Koolwitjes doen hun naam eer aan - rupsen

Als je een moestuin zal hebben dan heb je vast weleens gezien dat er kleine hapjes uit de koolbladeren zijn en soms ook grote delen zijn aangepakt. Dat doen dus de rupsen van het groot koolwitje want zij eten allerlei soorten kool, zoals spruitkool, bladeren van bloemkool, boerenkool, spitskool maar ook koolzaad staat op hun menu. 

De vlinders zijn zich van geen kwaad bewust als zij hun eitjes onder het blad gaan leggen. Zij zorgen slechts voor voortplanting waarvoor zij hier op de aarde zijn. Want elk dier, insect heeft zo zijn of haar doeleinden maar menige tuinder is hier niet zo blij mee.  

Want de daaropvolgende rupsen vreten zich soms echt razendsnel een weg door elke millimeter blad die ze hebben. Jij blijft dan achter met stengels, of op zijn minst een half opgegeten gewas dat bedekt is met rupsen en hun overvloedige uitwerpselen. Ze eten elke koolsoort, dus kool, broccoli, boerenkool, bloemkool en ook spruiten lopen allemaal het risico.

Koolwitjes doen dus wel hun naam eer aan maar zij zijn dus zelf niet de boosdoeners. En het zijn de grote koolwitjes rupsen (Pieris brassicae ) die meer schade geeft al zijn beiden rupsen niet fijn als jij ze zal zien.

Want ook het kleine koolwitje (Pieris rapae) geeft schade aan je moestuin. En een tuinier is hier ook al helemaal niet blij mee en jij vast ook niet als jij als hobby ook een moestuin zal hebben. Groente en kruiden uit eigen tuin is altijd het lekkerst.En dat vinden de rupsen dus ook. En ja de rupsen moeten ook groot en sterk worden om weer zich te gaan verpoppen om dan ook weer mooie vlinders te gaan worden. 

Maar eerst gaan zij dan overwinteren en dan moeten zij genoeg voedingstoffen tot zich nemen en ja dat kunnen dan de bladeren wezen die jij eens had gezien waar dan wat happen uit zijn. Als je er niks tegen zal doen heb je een gatenkool inplaats van een hele koolsoort.

Poppen kunnen zich niet bewegen en zijn dus soms ook goed verstopt. Ze hangen ergens tussen de planten, of liggen soms ook gewoon op de grond. En deze kan je dan ook voorzichtig oprapen en elders onderbrengen. Maak ze niet dood a.u.b want vlinders hebben we ook nodig en ook deze.

Tips voor je moestuin

Als je niet wilt dat rupsen in je moestuin komen dan is het soms ook wel beter om dit af te gaan dekken met insectengaas of fijn vogelgaas. Dan kunnen ze er niet meer in. 

En vergeet hierbij ook even niet als jij de Oost-Indische kers zal hebben dat deze ook koolwitjes aan trekken zal. De rupsen die daarop zitten, heb je dan toch niet meer op je kool of je kunt ze er makkelijker vangen en dan elders plaatsen gaan waar je het niet erg vind dt ze erop zijn.

 Rupsen zijn fijnproevers en eten niet zo maar alle bladeren en daarbij heeft elke vlindersoort ook hun eigen voedsel waar die van eten zal. 

Het leven van het grote koolwitje is ook nietzo  erg lang. Zij leven ongeveer 10 tot 20 dagen en gaan dus zoveel mogelijk eitjes afzetten na de paring.

Knoflookspray maken helpt ook heel goed voor rupsen maar tevens ook voor slakken en voor ander ongedierte die je niet wilt in je moestuin. 

Doe het water in een fles, samen met de knoflook en de ui. Laat het een paar dagen trekken. Zeef het water en meng het met de peper en de zeep. Om te voorkomen dat de knoflookspray het spuitmondje van je spuitfles verstopt, zeef je het dan nog een keer door een koffiefilter of een oude zakdoek.

Heb ook weleens vernomen van een kennis dat deze er pepermunt of salie naast de kool plant want van die geur schijnen ze niet te houden. 

Plantenhoeden en koolstolpen zijn er ook al en nu hoor ik je denken een hoed voor de kool etcetera? Ja die zijn tegenwoordig ook al te koop in diverse maten en die doe je dan bijvoorbeeld over de kool. Google maar eens erop en dan zal je zien dat er vele vormen zijn met de grondpennen erbij en dan ben je ook verzekerd dat niks meer je koolsoorten of kruiden zal aanvreten. 

Wellicht heb jij die ook al en dan kan je als reactie schrijven hoe je ervaring hiermee is in je tuin of moestuin.  

Wat weet jij nog meer van het vlinderleven? 

Deze educatieve video hieronder is echt wat voor jou om te kijken en je leert dan vast meer van hun levensloop. En je ziet ook de eitjes en zo meer. Volgens de schooltv waar deze video van is zal deze online blijven tot 2025 augustus dus is ie dan weg als je hier komt lezen en kijken laat mij dit dan weten want dan zoek ik een andere maar deze is echt heel interessant want dit zie je zelf niet zo snel.

Ik bedank je weer voor je bezoek en het lezen van deze weetjes. 

Foto boven is een kool en de rupsen.

 Tekst en  foto © Tine de Jong, 17-05-2022

Oranjetipvlinder -anthocharis cardamines een kleurrijk verschil

Een van de mooie voorjaarsvlinders die ik laatste tijd gelukkig steeds meer tegenkomt vind ik het mannetje van het Oranjetipvlinder (anthocharis cardamines) Ze hebben een kleurrijk verschil wat dit vlindertje ook wel bijzonder maakt. En daar wil ik ook eens een logje over schrijven. Want..

Het mannetje van het oranjetipje is gemakkelijk te herkennen door die oranje vlek op de buitenste helft van de voorvleugels en zwarte vleugelpunten. Maar met een vrouwtje is het toch wel even goed opletten want op het eerste gezicht lijkt deze op een andere vlinder en die ken jij vast wel. Daar zijn er 4 soorten van.

Want die is ook wit en heeft  ook zo een zwarte stipje en zo een grijszwarte randje aan vleugels.Het stipje is dan ook verschillend van vorm bij het vrouwtje Oranjetipje en soms heb ik het dus ook mis wat ik nu had gezien. Slechts alleen als zij haar vleugels sluit dan zie je welke het is. 

