeveel insecten zich ophouden op de boterbloemen? In het centrum van de vijf bloemblaadjes zit een stamper en mooie meeldraden en blijkbaar is daar veel te halen voor hen. In het verre verleden gebruikte men de bloemen om een gele kleur te geven aan de boter, vandaar de naam.
De twee meest voorkomende soorten zijn hier dus de Scherpe en de Kruipende boterbloem die vaak een dichte mat vormt van liggende stengels die op elke knop weer een nieuwe plant laat vormen. Het verschil tussen beide is, behalve de hoogte, goed te voelen aan de stengel: bij de scherpe is die glad en bij de kruipende soort gegroefd.
De plant/ bloem bloeit van april tot in de herfst. De bloem is glanzend goudgeel, in doorsnede 1,5-2,5 cm en heeft vijf kroonbladen. Er liggen behaarde kelkblaadjes tegen de kroon aan en er zijn veel meeldraden. De behaarde bloemsteel is rolrond en niet gegroefd. Scherpe boterbloem wordt door insecten bestoven. Omdat de vruchtbeginsels ontvankelijk zijn voordat de meeldraden rijpen is er steeds kruisbestuiving. Na bevruchting ontwikkelen de vruchtbeginsels zich tot dopvruchten met een kort, krom snaveltje.
In tegenstelling tot het Jacobskruiskruid dat in droge vorm / hooi haar giftigheid behoudt, verdwijnt het gif uit verdroogde boterbloemen. Maar let op ze dragen wel de naam dat ze giftig zijn dus gebruik het niet als je niet weet hoe jij ze moet behandelen.
Hen aanschouwen en fotograferen geven mij ook steeds mooie beelden dus ik en laat ze heerlijk staan in de natuur waar zij allen ook behoren. Koeien houden niet ook helemaal niet van boterbloemenomdat zij een slechte smaak hebben en giftig zijn. En zij laten deze dan ook gewoon staan.
In de foto boven zie jij ook in deze boterbloem ook twee jonge sprinkhanen. Het zijn nog slechts nimfen, ze moeten tijdens het groeien diverse keren vervellen omdat ze uit hun jasjes knappen.
In dit stadium lijken ze nog niet op de volwassen uitvoering hoor. Maar dat is weer een ander verhaal die ik later wel eens op deze website zet. Dus kom eens terug en ontmoet de natuur steeds in een ander jasje.
Bedankt voor je bezoek en enige reactie. Natuurgroetjes van mij Tine en wees ook welkom op mijn persoonlijke website waar jij weer andere woorden kan ontmoeten en ook vanuit de natuur.
En net als hier vind jij daar ook een gezellig praatje onder elk plaatje
Vond een mooie natuurfilm van Vroege Vogels en hier kan je zien dat deze ree alleen maar de boterbloemen eet. Heel bijzonder alsof deze weet dat ze zo gezond zijn .
