Het Amerongse Bos is één van de oudste bossen op de Utrechtse Heuvelrug.
Het ligt op de 69 meter hoge Amerongse Berg en is ook het het hoogste punt van de Utrechtse Heuvelrug. Het is een vrij groot bos met verschillende routes. Maar let op, als jij je auto of fiets ergens neerzet op een parkeerplaats. Houd die plek goed in je gedachten of schrijf het op, want de kans bestaat dat jij je misloopt en niet meer weet waar je hem had neergezet. Ik kan het weten, want mij is het hier dus overkomen. Heb uren rondgedwaald totdat ik weer was waar ik aanving.
Als je op de top van de berg staat, heb je een geweldig uitzicht, maar daar ben ik niet geweest. Vond het al genoeg dat ik vele rondjes heb gewandeld om mijn aanvangspunt terug te vinden.
Had wel braaf mijn paaltje gevolgd, maar op een gegeven moment was het paaltje weg. En ja wat doe je dan?? Ik ben eerst toch nog verder gelopen om een paaltje te ontdekken.
Ondertussen maakte ik wel wat foto's van mooie ontmoetingen zoals deze rups die op een steelblad zat langs het pad. Zie foto:
Onderweg vroeg ik aan enkele mensen die ik tegenkwam of zij soms wat wisten hoe ik moest lopen. Die stuurde mij heerlijk helemaal de verkeerde kant op. Ben toen maar de weg opgegaan die ik door het bos zag en ik liep wat via het fietspad de weg uit.
Onderweg vroeg ik aan enkele mensen die ik tegenkwam of zij soms wat wisten hoe ik moest lopen. Die stuurde mij heerlijk helemaal de verkeerde kant op. Ben toen maar de weg opgegaan die ik door het bos zag en ik liep wat via het fietspad de weg uit.
Ondertussen probeerde ik wel enige mensen te bellen voor een eventuele hulp, maar uitgerekend toen namen zij ook niet op. Wat verder ontmoette ik enkele wielrenners. Ik wenkte naar hen maar de meesten zwaaiden toen ik wat wilde vragen en reed gewoon door.
Twijfelde erg of ik wel goed liep, ging naar de overkant want zag in de verte weer wat renners aankomen. Die stopte wel en via hun iPhone met zo'n route erop, probeerde hij toch wat te helpen.
Maar ja wat ik had ontmoet bij de uitgang (liet mijn foto's zien) van dit wandelpad maar dat herkende hij niet en ook kon ik niets zien op dat schema. Zij waren afkomstig uit Zuilen en waren wat aan het toeren.
Zij adviseerden dat ik de weg naar beneden moest gaan volgen want daar zou een restaurant zijn en die konden mij wellicht verder helpen. Ik bedankte hen voor de moeite dat zij echt mij wilde helpen. Maar naarmate ik naar beneden liep, had ik toch het gevoel dat ik in het bos niet naar beneden was gewandeld, maar juist omhoog.
Dus na even wat gerust te hebben in de berm - want ik was helemaal leeg en mijn benen deden behoorlijk pijn - ben ik toch weer teruggekeerd. Halverwege zeker na een anderhalf uur zag ik een soort ruiterpad links van mij en ben door het bos op dit pad gekomen. Keek even naar mijn foto's vanaf het begin dat ik ze had genomen, in de hoop om wat te herkennen.
Dus na even wat gerust te hebben in de berm - want ik was helemaal leeg en mijn benen deden behoorlijk pijn - ben ik toch weer teruggekeerd. Halverwege zeker na een anderhalf uur zag ik een soort ruiterpad links van mij en ben door het bos op dit pad gekomen. Keek even naar mijn foto's vanaf het begin dat ik ze had genomen, in de hoop om wat te herkennen.
Na ongeveer 2 uur ronddolen, zag ik opeens een paaltje staan en ja hoor het was mijn kleur. Dus die nam ik en kwam ook bekende plekken en bomen tegen die ik op de foto had staan. Kwam weer bij hetzelfde punt uit van de eerste wandeling, maar herkende echt helemaal niets.
Want je komt heel ergens anders uit als waar je begint.( Waar was het bord nu ???) Dit keer liep ik niet de weg op, maar ging links. Zag auto's en een picknickbank en dacht, ik loop nog verder naar boven. Toen de bocht om en ja hoor. Gevonden!!
Doodop en met heel veel pijn in de benen eindelijk aangekomen. Duurde best lang dat ik weer wegging van deze plek wan moest toch even flink wat rusten. Het had een mooie wandeling moeten worden en niet met de angst dat ik hier zou moeten overnachten.
Had wel eerder gedacht; ik bel de politie, maar stel dat zij mij ook niet hebben gevonden, was er ook de angst dat ik maar bleef doorlopen. Daar kwam ik ook het bord tegen van het begin van de wandeling, maar waarom dan aan het eind geen bord. Had mij en andere veel kunnen helpen hoor.
Moraal van mijn avontuur:
Dus in het begin had ik gewoon rechtsaf het pad op moeten gaan en niet terug de weg op. Men had hier weleens een bord mogen zetten dat je dus rechts af moet. Op de plek kwam ik ook verschillende mensen tegen, die zich ook hadden mislopen.
Moraal van mijn avontuur:
Dus in het begin had ik gewoon rechtsaf het pad op moeten gaan en niet terug de weg op. Men had hier weleens een bord mogen zetten dat je dus rechts af moet. Op de plek kwam ik ook verschillende mensen tegen, die zich ook hadden mislopen.
Dat gaf mij een impuls dat ik in Amerongen zelf het VVV heb opgezocht en dit te hebben vermeld dat sommige routes niet kloppen omdat gewoon de paaltjes waren verdwenen. Zij zal aan de verantwoordelijken gelijk een mail sturen.
Wat later heb ik op een camping wat verderop wat gegeten en wat gedronken. Vernam ook daar dat vele mensen daar vermoeid aankwamen en zij hen weer naar de parkeerplaats hadden gebracht. Ik was dus niet de enige die dit was overkomen.
Maar hier dan mijn ontmoetingen in dit bos, al ben ik dus niet helemaal boven geweest. Dat laat ik wel aan jou over.
Foto's | Gedicht en videoslide Tine de Jong 2014
Mijn YouTube video wandeling in video slide voor jou erbij :
Wat later heb ik op een camping wat verderop wat gegeten en wat gedronken. Vernam ook daar dat vele mensen daar vermoeid aankwamen en zij hen weer naar de parkeerplaats hadden gebracht. Ik was dus niet de enige die dit was overkomen.
Maar hier dan mijn ontmoetingen in dit bos, al ben ik dus niet helemaal boven geweest. Dat laat ik wel aan jou over.
Foto's | Gedicht en videoslide Tine de Jong 2014
Mijn YouTube video wandeling in video slide voor jou erbij :
Natuurgeluiden uit het Amerongse bos.