Het vrouwtje Oranjetipje mist vergeleken bij het mannetje ook de oranje vlek op de voorvleugels, en hebben op beide delen gemarmerde groene ondervleugels,zwarte vleugelpunten en een zwarte vlek op de voorvleugels. 

Meestal zie ik een mannetje rondfladderen en zelf eigenlijk weinig of geen vrouwtjes maar onlangs had ik een geluk en genietmomentje maar echt tijd om te blijven zitten had deze niet.  

De foto is niet helemaal duidelijk maar dan heb je een idee hoe deze eruit ziet. Ze wilde net haar vleugels geheel openen maar toen ik deze op de foto wilde zetten sloot ze de vleugels weer bijna. Maar is toch wel beetje gelukt denk ik. Links zie je dan een beetje dat gemarmerde vleugelgedeelte.

 

(tevens mijn nieuwe camera Canon powershot SX620 HS ook gelijk uitgetest)

Het oranjetipje heeft diverse waardplanten is dus niet alleen maar op de pinksterbloemen of  lookzonder-look als waardplant. In Nederland zijn elf soorten kruisbloemigen bekend waarop de eitjes al eens waren afgezet. In buitenlandse literatuur worden er zelfs al 35 soorten als waardplant genoemd.

Op mijn andere website Gedichten en Verhalen uit het leven schreef ik ook eens wat over deze vlinders en daar zitten wellicht weetjes bij die je niet misschien niet weet dus wellicht een aanrader om daar dan ook even op te klikken. En eronder vind jij ook een paring wat heel mooi is om dan ook te bekijken. De link staat hier onderin. 

Ik doe het soms om en om nu op de weblogs zodat daar ook wat mooie natuur komt te staan wat de websites dan ook weer wat gezelliger zal maken om dan eens te bezoeken. Ik sluit hiermee dit korte blogje weer af en natuurgroetjes ontvang je van mij weer hierbij.

weetjes over het Oranje tipje met een gedicht Verliefde vlinders

Fotografie en tekst  © Tine de Jong, 2022

Bedankt voor je bezoek en ook voor de reacties die ik in ontvangst mocht nemen. Tevens bedank ik jou die ook de oudere logjes eens leest wat ik ook altijd erg waardeert want dat stimuleer mij ook om meer te gaan delen en schrijven op beiden.

Alle reacties  worden gemodereerd en heb dus even geduld als je deze niet gelijk ziet staan. Want soms komt er iets binnen wat niks te maken heb met mijn schrijven en helaas ook vele spam berichten waar ik niet echt op zit te wachten. Bij voorbaat dank en voor vragen kan je mij altijd een privermail sturen die je ziet staan zie contact op homepagina in balk.

Een Bij met meelifters

Onlangs kwam ik een bij tegen die er wel wat vreemd uitzag. Ging wat dichterbij om te zien wat het was wat het op de rug had. En ik dacht eerst dat het eitjes waren op zijn rug maar het bleken dus mijten te zijn die meeliften. Mannelijke bijen hebben dikwijls mijten op zich als ze voor het eerst tevoorschijn komen maar ook andere bijen kunnen van die gratis meelifters bij zich hebben.  

Mijten zijn kleine spinnetjes die de bij niet dood maken, maar wel van zijn lichaamssappen zuigen en hem dus  uitputten. Ze proberen wel met poetsen de mijten kwijt te raken maar dat lukt ook niet altijd. 

Ik had er verschillende foto's van gemaakt maar helaas waren die niet zo goed maar deze hier beneden is wel aardig gelukt. Deze had er  ook best veel en enkele kon ik er voorzichtig af halen maar de bij vloog weg dus heeft deze er nog een paar zoals je kan zien. Het zijn geen goede parasieten voor hen. Bijen maar ook hommels hebben het toch al zo moeilijk door al die virussen die hen belagen.

Ik weet alleen niet welk soort mijten dit waren, want ze zijn er namelijk in vele soorten en maten. 

Wat heel schadelijk is voor de bijen zijn  ook de Varroamijt (Varroa destructor) want deze draagt virussen met zich mee en kan veel bijen dood doen gaan. Varroamijten klampen zich ook vast aan volwassen bijen. Als een besmette bij dan vliegt of in ander nest komt dan kunnen mijten zich verspreiden naar een andere kolonie en zo kan er dus wel bijensterfte voorkomen. 

Er is nog een mijt die de naam Chaetodactylus osmiae heeft en deze  kunnen ook in beheerde en bijenkolonies nieuwe nesten infecteren door de verspreiding.  Deze mijten doden meestal de jonge bijenlarven en voeden zich met bevoorraad stuifmeel en nectar. Hele nesten kunnen schade oplopen door deze mijt. Vooral bij vochtig weer en matige temperaturen kan C. osmiae zich ontwikkelen en zich vermenigvuldigen. 

Zij kunnen in de nestholte overleven om nieuwe generaties bijen te besmetten, als hetzelfde nest wordt hergebruikt. Het zal dus heel goed kunnen dat deze het zijn maar wellicht is er een lezer/ bezoeker die mij de naam van de mijten kan vertellen. En dat kan je doen met een reactie zodat andere dit dan ook kunnen lezen. Heb je geen website dan kan het anoniem maar zet dan wel je naam in de beschrijving daarbij.  Natuurgroetjes, Tine

Foto en tekst © Tine de Jong, 2022

Dit filmpje toont een rosse metselbij en laat je zien dat deze probeert van zijn lifters af te komen. Maar dat lukt niet altijd want zover reiken de pootjes helaas niet. 

Zwanenfamilie foerageren samen

Deel ditmaal eens een kort filmpje over een mooie zwanenfamilie die gezamelijk aan het foerageren waren. Want ik heb hier op deze website al veel over de zwaan geschreven en deze vind je als je eens op de labels/tags zal drukken/klikken of zwanen in zoekhoek zal typen. Dan ontvang je veel informatie over hen met ook leerzame weetjes daarbij.

Buiten het foegareren gaan ze ook soms grondelend zoeken zij naar bladeren, stengels en wortels van ondergedoken waterplanten. Soms eten ze ook kroos omdat hier ook enige waterdiertjes en vitaminerijke ingrediënten in zitten voor hen.

Zwanen zijn met hun lange hals ook wel gespecialiseerd in het grondelen (mat hun kop diep naar beneden te gaan) naar waterplanten op diepten waar eenden weer niet bij kunnen. En zo ontvangen zij ook vele lekkernijen daarbij. Een knobbelzwaan eet wel vier kilo planten per dag en dit over de dag dan verdeeld. Ze kunnen ongeveer 40 tot 60 seconden onder water blijven.

Zie je eens zwanen dan houden zij ook van groenvoer zoals sla of andijvie en af en toe brood. Maar brood mogen ze niet teveel daar hier niet de voedingstoffen in zitten die ze allen nodig hebben. Deze zwaan beneden had zin in vers gras want het zijn echte graseters daarbij.

Zwanen hebben, net als andere Anatidae, snavels met gekartelde randen die eruitzien als kleine gekartelde 'tanden' als onderdeel van hun snavels die worden gebruikt bij het grondelen maar ook bij het gras eten.

Als er geen planten voor hen zijn dan eet een zwaan ook soms wel kleine vissen zoals enige voorns. Jonge zwanen hebben minstens 4 maanden zorg nodig. Meestal zorgen de ouders ook wel nog 10 maanden voor hen. Pas als ze echt goed kunnen vliegen moeten ze weg. Dan verjagen de ouders hen allen voordat ze weer een nieuw nest gaan maken.

Niet altijd leuk want dat gaat er soms hard aan toe, maar je kan nu eenmaal niet altijd onder moeders vleugels blijven en dan is het ook tijd om zelf een eigen leven op te gaan bouwen toch?

Mooi extra weetje voor jou:

Je hebt vast ook wel eens gezien dat knobbelzwanen zo boven de de snavel een bobbel hebben die vooral dient als ornament. Die knobbel bestaat uit vetweefsel en zegtdaarbij ook iets over de leeftijd en de conditie van een zwaan. En hoe ouder de zwaan is des te groter is dan de knobbel. Door die knobbel kan je ook de mannetjes onderscheiden want bij vrouwtjes ontbreekt die.

Ik heb er wat muziek bij gezet want er waren teveel bijgeluiden. En ik wilde ook nog doorfilmen maar mijn sd kaartje in camera liet het afweten en vandaar dus een korte video.

Deze Zwanenfamilie heb ik ontmoet nabij het Alblasserbos waar ik hen tegenkwam toen ze net allen de sloot ingingen.

Bedankt voor je bezoek en ik wens je hierbij voor elke dag ook gezellige momenten toe.

Foto en live filmpje © Tine de Jong, 2022

Bomen knuffelen doet je goed

Zo af en toe knuffel ik de koeien omdat ze mij rustig maken maar de laatste tijd trek ik steeds meer naar de bomen toe. Bomen hebben mij altijd al geboeid om hun innerlijke krachten. En ik heb op mijn beide websites (deze en op mijn andere website "Gedichten verhalen uit het Leven")  al veel over bomen en hun wereld geschreven. Bomen zijn soms ook als mensen en andersom is dit ook zo. Als je hen goed zal observeren dan merk je het zelf wellicht ook.

Ik knuffel nu regelmatig bomen en vooral de ouderen, want zij geven mij kracht en vernieuwde energie. Zij hebben allen ook veel meegemaakt en vertellen mij daarbij als ik hen omarm ook verhalen die zij weer sturen naar mijn gedachten. En als ik eens een grote boom ontmoet en dan naar boven kijk naar hun kruin dan voel ik mij ook groot en sterk tegelijk. In het park zoals de bovenstaande foto staat een boom die oud is en beetje ziek maar toch steeds weer komt de boom terug in volle glorie en dat zegt mij heel veel. 

Soms leun ik gewoon tegen een boom daar mijn lichaam de vibraties van het water in de boom dan zal overnemen. Ik sluit hierbij ook mijn ogen als ik de boom met twee handen omarm, en ontvang er zo’n goed en ontspannen gevoel van dat ik dan weer gereed ben voor de nieuwe dag met wellicht daarbij nieuwe uitdagingen.  

Mijn innerlijke ik is ook wat beschadigd. Want er zijn teveel achtereen dingen gebeurd die mij hebben doen wankelen en die ik maar niet begreep waarom het mij moest overkomen. En het is nog steeds moeilijk voor mij om het gebeuren een plekje te geven maar de bomen helpen mij en geven mij ook wat troost. 

En als een gevoel van eenzaamheid mij overvalt, dan wandel ik wat in het park en ga dan naar een boom die ik heb uitgekozen. Het is een boom die daar ook wat eenzaam staat maar toch trots en sterk is en deze boom heeft mij dingen doen inzien. 

Slechts door de boom met mijn hand al aan te raken geeft het mij energie en dan voel ik ook een emotionele verbinding daarbij. Ik sluit dan ook soms mijn ogen als ik de boom dan ga omarmen en mijn gedachten zo naar de stam doorgeef. En ik ervaar dan rust wat mijn lichaam terug ontvangt en voel mij wat beter.

De boom hieronder leek net een oog te hebben die mij aankeek en ook dat vond ik heel bijzonder. Als jij eens bomen zal bekijken dan is het soms ook dat jij er wat in kan zien. Bomen kunnen ook verschillende gedaantes hebben.

Bomen kunnen echt een positief effect hebben op depressie of als je eens concentratie problemen zal hebben en helpt ook bij het weg nemen van enige hoofdpijn. Dat is al wetenschappelijk bewezen. Mij helpt het om de spanning weg te nemen die ik op dat moment heb en praat dan ook in gedachten met de boom. 

Vele mensen kijken soms wel raar op, die daar ook aan het wandelen waren maar dat deert mij niet. Want een boom helpt mij om dingen te leren begrijpen. 

Dus ook deze boom is een vechter en dat was ook de boodschap die de boom aan mij doorgaf. Dat ik verdriet mag hebben maar dat ik ook door moet blijven gaan en niet de moed opgeven als ik mij weer wat alleen of eenzaam voel. 

Bomen geven met hun wortels ook boodschappen door aan andere bomen en helpen hen ook als zij het moeilijk hebben en zo helpen bomen mij nu ook.

 Lees dit schrijven maar eens als je filmpje met fotografie en dit schrijven hebt gelezen. 

Ontdek de ondergrondse wereld van bomen

En met deze woorden sluit ik weer mijn schrijven af en bedank je voor het lezen en voor je bezoek aan deze website. Want door jullie bezoekjes maakt het mij ook wat sterker om door te blijven gaan, maar ook om te blijven schrijven en mijn woorden te delen hier met jou als jij de websites eens een bezoekje brengen zal.

Fotografie en tekst © Tine de Jong

Heb jij ook weleens een boom omarmd of geknuffeld?

Bomen laten mij ook veel zien en soms als jij je fantasie een beetje laat gaan dan zie jij er vast ook veel in. Wat ik zoal ontmoette waren deze die ik graag hier met jou eens wil delen.  

Stokrozen in je tuin maakt bijen en hommels blij

 

Jij kent vast ook wel de mooie stokrozen die gewoon maar ergens tevoorschijn komen. En nog even dan zie jij ze vast ook weer. Gewoon zomaar in een berm of tegen een lantaarnpaal, of eens rondom een boomstam. De verstuiving der zaadjes doen vele insecten. En dan kunnen ze zomaar ergens tevoorschijn komen.En ik vind hen dan ook wel bijzondere planten met hun mooie kleuren van bloemen die daarbij ook zeer gevarieerd van kleur kunnen wezen. Zo af en toe zie ik ze ook wel eens in tuinen staan langs een hek. 

Met Stokrozen in de tuin maakt  je bijen en hommels blij neem dat maar aan van mij. Ik kwam er al eens menige tegen die helemaal in de bloem kropen. Sommige kwamen wel kijken maar vlogen ook snel weg want ze laten ook een soort geur achter en dan weten zij dat er niks meer te halen valt. Zoals onderstaande foto waar net een hommel aan kwam vliegen.

Maar ook andere insecten helpen hier aan mee zoals de mieren die ook vaak op de stengel van de stokroos zitten. Dus is het echt een plant en bloem die de insectenwereld heel blij zal maken. Zie deze hommel maar in foto beneden, want die deed wel heel veel moeite om het stuifmeel te bemachtigen.

Je ziet deze stokrozen ook veel in andere kleuren maar dat komt wellicht omdat de bijen of hommels soms van de ene bloem naar de andere stokroos vliegen. En daar aan hun tere pootjes dan ook wat zaadjes mee nemen van een andere kleur en zo ontstaan er dus ook weer van die mooie kleuren elders. 

Wat ook een voorbeeld is dat als een zwarte bloem bevrucht zal worden door stuifmeel van een witte stokroos? Dan krijg je daaruit waarschijnlijk meer rode bloeiers. Maar als de bloemen bevrucht worden door stuifmeel van dezelfde plant, dan is het zaad wel kleurvast. Dat las ik in mijn wilde bloemen boek en is wellicht ook een weetje voor jou hierbij. 

Wat je vast wel weet is dat deze stokrozen behoren bij kaasjeskruidfamilie. En ze noemen ze ook weleens anders zoals; balroos, flier, boerenroos. Laatste omdat ze veel in boerentuinen stonden in de vroegere tijden. 

Maar nu zie je hen steeds meer op vreemde plekken te voorschijn komen. Ze zaaien zichzelf ook uit en is het ook wel een bijzondere roos te noemen. In kniop zijn ze ook wel mooi maar meestal zie ik hen al in volle bloei maar toch was het mij eens gelukt om er ook een foto van te nemen. Deze rode stokroos begon hier langzaam te ontluiken.

Ze zijn er in één en tweejarige en bloeien doen ze van juni tot oktober met grote roze klokvormige bloemen langs de gehele stengel. Ze zijn wel zonneaanbidders en een zonnig plekje tegen een muur of schutting houdt deze wel van. Ook kan het eerder wezen in maand dat je deze al ziet staan maar dan nog wel in knop mocht het met vele zonnige dagen zijn. Want ze houden allen veel van de zon daar ze dan sneller tot bloei zullen komen.

De stokroos is echt een ouderwetse romantische plant maar kan zeker wel een topper wezen in je tuin als jij wat meer bijen en hommelsoorten naar je tuin wilt trekken. En het gaat de laatste jaren niet zo erg goed met hen. Dus als we nu samen hen nu ook eens een handje gaan helpen dan hebben zij ook veel plezier hieraan. En wellicht trek je ook enige vlinders met deze planten/bloemen aan want ook zij komen soms de plant een bezoekje brengen. Maar die heb ik zelf nog niet gezien maar met de hommels was ik al erg blij. 

En ik hoop dat het een goed jaar mag worden voor hen allemaal. Dus haal ook meer bloemen en planten in je tuin die voor hen allen heel goed zijn. Als laatste post ik nog een collage en dan heb ik hen wel weer genoeg in de kijker gezet en sluit af met nog wat weetjes en tuintips.

Tips erbij voor jou:

Heermoes-Equisetum arvense

Je kent vast ook wel het plantje heermoes (zie foto boven)wat voor vele ook als onkruid wordt gezien en als je deze verwijderd dan moet je deze eens niet weggooien. Want met een aftreksel hiervan kan je deze namelijk ook gebruiken als een soort van kalkrijke bemesting. 

Wil je de stokroos zelf zaaien dan moet je wel opletten dat je hen zaait in kalkhoudende bodem die rijk aan voedingsstoffen en goed doorlatend is, zodat de penwortels diep de grond in kunnen. In menige tuinen ontvangen ze dit niet en dan kan het wel mislukken. Maar wie het niet probeert zal het niet weten of zij ook goed zullen gedijen in jouw tuin en of volkstuintje.

De stokroos is wel heel erg gevoelig voor de roestziekte en dat is een schimmelinfectie wat meestal in de top van de bloem zit. Dit wordt meestal veroorzaakt door een te vochtige omgeving. De plant zal niet doodgaan maar het blad wordt soms wel erg lelijk. Dat blad kan je dan ook het beste verwijderen want dat ziet er anders niet echt mooi uit. 

Wat je ook eens kan doen is om wat zaden uit een uitgebloeide plant te halen en ze dan thuis proberen ze te kweken in zo een kweekbak. Wellicht ontvang je dan ook wel andere kleuren. Je kan ook wel zaden kopen, maar ze zelf gaan kweken is wel mooier en wellicht ontvang je dan ook andere kleuren van de stokroos.

Ik dank je hierbij weer voor je bezoek en je ontvangt weer natuurgroetjes van mij 

Informatie, Fotografie Stokrozen  © Tine de Jong, 2022

Hierbij wil ik hen ook bedanken die een mooie reactie hadden achtergelaten op mijn vorige schrijven over een mooi kippenras. Wie dit gemist had kan met pijltje boven links dan nog even terug gaan of een naar beneden scrollen. Veel tips en weetjes uit onze mooie natuurwereld kan je hier veel lezen zowel in woord als in beeld gezet.

Natuur groetjes. Tine.

Wellicht vind je de onderstaande linken die je zal brengen naar mijn andere website ook wel eens mooi om te lezen. Want ook daar is het mooie natuurleven verweven in mijn schrijven.

Help ons bijenvolk Red de bij

Help de insecten in je tuin

En met pijltje boven in je browser kom je weer terug op deze pagina.

Brakelhoenen een uniek kippenras

Ditmaal ga ik eens wat schrijven en delen hier over een mooi kippenras die ik eens had gezien bij een bezoek aan het het Uilen en Dierenpark De Paay in Beesd. (gld) En daar wilde ik ook eens meer over weten want ik vond het verenpak zo mooi. En bij thuiskomst heb ik het later opgezocht in mijn boeken maar ook heb ik het internet gebruikt voor wat meer informatie. Had het aan een vrijwilliger hier gevraagd maar die wist er niet zo veel over te vertellen waar mijn interesse naar uit ging.

Ken jij deze mooie ras ook? John van https://naastmijnschoenen.nl/ zal ze vast wel kennen want ik zag op zijn YT kanaal bij zijn kippenvideo er eentje tussen de kippen lopen. 

Dit mooie Vlaamse leghoenderras heeft daarbij ook een mooie geschiedenis daarbij. En dan heb ik het dus over de Brakelse hoen. Welicht ken jij ze dus toch wel. Want ze zijn tevens ook de oudste kippenrassen van Europa.  Dit ras heeft dus echt een bewogen geschiedenis achter de rug. De eerste vermeldingen van dit ras heeft men eens terug gevonden in documenten uit 1416. De Brakel zou reeds rond 1400 voorkomen zijn in de streek rond Nederbrakel en Oudenaarde (België). Deze dieren zijn ontstaan in de Vlaamse Ardennen.

Op de plaatselijke markten werden er toen landhoenders verkocht die gefokt werden in de streek. Bij menige boerderij in Vlaanderen waren ze toen ook wel.  Van een echt 'Brakelras' kon men in het begin nog niet spreken. Pas in de 19de eeuw werden er rasstandaarden opgesteld en werd toen ook de eerste Brakel-club opgericht. Als je verder zal lezen kom je meer te weten hierover.

Vanuit de streek rond Oudenaarde en nederbrakel is het Brakelhoen verder verspreid naar Noord-Frankrijk en tot in de Belgische Kempen. De hoenders uit de Kempen bleven wel kleiner dan hun soortgenoten op de rijkere Vlaamse gronden.  Door de invoer van de hybride legrassen net na de tweede Wereldoorlog daalde de interesse in het rustieke Brakelhoen ook zeer snel. Op 20 jaar tijd was het ras bijna uitgestorven. En in 1969 waren er nog minder dan 5 dieren over.

De Speciaalclub voor het Brakelhoen bracht in 1971 al het resterend materiaal aan Zilverbrakels samen: dat bestond uit 2 hennen, 1 haan en 12 eieren. Er werd ook nog een Goudbrakelhaan teruggevonden. Vanuit dit materiaal werd het ras toen langzaam terug opgebouwd en verder verspreid. En zo kwamen er toen weer steeds meer en werden er ook tentoonstellingen gehouden daarbij ook dit ras wat meer in de belangstelling te brengen. En dat is in al die jaren ook gelukt. De foto hieronder nam ik ook in het park waar ik eens een bezoek bracht.

Wie dit mooie pluimvee zal willen dan heb je zeker wel goede kippen hier aan. De legkippen hebben jaarlijkse zo een eieropbrengst van 100 eieren met witte schaal in het eerste jaar. Dus ook wel een mooi weetje mocht je deze dieren willen.

Daarbij zijn de kippen zelden ziek en stellen ook weinig eisen aan de voeding. Ze scharrelen ook (als ze los lopen) wel lustig de kost zelf bij elkaar. Nu met de zware vogelgriep mogen ze niet vrij rondlopen maar als het weer mag hoef je dus niet altijd bij te voeren. Ze zijn daarbij ook extreem zuinig en niet veeleisend als het gaat om de voedsel inname gaat. 

Ze hebben daarbij ook een levendig, opgewekt en vertrouwend karakter en worden gekenmerkt door bijzonder weerbestendig te zijn. Maar ze houden er niet zo van om opgepakt te worden en tam maken dat lukt ook niet echt goed.

Brakels zijn ook uitstekende vliegers maar als ze voldoende ruimte hebben zullen ze dit eerder zelden doen. Een voldoende hoge afspanning (1,8 m) blijft echter aangeraden. Brakel hennen zijn niet-broeders en hun eieren worden kunstmatig uitgebroed. Wel zijn de kloeken goede moeders en de kuikens groeien ook snel en kunnen zelfs alweer aan de leg in de vijfde maand. 

 Het zijn daarbij ook middelzware boerenkippen met ook een levendig karakter. Deze zijn gefokt in de kleuren zilver en goud. Ik vind de zilveren zelf veel mooier dan die andere kleur. Maar wellicht vind jij de andere wel mooier. Er schijnt ook nog nog dwergkrielen te wezen maar die heb ik nog niet ontmoet.

De Brakel is een gehard, statig maar wat schichtig landhoen dat uitstekend aangepast is aan het Belgisch en Nederlandse klimaat. Een ideaal dier dus voor de hobbykweker. 

Kenmerken van dit ras zijn:

Ze worden wel eens gekruist maar om dan zeker te weten of je het echte ras hebt heb ik hier wat tips voor jou erbij.  Op de borst zijn de witte dwarsbanden breder en nemen naar achteren toe af, waardoor de remmen naar achteren toe merkbaar of iets donkerder worden. De staart van de haan lijkt minder gestreept en de binnenste schoepen en veren mogen niet eens een tekening vertonen. De hoofdsikkels mogen niet gekruist zijn. Deze bandvorming zou echter wenselijk zijn voor de secundaire sikkels.

Weetje is hierbij dat de bekende fokker Arthur Wulf de Brakel verspreidde vanaf 1895 in Duitsland. Het verhaal van dit ras gaat heel lang terug en dat kan je hier lezen in deze link mocht je eens meer willen weten en daar vind je ook andere informatie erbij: https://nl.frwiki.wiki/wiki/Braekel

In 1970 waren de Brakelse hoenen geheel uitgestorven in België. Maar nu zijn er nu al weer veel meer en ook door de verkoop hiervan toen ook in menig ander land terecht gekomen. 

De originele club van dit ras is ontstaan in 1998 met de naam "Braekelclub Nederbrackel" die ook diverse activiteiten organiseert rond dit mooie kippen ras. Ook hier vind je informatie in de wiki link hierboven. Want als ik het hier neer zal schrijven wordt het blog veel te lang.

Verleden en heden worden gemixt met dit unieke kippenras. En dat ze geroemd worden is wel te merken want er is in Brakel ook een B&B die De Brakelhoen heet en dat zegt dan ook wel weer wat. En ook een hotel is naar hen vernoemd en wellicht zijn er nog wel meer die de naam gebruikt.

Heb al eens eerder over een mooi kippenras geschreven en dat kan je hier lezen. Toen was ik eens in de huid van de kip gekropen en schreef een liefdesgedicht 

(klik link) Brisona mijn liefste  

Wellicht heb je deze niet gelezen en eronder staat ook een filmpje van dit mooie ras erbij.

En hierbij sluit ik dit blog af met nog een mooi filmpje die ik eens had gemaakt. Want zij houden ook  om een heerlijk stofbad te nemen waar ze onder toezicht van de haan dit deden. Zo een bad is heel goed voor hen allen om dan eens alle ongedierte uit hun veren te krijgen. 

Ze hebben ook een mooi en vast  ritueel  als ze een stofbad nemen en dit verloopt altijd volgens een vaste procedure. Lees maar hier beneden.

Kuiltje graven met hun poten, gaan zitten met de veren uitgezet, krabben en net zo lang schudden zodat het stof in de veren komt, liggen en keren en dan weer  uitschudden. De hennen nemen altijd gezamenlijk  een stofbad en de hen die het hoogst in de pikorde staat, krijgt dan de beste plek. Soms graven ze met hun poten ook een putje om dan hier in te gaan leggen, daar dit ook verkoeling geeft op warme dagen. Maar een stofbad is ook eens goed om dan al hun ongedierte uit hun veren te halen. 

En wat doet de haan dan?? Ach die zorgt ervoor dat alles goed gaat. En er geen andere dieren in de buurt komt. Dat kan je zien in de video beneden.

Vraag voor jou hierbij is of jij dit ras ook zo mooi vindt. Dat hoor ik graag als reactie die geheel vrijblijvend is hoor. Want het lezen van mijn woorden vind ik net zo leuk.

Ik bedank je voor je bezoek en ook voor het bekijken van dit korte filmpje. En kom nog eens gezellig op bezoek want je vind hier veel natuur, weetjes, leerzame blogs, Vogelweetjes en nog veel meer.  Hrt kan even duren als je een reactie zal achter laten want in avond ben ik niet op het internet maar zodra ik dit wel bent zal ik zeker je reactie spoedig plaatsen.

Kopieer mijn website om het het in je leeslijst of het te delen op je facebook of elders. 

De mens en de Natuur blogspot -  https://catherinetine.blogspot.com   En deze blogpost mag je ook altijd delen, maar dan via de originele link zoals https://catherinetine.blogspot.com/2022/04/brakelhoenen-een-uniek-kippenras.html

Fotografie, tekst en filmpje © Tine de Jong, 2022

Deel met jou mijn live filmpje van dit mooie kippenras- Kippen genieten van een stofbad 🐔

En je kan of mag ook op mijn kanaal zelf reageren en je ook gratis abonneren hierop mocht je ook een YT account hebben. Alvast bedankt hierbij.

Eten uit de natuur - Look zonder look (Alliaria petiolata)

Hallo wat leuk dat je weer gezellig komt lezen,

Als ik een wandeling gaat maken in de mooie natuur, dan kijk ik ook altijd of ik heerlijke kruiden tegenkomt die ik dan graag gebruikt voor menige gerechten. Er is best veel kruiden en ander eten uit de natuur te halen. En over enige wat ik zoal graag uit de natuur haalt en gebruikt voor gerechten heb ik al meerdere malen op deze website over geschreven. Gewoon op de zoekwoorden drukken beneden en je vindt ze allemaal. 

En nu is dan eens de Look zonder look - Alliaria petiolata aan de beurt. Wellicht ken je deze ook als Alliaria officinalis. Vele wildplukkers (zoals ik )houden vast ook wel van dit plantje. Het smaakt en ruikt naar look maar het is er geen familie van. Als je het blaadje wat zal kneuzen dan ruik je de knoflook en de wat lichte uiengeur al gelijk. 

Maar ik pluk het wel met mate hoor, want ik heb niet zo veel nodig en heb daarbij ook eerbied voor alles wat groeit en bloeit in de natuur. 

En daarbij is het ook wel verboden en kan je een boete ontvangen maar soms zien ze het ook door de vingers. Zolang je deze maar niet plukt maar in een beschermd natuurgebied zal doen want daar staat wel een fikse boete op.Ik heb een collage gemaakt want niet alleen de mens is hier gek op maar ook andere insecten en het is tevens ook de waardplant voor de rupsen van het oranjetipje-Anthocharis cardamines. Maar deze zijn zo goed gecamoufleerd dat ik ze zelf nog niet hebt gezien.  

Maar niet alleen deze zitten hier op want ook het zijn ook de waardplanten/ bloemen van het  kleine koolwitje (Pieris brassicae ) en ook van de klein geaderde witjes. Deze kwam ik onlangs ook tegen die ook al zat te smullen. zie foto beneden:

Daarom vind ik het eigenlijk zo jammer dat men de bermen soms zo vroeg maaien want dan gaan ook de rupsen dood en zijn er steeds minder oranjetipjes te zien. Want in juli beginnen zij zich te verpoppen.

Een tip erbij is ook wel als jij dit kruid zal plukken dat je het wel heel goed moet wassen voor gebruik want men gebruikt ook soms chemische onkruidverdelgers aldaar. Maar dat wist je vast zelf wel.

Ook in de keuken is look zonder look te gebruiken- 

Het is ook heerlijk om dit kruid te gebruiken in allerlei gerechten. Zal die gemeente dit wel weten al men ze weg maait? Ze krijgen soms geeneens te kans om zich te ontplooien. Soms ga ik dan terug om dat ik wat tekort kwam en dan zijn ze al weggemaaid. Zonde hoor maar ook voor de diertjes daarbij.

Als men dus een blaadje kneust, komt een uien-of knoflookgeur vrij en deze zijn ook heerlijk te gebruiken in salades of als decoratie in soepen en vele andere gerechten. De plant kan ook zowel rauw en ook versnipperd worden toegevoegd en zowel de bloemen als de bladeren kunnen worden gebruikt. Het zwarte zaad in die langwerpige hauwtjes die je ziet kunnen daarbij ook goed dienst doen als pepervervanger. (wilde peper)

Je kunt ook de zaden eens gaan verzamelen en daar eens mosterd van gaan maken maar houd er dan wel rekening mee dat het dan wel een pittige smaak kan hebben. Dus hier moet je dan wel van houden. Ik ben helemaal geen mosterd fan en eet dit dus zelden. En als je een allergie hebt dan zeker uitkijken als je dit zal willen maken.

Tip erbij :

In het voorjaar kan je ook de verse bladeren bij verkoudheid en bronchiale problemen zoals bij Astma gebruiken. Deze kan je dan gewoon gaan bereiden als thee waardoor je ook wat sneller hersteld. En het helpt echt want mijn man dronk dit vroeger heel veel toen hij het zo benauwd had. Waar ik het soms ook voor gebruikt is als ik eens wintervoeten zal hebben want dan maak ik er een tinctuur van waar ik mijn voeten dan mee in smeren gaat. 

Het is tevens ook het oudste inheemse keukenkruid en niet alleen in bermen kan je dit tegen komen maar ook in een bos of een park. En alles van de plant is eetbaar: het blad, de bloem en zelfs de wortel.  

Maar het is ook lekker in een pesto of kruidenboter. Dat laatste heb ik veel gemaakt en dan ook ingevroren zodat ik een mooie voorraad heeft. Want dit vind ik echt super lekker.

Wil je eens een lekkere dipsaus - Voorjaars-guacamole maken dan is deze link beneden ook echt wat voor jou en daarbij lees je ook dat er meer uit de natuur te halen is wat je hiervoor kan gebruiken.

https://www.scentandspice.nl/artikelen/look-zonder-look/

Maar het recept wat ik dus eens maakte dat had ik hier gelezen:

https://greendreamster.nl/wilde-kruidenboter/

Hierbij sluit ik dit schrijven weer af en bedank ik je tevens voor je bezoek. Wens je mooie dagen toe.

Tevens bedankt voor de reacties op mijn vorige schrijfsels.

artikel en fotografie © Tine de Jong

Wellicht kom je nog eens op deze website "De Mens en de Natuur": https:://catherinetine.blogspot.com op visite want vele weetjes uit de natuur zal je hier veel kunnen lezen. 

Knip en plak de link in je favorieten zodat je niks mist. Een andre optie om deze website te volgen heb ik helaas niet.

Wees ook van harte welkom op mijn andere website "Gedichten en Verhalen uit  het leven" 

https://tinedejong.blogspot.com en daar staan ook enige natuur weetjes met educatieve  schrijven daarbij vermengd met gedichten. Ook zeker een aanrader om eens op visite te komen.

Bedankt voor je bezoek en wellicht tot een volgend maal misschien.

Grote kaardebol (Dipsacus fullonum) en zijn doeleinden

Bij menige wandelingen in de natuur kwam ik al vele mooie wilde bloemen en planten tegen maar ook ontmoette ik de fraaie inheemse grote kaardebollen - Dipsacus fullonum. En deze heeft daarbij ook vele doeleinden waar ik ditmaal eens over gaat schrijven. Ze zijn vast ook wel bekend bij jou. 

Maar er kunnen toch wellicht (natuur) weetjes bij zitten die je wellicht toch niet wist. Het is tevens informatief en leerzaam tegelijk wil jij hier ook eens meer over weten. ik ben nu eenmaal zo een natuurvriendin dat als ik iets tegen komt en mijn aandacht trekt dat ik er over wilt schrijven en nu is deze dus aan de beurt.

En ik kwam al menige malen hen tegen en die al (bijna en geheel) uitgebloeid waren maar het gaf mij ook wel een mooie aanblikken. Heel trots stonden ze daar waar ik ze zag te stralen,  fier omhoog en zacht deinend op wind. Ze kunnen ook wel erg hoog worden en dus zie je hen soms al in verte al staan. Waar de grond voedselrijk zal wezen heb je kans hen ook te zien. 

De Nederlandstalige naam ‘kaarde’ is afgeleid van het Latijnse ‘carduus’ dat distel betekent. En distels prikken en deze gaf mij inderdaad prikkels maar dan op een andere manier om ze eens beter te bekijken. Zowel in bloei als wat uitgebloeid vond ik deze kaardebollen al heel mooi. Hieronder kan je ook goed zien hoe hoog zij wel niet kunnen worden.

Groeiproces

Dit soort heeft ook wel een aparte groeiproces want de eerste bloemen beginnen zich te openen als een riem rond het midden van de bolvormige of ovale bloemhoofd. En dat is eigenlijk pas in het tweede jaar pas. En openen zo zich vervolgens opeenvolgend zo naar de boven- en onderkant. Dan vormen er twee smalle banden naarmate de bloei vordert. 

De kaardebol bloeit al in de maanden juli en augustus (soms ook vroeger al weer mooi zal wezen) en dan kan je zeker genieten van de mooie bloemen en wellicht ook dan van vlinders en bijen die deze ook graag bezoeken gaan.  En met een mooi zonnetje zullen zij vast dan veel op visite komen. 

De vinkensoorten zoals de distelvink ook wel de putter- Carduelis carduelis genoemd is ook gek op de zaadjes die deze kaardenbol heeft. Helaas heb ik deze nog niet gezien zelf, maar wel enkele insecten en dat maakte mij al blij. Zoals (zie foto beneden) twee hommels en ze stoorde zich niet aan mij toen ik nabij kwam want ze hadden het veel te druk. 

Ook de Gewone pendelzweefvlieg- Helophilus pendules pendelvlieg kwam ik er op tegen.

De bloemen zijn in de bloei purper/ lila en ook ongesteeld in trosjes. Ze hebben ook daarbij een gemeenschappelijke kelk. En elk bloempje heeft vier meeldraden en één stamper. En eronder als de stengels beginnen te groeien ontstaat er ook een soort van klein bekken die regenwater op kan vangen. 

Maar ook zit er hier in een bepaalde stof die geurend is en ook verdovend. Insecten die hier in terecht komen raken verdoofd en verdrinken dan en worden door deze vloeistof verteerd. De klieren van de plantenhuid nemen deze dan weer op, dus is het ook wel een beetje een vleesetende plant te noemen.

Daarbij zijn de kaardenbollen ook wel zonaanbidders te noemen. Want dan komt de kleur echt tot zijn recht maar zoals je hier beneden op de foto ziet geeft zo een uitgebloeide ook een mooi gezicht.

De gedroogde kop blijft na de groei  bestaan, met de kleine (4-6 millimeter (0,16-0,24 in) De  zaden zullen rijpen halverwege de herfst. Maar bij veel regenachtig weer kunnen sommige zaden ook ontkiemen wanneer ze zich nog in de zaadkop zullen bevinden. 

De zaadjes van de uitgebloeide kaardenbol- Dipsacus fullonum kan je ook zelf er voorzichtig er vanaf halen door dan de bol wat te schudden met een doek eronder gehouden en dan kan jij ze zelf ook op deze manier wekllicht ook gaan zaaien. Ze produceren heel veel nectar en daar zijn bijen,hommels zweefvliegen en vlinders gek op en die zal je dan zeker bij een bloeiende kaardenbol zien. Dus wellicht een tuintip er bij voor jou.

Het gaat niet zo goed in onze bijen en vlinder land dus een extra handje is dan ook wel nodig voor hen. En zij zorgen dan ook weer voor de bestuiving en de bevruchting wat ook heel belangrijk is.

De uitgebloeide kaardenbollen hebben ook veel van die zaden voor onze gevederde vrienden want die komen dan graag in de wintertijd  kijken of er nog lekkere zaadjes voor hen er in zullen zijn. En zo ontvangen zij ook hun vitaminen hiervan. Beiden soorten zijn goed voor hen allemaal, en ook kan jij de uitgebloeide eens gebruiken om een mooi bloemstukje te maken. Nog maar even een foto hierbij dat deze nog wat in bloei was. Dan is mijn gedeelte fotoserie ook weer compleet hierbij.

Weetjes erbij:

Er is ook een oud spreekwoord die jij wel kent en dat is deze: Voor elke ziekte is een kruid gewassen. En er zijn dan ook wel vele wilde planten die gebruikt kunnen worden voor allerlei doeleinden en daar is de kaardenbol er dus ook ene van. Want het schijnt dat deze ook goed zal wezen als je de ziekte van lyme zal hebben. En dat vond ik ook wel even mooi om er wat over te schrijven hieronder.

De Kaardebol heeft ook eens een vloedgolf aan belangstelling gekregen namelijk bij de behandeling van de ziekte van Lyme ten gevolge van het boek ‘ The Book of Herbal Wisdom’ door Matthew Wood, die het gebruik van Kaardebol roemt. De wortels werden in plakjes gesneden en in de zon gedroogd alvorens zij werden gebruikt in kruidenpreparaten en waar zelfs ook tinctuur van wordt gemaakt. Wellicht heb jij dit weleens gekocht of ook eens gezien.

Maar ik vond ook een ander boek waar ook de ziekte van lyme wordt besproken en ook hier noemt men de kaardenbol ook weer als de geschikte kruid hiervoor.  En wie hier dan ook geinteresserd zal wezen heb ik met printscreen de boeken aan een gezet zodat je dan weet welke boeken in bedoel. Het zijn zeer zeker aanraders die eens meer willen weten hierover. De tweede (NL)heb ik zelf in mijn boekenkast staan. 

Er is ook nog een ander ondersoort  

Zoals ik de titel zegt hierboven is er nog inderdaad nog een ander soort die ook op deze lijkt en dat schrijf ik bij dit artikel er ook maar even bij. Want ik ontmoette ook een wandelaar die ook deze aan het fotograferen was en deze vertelde mij dat deze bollen vroeger ook eens gebruikt werden om ruwe wol te kammen wat ze ook kaarden noemden.

Maar ik vertelde hem dat is niet deze Dipsacus follolum is maar dat dit om een ander soort ging die er ook wel heel erg op lijkt. Dus ik begrijp de verwarring ook wel want soms moet ik zelf ook echt goed kijken welke ik dan gezien zal hebben als ze zijn uitgebloeid. 

 Dipsacus Sativus -De echte weverskaarde

Het geslacht Dipsacus heeft er meerdere maar die echt de weverskaarde wordt genoemd is dus de kleine kaardebol- Dipsacus Sativus en deze naam verwijst dus wel naar de wolwevers die de wol vroeger ging ontwarden voordat men deze dan ging spinnen. Dit is een ondersoort ervan en vele schrijven dat de grote kaardenbol ervoor gebruikt werd maar dat hou ik even in het midden wat nou waar of niet waar is, maar ik was eens in een botaniche tuin waar dit soort ook stond en daar vertelde men mij ook dat het echt om deze gaat en niet om diegene waar ik het blog mee aanving. 

Bij diit soort werden wel de bolvormige vruchten van de Kaardenbol gebruikt, dus eigenlijk de stevige omwindselbladeren en de stroschubben van het bloemgestel. Ik vond op Pinterest een foto ervan waar je de oude links kan zien. Men maakte toen van hout zo een houder met handvat en maakte de kaardebollen hier in vast. Er zijn vele verschillende ervan gemaakt om het werk te doen. Hoe men begon zie je links en rechts op de foto zie je dan weer een nieuwere versie wat men later weer gebruikte. Ook hiervan zijn verschillende uitvoeringen. Maar op de foto heb je beetje een idee wat ze dus toen gebruikten.

Die rechtse lijkt wel een beetje op zo een hondenborstel met van die pinnen. Nu doet men het machinaal en gaat het ook veel vlotter, maar in de tijd van toen was het nog niet zo modern en maakte men het zelf. Een oude ambacht is het dan zeker wel te noemen. 

En nu weet jij vast ook meer over de kaardenbollen en hun doeleinden en hiermee sluit ik dit blog af en ik dank je hierbij ook weer voor je bezoek. Voor meer mooie weetjes of tips kom dan gezellig weer op visite en wellicht heb jij aan mijn schrijven van de blogs er dan ook weer wat aan. 

Tekst en fotografie © Tine de Jong, 18/03/2022

Deel hierbij nu eens het soort Dipsacus Sativus die wellicht toch wat meer onbekend is voor jou en dan zie je ook gelijk het verschil van de Dipsacus fullonum waar ik over schreef. Deze heeft namelijk witte bloemen en ook de vorm is geheel anders. Er is muziek bij gezet dus ook wel weer prettig kijken.